Pencereden içeri süzülen bahar
Ve dalından koparıldığı için boynu bükük
Mor bir sümbül başucumda…
Bir kâğıt ve bir kalem
Sana yazıyor en yitik cümleleri.
Oysa çoktan kırmıştım kalemimi
Sana yazılan bir şiir için…
Ama sen saysan ki sahra çölündeyim
Şahikalara yükselen bir zümrüd-ü anka görsem
Vurup alnından hüznümle
Kanatlarından kopardığım tüyleriyle yazarım adını
Gördüğüm serabın sularına; Şüheyda…
Senin için söylenmiş hiçbir son
Noktasını koymuyor hayata…
Aylardan nisan…
Mevsim bahar…
Ve yağmur…
Hangi şehrin yağmurunda ıslanıyorsun kim bilir
Gönlümün çorak topraklarında dolaşırken yalnızlığım
İçinin kuyusuna düştüğümden beri
Yağmur suyuna hasret, yüreğim.
Boğuluyorum…
Korkuyorum…
Burada aşk ceset kokuyor
Çek ve çıkar beni bu deruni yangınından
Görmüyor musun Şüheyda!
Âşıklar parkında vuruyorlar tek tek
Henüz yaşanılamamış sevdaları kalbinden.
Temize çekiliyor(!) beyaz düşler, kirli sayfalara…
Hadi tut yüreğimden
Arınmak istiyorum kırkikindilerde
Ve kaçmak…
Böyle duçar koyma beni…
Umut çıplaklığında
Yalınayak koşarken güneşin doğduğu menfeze doğru
Bir tılsım kalbimi söküp yerinden
Anıların öldüğü kente kadar getirdi beni.
Ey yaralı güvercin!
Ey dağlarda kaçarken vurulan ürkek ceylan!
Ey gönlümün Leyla’sı!
Sen ey Şüheyda!
Kanatsız bir kuş gibi sürükleme gönlümü naçar.
Dağ rengi gözlerinin buğulu bakışlarıyla
Bakma öyle ıslak ıslak.
Sorma halimi
Hatırımı sorma…
Notası sen, güftesi ben olan
O hicaz şarkının bestesi değiliz artık…
Öyle mahur çalmıyoruz
Çalamayız da…
Çünkü bu şehir
Şarkısını çoktan unuttu Şüheyda
Bilmiyor musun?
Dermanım tükendi
Kesildi takatim…
Titremeye başlıyor ellerim
Şüheyda yazdığım vakit.
Şehrin hülyası
Bir kristal gibi parçalanıyor şerha şerha
Gül rengi bahar
Kül rengi hatıralara yenik düşüyor
Ve bitiyor
Söylenmemiş bütün sözlerin ardı…
Bitiyoruz şüheyda,
Azalıyoruz dirhem dirhem aşka
Ve sevdaya yetmiyoruz
Anlasana…
Şimdi kalan yanımızı
Bir kâğıt, bir kalem
Ve sigara dumanı sarhoşluğunda
Yazarak harcadım Şüheyda
Okyanusların dehlizlerinden
Engin ufuklara uzanan müzmin kedere…
Arif Onur SOLAK
Ve dalından koparıldığı için boynu bükük
Mor bir sümbül başucumda…
Bir kâğıt ve bir kalem
Sana yazıyor en yitik cümleleri.
Oysa çoktan kırmıştım kalemimi
Sana yazılan bir şiir için…
Ama sen saysan ki sahra çölündeyim
Şahikalara yükselen bir zümrüd-ü anka görsem
Vurup alnından hüznümle
Kanatlarından kopardığım tüyleriyle yazarım adını
Gördüğüm serabın sularına; Şüheyda…
Senin için söylenmiş hiçbir son
Noktasını koymuyor hayata…
Aylardan nisan…
Mevsim bahar…
Ve yağmur…
Hangi şehrin yağmurunda ıslanıyorsun kim bilir
Gönlümün çorak topraklarında dolaşırken yalnızlığım
İçinin kuyusuna düştüğümden beri
Yağmur suyuna hasret, yüreğim.
Boğuluyorum…
Korkuyorum…
Burada aşk ceset kokuyor
Çek ve çıkar beni bu deruni yangınından
Görmüyor musun Şüheyda!
Âşıklar parkında vuruyorlar tek tek
Henüz yaşanılamamış sevdaları kalbinden.
Temize çekiliyor(!) beyaz düşler, kirli sayfalara…
Hadi tut yüreğimden
Arınmak istiyorum kırkikindilerde
Ve kaçmak…
Böyle duçar koyma beni…
Umut çıplaklığında
Yalınayak koşarken güneşin doğduğu menfeze doğru
Bir tılsım kalbimi söküp yerinden
Anıların öldüğü kente kadar getirdi beni.
Ey yaralı güvercin!
Ey dağlarda kaçarken vurulan ürkek ceylan!
Ey gönlümün Leyla’sı!
Sen ey Şüheyda!
Kanatsız bir kuş gibi sürükleme gönlümü naçar.
Dağ rengi gözlerinin buğulu bakışlarıyla
Bakma öyle ıslak ıslak.
Sorma halimi
Hatırımı sorma…
Notası sen, güftesi ben olan
O hicaz şarkının bestesi değiliz artık…
Öyle mahur çalmıyoruz
Çalamayız da…
Çünkü bu şehir
Şarkısını çoktan unuttu Şüheyda
Bilmiyor musun?
Dermanım tükendi
Kesildi takatim…
Titremeye başlıyor ellerim
Şüheyda yazdığım vakit.
Şehrin hülyası
Bir kristal gibi parçalanıyor şerha şerha
Gül rengi bahar
Kül rengi hatıralara yenik düşüyor
Ve bitiyor
Söylenmemiş bütün sözlerin ardı…
Bitiyoruz şüheyda,
Azalıyoruz dirhem dirhem aşka
Ve sevdaya yetmiyoruz
Anlasana…
Şimdi kalan yanımızı
Bir kâğıt, bir kalem
Ve sigara dumanı sarhoşluğunda
Yazarak harcadım Şüheyda
Okyanusların dehlizlerinden
Engin ufuklara uzanan müzmin kedere…
Arif Onur SOLAK
