- Üyelik Tarihi
- 30 Ara 2007
- Mesajlar
- 8,908
- Aldığı Beğeniler
- 128
- Takım
- Fenerbahçe
Kâinat'a Dogusuna ve Nûruna Dâir
Ey sevgili;
En Sevgili'nin En Sevgilisi!
Sen; isiga hâmile kapkaranlik bir dünyaya inen, bir kutsal nûr idin. Ve insanlar çöllerde suya hasret, çoraklasmis yürekleriyle, Senin nûrunu bekliyordu. Bu onulmaz zamanda, bu amansiz zamanda En Sevgili, En Sevgilisini sunuyordu insanliga. Ve En Sevgili, sonsuz bir lütûfta bulunuyordu çöllerde susuz kalmislara.
Ey yoklugun bagrina atilan ilk varlik tohumu, Kâinat'in nûru!
Sen Câhiliye'nin üzerine bir medeniyet nûru gibi dogdun. Küfrün bagrina bir isik hançeri gibi dogdun. Sen insanliga bir rahmet, bir lütuftun. "Içlerinden kendilerine Allah'in âyetlerini okuyan (kötülüklerden, münkerden) onlari temizleyen ve onlara kitap ve hikmeti ögreten bir peygamber göndermekle Allah, mü'minlere büyük bir lütufta bulunmustur" (Âl-i Imran, 3/164).
Bugün bütün insanligin bayramidir. Bugün, En Sevgili'nin Seni kâinatin semâsina bir nûr-i kandil gibi astigi gündür.
Bilirim hiçbir kelime, hiçbir beser senin gelisini, senin nûrunu târif edemez. Nûrun kalplere dogdu. Bütün yeryüzünü aydinlattigi gibi, kalpleri de aydinlatti. Sen kalplerin gizli hazinelerinde saklisin. Sen kalplerin gizli bir dilisin. Ilâhi mesajlarinla kutsi tavirlarinla, Insanlarin kalplerinden isikli bir âleme kapilar açtin. Ve böylece, isik yüzlü sevdâlilarin oldu. Ve o isik yüzlü sevdâlilarin, ukbâlara kanat açip, sonsuzlastilar.
Bütün insanlik, Senin isiginla yönelirken mutlak Sevgili'ye, Senin nûrunu göremeyen talihsizler de var elbet. Isigini algilayamadilar onlar. Oysa onlar için neler yapmadin ki. Cehennemin alevleri arasina fütursuzca dalan insanlara, o müsfik ellerini uzattin da tutmadilar. Neler yapmadin ki bu ugurda!
Agaçlari yürüttün inanmadilar.
Taslari konusturdun inanmadilar.
Hatta Ay'i ikiye parçaladin da bir parmak isâretinle, yine inanmadilar.
Bile bile gittiler alevler arasina. Arkalarindan sizlayan yürek, yine Senin yüregin oldu. Ve biliyor musun, insanlar alevlerin arasina, bile bile hâla gitmekteler!
Sana ulasmak; dünya ve ahiret mutlulugunu yakalamaktir. Seni uzaktan da olsa tanimak; cennet irmaklarini temâsa etmektir. Seni sevmek; cennette seninle berâber yasamaktir. Seni yüzlerce yil önce öldü saniyorlar. Oysa o kadar yakinsin ki. Seni sevmek o kadar kolay ki...
Ey alemlerin gerçek nûru!
Seninle biz dünya ile günes gibiyiz. Senin isigin kendinde ve Senin isigin olmazsa biz bir hiçiz. Günes olmazsa, dünyada hayatin olmayacagini bilenler, Sen olmazsan kâinatin olmayacagini bilmiyorlar. Oysa Sen, degil günes, bütün kâinatin nûrusun.
Ve sonra; iyiye, güzele, dogruya ait ne varsa insanligin yüreginde, hepsinin zirvesi Sende tecelli etmistir.
O güzel yüzünle, O hüsn-i niyetinle bütün insanlara yol gösterici oldun. Ve en degerli mücevherlerle dolu olan, o kutsî kitabin mücevherlerini cömertçe dagittin insanliga. Bütün Kâinat gönül zengini oldu Senin cömertliginle.
Sesinin ulasmadigi kulak kalmadi. Ama sesinin girmedigi yürekler oldu. Kilitliydiler onlar, kilitlenmislerdi kör bir inat ugruna. Ve bugün o yüreklere kin düstü; yalan düstü. Ve o yürekler günah adina ne varsa yiyip, sistikçe sisti.
