- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde, ne de bağıra çağıra söylediğimşarkıların sözleri.
Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.
Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin detadı yok?
Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı
benden?
Bilmiyorum!
Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime geleninsanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma
sarılıyorum.
Ama yine de
saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik?
Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki.
Kendimi bulupbulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor.
Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi
okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...
Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman dageçiyor hızla.
Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum...
Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde?
Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan?
Öyle anlamsızki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibiduruyor, elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor.
Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum?
Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime suserpecek elin sahibini...
Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla
süsleyecek sesin sahibini?
Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan...
Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimseleringitmediği sokaklarım olmalı...
İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra daSesSizce gitmeliyim bu dünyadan.
İşte yine SuSuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum herşiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor...
Yalancı gülüm
Seyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemSemiyorum.
Elimden kayıpgidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri?...
...alinti...
Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.
Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin detadı yok?
Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı
benden?
Bilmiyorum!
Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime geleninsanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma
sarılıyorum.
Ama yine de
saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik?
Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki.
Kendimi bulupbulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor.
Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi
okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...
Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman dageçiyor hızla.
Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum...
Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde?
Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan?
Öyle anlamsızki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibiduruyor, elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor.
Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum?
Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime suserpecek elin sahibini...
Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla
süsleyecek sesin sahibini?
Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan...
Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimseleringitmediği sokaklarım olmalı...
İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra daSesSizce gitmeliyim bu dünyadan.
İşte yine SuSuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum herşiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor...
Yalancı gülüm
Seyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemSemiyorum.
Elimden kayıpgidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri?...
...alinti...
