- Üyelik Tarihi
- 29 Ocak 2008
- Mesajlar
- 65
- Aldığı Beğeniler
- 0
İŞTE HAYAT BU
Günlerden bir gün yalnızlık usulca sokaklarda yürür. Girdiği her sokakta başka bir yalnızlık onu karşılar. Oysa onun istediği bu değildir. O, bundan sonra ki yaşamında yalnızlığını paylaşabilecek bir arkadaş, bir dost aramaktadır. Ancak gittiği her yerde yalnızlık ve yalnızlığın beraberinde getirdiği sessizlik vardı.
Yalnızlık çaresizce gezmekte ve gezdikçe de sıkılmaktadır. Çünkü, çünkü yalnızlık, yalnızlığını birileriyle paylaşmak istemektedir. Nedeni ise yalnızlıktan sıkılmış olmasıdır.
Yalnızlık derin düşünceler çemberinde dönerken bir anda yakınlığa çarpar. Sessizlik birden irkilir. Çünkü sessizlik bozulmuştur.
Yakınlık gülümseyerek yalnızlığın yüzüne bakar, yalnızlık ise heyecanın ve korkunun etkisiyle yerinde dona kalır. Bu bakışma on dakikayı bulur. Sessizlik gözünü kırmadan onları izler&
Yalnızlık dayanamayıp yakınlığa yaklaşır ve Aslında yapayalnız olduğunu, sırf arkadaş bulmak ümidiyle bu dar ve karanlık sokaklarda yürüdüğünü söyler&
Yalnızlık bunları anlattığına rağmen yakınlık hala da yalnızlığın yüzüne bakıp gülümsemektedir.Yalnızlık kafasındaki bin bir soruyla yakınlığa yönelir ve neden sürekli gülümsediği sorar&Yakınlık,yalnızlığın gözlerinin içine bakarak içten bir sevinç ve coşkuyla yalnızlığın boynuna sarılır.Yalnızlık ne yapacağını bilmez bir vaziyette etrafına bakakalır.Çünkü etrafı dolmuş,sessizlik yerini sevince ve coşkuya bırakmıştır.Az sonra mutluluk,hüzün,gözyaşı,arkadaşlık ve hepsinin başı dostluk gelir.Herkes ama herkes duygu selinin ortasında bulur.Duygu seli böyle coşkulu bir yerde benim işim olmaz deyip yerini sevince ve coşkuya bırakır.Yalnızlık da yalnızlıktan kurtulup hayata sillesini yapıştırır.Ve çığlık atarak işte der İşte Hayat Bu&.