Sen O güçlü nefesinle çöllerde öyle firtinalar estirdin ki, kimisinin gözlerine kum olup doldun ama yüregine girdin. Kimisi de hem yüregini hem gözlerini kapatti Sana. Estirdigin firtina öyle bir firtinaydi ki ovalari tepe, tepeleri dag yaptin. Isiginla öyle baharlar olusturdun ki gönüllerde, cennetten bir köseydiler. Ama kislarini bahara çevirdigin bazi gözler, bahar çiçeklerini kar gibi gördüler. Onlar ne de talihsizdiler.
Senin nûrunla bakilmayan Kâinat karanlik
Senin Nûrunla bakmayan göz kör
Senin nûrunla dolmayan kalp vahsidir.
Sen yaratilmislarin en sereflilerinin en sereflisisin.
Sen muhabbet fedâilerinin sâhisin. Sen mutlulugun vesilesi, hidayet günesisin. Hakîkatin isigisin. Hakk'in yeryüzündeki nûrusun. O isiginla vahsi insanlari merhamet âbidesi hâline getirdin. Medenîlere bas eyledin. O nûrunla kalplere muhabbet iksiri tasidin. Nefislerin saltanat sürdügü ruhlari nurlandirdin. Nefsin saltanatini yikip, ruhlara sultân oldun.
Ey Kâinat'in hayat iksiri!
Sen kâinat kitabinin bitmeyen mürekkebisin. Bir ulu agaçsa sayet yeryüzü, Sen onun çekirdegisin ve meyvesisin. Bir insansa eger kâinat, sen onun hem akli hem de ruhusun. Ve cennet bahçesi dersek kâinat'a, sen onun susmayan bülbülüsün. Ve sayet büyük bir saraysa o, Sen o sarayin donaticisi ve hizmet edicisisin. Kapina gelen herkesi içeri alip, ikramda bulunansin. Nûrundan damlatansin.
Ve kalpler; ya dünyada senin nûrunla tanisacak, ya da ahirette cehennemin nâriyla tanisacaktir.
Ey Sevgili, nûrundan bir damlaya talibim bugün.
ARİFHAN AKPINAR
Ey sevgili;
En Sevgili'nin En Sevgilisi!
Sen; isiga hâmile kapkaranlik bir dünyaya inen, bir kutsal nûr idin. Ve insanlar çöllerde suya hasret, çoraklasmis yürekleriyle, Senin nûrunu bekliyordu. Bu onulmaz zamanda, bu amansiz zamanda En Sevgili, En Sevgilisini sunuyordu insanliga. Ve En Sevgili, sonsuz bir lütûfta bulunuyordu çöllerde susuz kalmislara.
Ey yoklugun bagrina atilan ilk varlik tohumu, Kâinat'in nûru!
Sen Câhiliye'nin üzerine bir medeniyet nûru gibi dogdun. Küfrün bagrina bir isik hançeri gibi dogdun. Sen insanliga bir rahmet, bir lütuftun. "Içlerinden kendilerine Allah'in âyetlerini okuyan (kötülüklerden, münkerden) onlari temizleyen ve onlara kitap ve hikmeti ögreten bir peygamber göndermekle Allah, mü'minlere büyük bir lütufta bulunmustur" (Âl-i Imran, 3/164).
Bugün bütün insanligin bayramidir. Bugün, En Sevgili'nin Seni kâinatin semâsina bir nûr-i kandil gibi astigi gündür.
Bilirim hiçbir kelime, hiçbir beser senin gelisini, senin nûrunu târif edemez. Nûrun kalplere dogdu. Bütün yeryüzünü aydinlattigi gibi, kalpleri de aydinlatti. Sen kalplerin gizli hazinelerinde saklisin. Sen kalplerin gizli bir dilisin. Ilâhi mesajlarinla kutsi tavirlarinla, Insanlarin kalplerinden isikli bir âleme kapilar açtin. Ve böylece, isik yüzlü sevdâlilarin oldu. Ve o isik yüzlü sevdâlilarin, ukbâlara kanat açip, sonsuzlastilar.
