Yeniden Doğuş

İstanbul'u Dinliyorum

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhanelerıyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geciyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Bir şey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
İstanbul'u dinliyorum.

Orhan Veli Kanık​

Belki İstanbul’u bu yüzden seviyorum…
İstanbul gibi güzel benim kalbim… İstanbul gibi manzaralı düşlerim… İçimde ağlayan bir Ayasofya var… İstanbul’da okunan ezanlar gibi içimde çınlar şahadetim…
Belki İstanbul’u bu yüzden seviyorum…
Ben de yorgunum ve halsiz, İstanbul gibi… İçimde İstanbul kadar insan var… İstanbul kadar kalabalık… Gözlerimi kapatıp kendimi dinlediğimde, bir İstanbul uğultusu yükseliyor içimden… İstanbul sokakları gibi kavgalı adreslerim… Alışılmış bir sorun artık “dert trafiğim”…
Belki İstanbul’u bu yüzden seviyorum…
Benim de her çeşit yaşam var ruhumda… Bir köşem isyankar, bir semtim fedakar, diğeri kendi halinde… Bir yanım umursamaz, diğer yanım heyecanlı… Öbürü çok uzak, zıt biraz…
Belki İstanbul’u bu yüzden seviyorum…
İstanbul gibi iki yaka içim, bağrım… Hangisine geçsem yine İstanbul gibi kendimi seyrederim, dalarım… İstanbul kadar aziz duygularım… Boğaz kadar serin ruhum…

Nerde eski İstanbul nerde!..
İstanbul gibi eski ben nerde!..​

Şehr-i İstanbul ki bi misl-ü bahadır.

Bir sengine yekpare Acem mülkü fedadır.
NEDİM

[bu istanbul şehri ki, değerine ölçü biçilemez.
bir taşına tüm acem ülkesi feda olsun.]
​

Ruhumun timsali İstanbul eteklerinde bahar var başın duman.​

İstanbul’a yukarıdan bakınca nasıl kanına giriyor insanın size anlatamam.

Ali Ayçil ​

Kenara kay İstanbul, bana da yatacak yer kalsın.

Abdullah Kibritçi

​