Bütün insanlik, Senin isiginla yönelirken mutlak Sevgili'ye, Senin nûrunu göremeyen talihsizler de var elbet. Isigini algilayamadilar onlar. Oysa onlar için neler yapmadin ki. Cehennemin alevleri arasina fütursuzca dalan insanlara, o müsfik ellerini uzattin da tutmadilar. Neler yapmadin ki bu ugurda!
Agaçlari yürüttün inanmadilar.
Taslari konusturdun inanmadilar.
Hatta Ay'i ikiye parçaladin da bir parmak isâretinle, yine inanmadilar.
Bile bile gittiler alevler arasina. Arkalarindan sizlayan yürek, yine Senin yüregin oldu. Ve biliyor musun, insanlar alevlerin arasina, bile bile hâla gitmekteler!
Sana ulasmak; dünya ve ahiret mutlulugunu yakalamaktir. Seni uzaktan da olsa tanimak; cennet irmaklarini temâsa etmektir. Seni sevmek; cennette seninle berâber yasamaktir. Seni yüzlerce yil önce öldü saniyorlar. Oysa o kadar yakinsin ki. Seni sevmek o kadar kolay ki...
Ey alemlerin gerçek nûru!
Seninle biz dünya ile günes gibiyiz. Senin isigin kendinde ve Senin isigin olmazsa biz bir hiçiz. Günes olmazsa, dünyada hayatin olmayacagini bilenler, Sen olmazsan kâinatin olmayacagini bilmiyorlar. Oysa Sen, degil günes, bütün kâinatin nûrusun.
Ve sonra; iyiye, güzele, dogruya ait ne varsa insanligin yüreginde, hepsinin zirvesi Sende tecelli etmistir.
O güzel yüzünle, O hüsn-i niyetinle bütün insanlara yol gösterici oldun. Ve en degerli mücevherlerle dolu olan, o kutsî kitabin mücevherlerini cömertçe dagittin insanliga. Bütün Kâinat gönül zengini oldu Senin cömertliginle.
Sesinin ulasmadigi kulak kalmadi. Ama sesinin girmedigi yürekler oldu. Kilitliydiler onlar, kilitlenmislerdi kör bir inat ugruna. Ve bugün o yüreklere kin düstü; yalan düstü. Ve o yürekler günah adina ne varsa yiyip, sistikçe sisti.
Sen O güçlü nefesinle çöllerde öyle firtinalar estirdin ki, kimisinin gözlerine kum olup doldun ama yüregine girdin. Kimisi de hem yüregini hem gözlerini kapatti Sana. Estirdigin firtina öyle bir firtinaydi ki ovalari tepe, tepeleri dag yaptin. Isiginla öyle baharlar olusturdun ki gönüllerde, cennetten bir köseydiler. Ama kislarini bahara çevirdigin bazi gözler, bahar çiçeklerini kar gibi gördüler. Onlar ne de talihsizdiler.
Senin nûrunla bakilmayan Kâinat karanlik
Senin Nûrunla bakmayan göz kör
Senin nûrunla dolmayan kalp vahsidir.
Sen yaratilmislarin en sereflilerinin en sereflisisin.
Sen muhabbet fedâilerinin sâhisin. Sen mutlulugun vesilesi, hidayet günesisin. Hakîkatin isigisin. Hakk'in yeryüzündeki nûrusun. O isiginla vahsi insanlari merhamet âbidesi hâline getirdin. Medenîlere bas eyledin. O nûrunla kalplere muhabbet iksiri tasidin. Nefislerin saltanat sürdügü ruhlari nurlandirdin. Nefsin saltanatini yikip, ruhlara sultân oldun.
Ey Kâinat'in hayat iksiri!
Sen kâinat kitabinin bitmeyen mürekkebisin. Bir ulu agaçsa sayet yeryüzü, Sen onun çekirdegisin ve meyvesisin. Bir insansa eger kâinat, sen onun hem akli hem de ruhusun. Ve cennet bahçesi dersek kâinat'a, sen onun susmayan bülbülüsün. Ve sayet büyük bir saraysa o, Sen o sarayin donaticisi ve hizmet edicisisin. Kapina gelen herkesi içeri alip, ikramda bulunansin. Nûrundan damlatansin.
Ve kalpler; ya dünyada senin nûrunla tanisacak, ya da ahirette cehennemin nâriyla tanisacaktir.
Ey Sevgili, nûrundan bir damlaya talibim bugün.
ARİFHAN AKPINAR
