Bir saat tefekkür, bir sene nafile ibadetten daha hayırlıdır." (Hadis-i Şerif) Sabahın erken vakitleriydi. Güneş zulmete ışığını yakmıştı. Kimileri bu zamanı, "sabahın körü" diye nitelendirirken ben her şeye rağmen sabahın nurunu izliyorum. Karanlığı aydınlığa çeviren nuru&Güneşin göz kamaştıran nuruna dalarken, etrafımdaki kuşlar, hayretengiz bir edayla zikre koyuluyordu. Lisanlarının "Allah" lâfzını haykırdıklarını hissedebiliyordum, zahiren anlayamasam da...
Ruhumun pencerelerinden zâkirleri aramaya koyuldum. Kimileri bir asmanın önünde çarptı gözüme& Kimileri de bir ceviz ağacının doruğunda...
Tesbih edişlerine hayran kaldım desem yalan olmaz. En önemlisi de bunu içtenlikle yapmalarıydı.
"Keşke onlar kadar içten yapabilsem!" diye geçiyorum içimden. Belki lisânım tesbihini, tekbirini, hamdini yapıyordu zahiren ama ya kalbim ne diyordu bu konuya? İç muhasebemin çok karmaşık ve çetin yollardan geçeceğini düşünerek, gözümü tekrar ufuklara kaldırıyorum.
Biraz önce dağların arkasına saklanmış olan güneş, semaya doğru yükselmeye başlamış. Geceye hâkim olan karanlık, nurun okşamasına dayanamamış anlaşılan& Bu hengâmede gözümü kuşların olduğu ağaca çeviriyorum. Kuşların yerinde olmadığını görünce ağacı okumayı unuttuğumu fark ediyorum. Aslında okumayı unuttuğumuz ya da atladığımız o kadar çok şey vardı ki kâinatta.
Hani bir inci olan sözde buyuruyordu ya Üstad "..bütün mevcudâtın lisan-ı haliyle vird-i zebanıdır" diye Bismillah için& İşte ağacın o sarsılmaz dik duruşu, kıyam halini uyandırdı zihnimde. Gözümü asmaya çevirdiğimde, rükûya eğilmiş bekliyordu. Geriye secde kalmıştı diye düşünmeye başladım. Hızlıca önümdeki bahçeyi tarayarak secde halini almış birçok bitki buldum. Önümdeki bahçede namaza duranları görünce, 9. Söz'deki cümle takıldı aklıma: "Namaz dahi bütün ibâdâtın envâını şamil bir fihriste-i nuriyedir."
Nurânî bir fihristenin küçük bir örneğini daha bulabilmenin sevinci düştü üzerime& Tefekkür mesleğini az da olsa icra edebilmenin saadeti...
Kâinatı okuyup-yorumlamaya devam ediyorum "kırmızı, yaldızlı kitaplarımla". Karşımda sıra sıra dizilmiş dağları, etrafımdaki bitkileri, çiçekleri okurken, akan suyun şarıltısına da kulak veriyorum kendimce&
Kâinatı okuyorum sessizce...
Okumak ve yorumlayabilmek duâsıyla...
furkan demir
Ruhumun pencerelerinden zâkirleri aramaya koyuldum. Kimileri bir asmanın önünde çarptı gözüme& Kimileri de bir ceviz ağacının doruğunda...
Tesbih edişlerine hayran kaldım desem yalan olmaz. En önemlisi de bunu içtenlikle yapmalarıydı.
"Keşke onlar kadar içten yapabilsem!" diye geçiyorum içimden. Belki lisânım tesbihini, tekbirini, hamdini yapıyordu zahiren ama ya kalbim ne diyordu bu konuya? İç muhasebemin çok karmaşık ve çetin yollardan geçeceğini düşünerek, gözümü tekrar ufuklara kaldırıyorum.
Biraz önce dağların arkasına saklanmış olan güneş, semaya doğru yükselmeye başlamış. Geceye hâkim olan karanlık, nurun okşamasına dayanamamış anlaşılan& Bu hengâmede gözümü kuşların olduğu ağaca çeviriyorum. Kuşların yerinde olmadığını görünce ağacı okumayı unuttuğumu fark ediyorum. Aslında okumayı unuttuğumuz ya da atladığımız o kadar çok şey vardı ki kâinatta.
Hani bir inci olan sözde buyuruyordu ya Üstad "..bütün mevcudâtın lisan-ı haliyle vird-i zebanıdır" diye Bismillah için& İşte ağacın o sarsılmaz dik duruşu, kıyam halini uyandırdı zihnimde. Gözümü asmaya çevirdiğimde, rükûya eğilmiş bekliyordu. Geriye secde kalmıştı diye düşünmeye başladım. Hızlıca önümdeki bahçeyi tarayarak secde halini almış birçok bitki buldum. Önümdeki bahçede namaza duranları görünce, 9. Söz'deki cümle takıldı aklıma: "Namaz dahi bütün ibâdâtın envâını şamil bir fihriste-i nuriyedir."
Nurânî bir fihristenin küçük bir örneğini daha bulabilmenin sevinci düştü üzerime& Tefekkür mesleğini az da olsa icra edebilmenin saadeti...
Kâinatı okuyup-yorumlamaya devam ediyorum "kırmızı, yaldızlı kitaplarımla". Karşımda sıra sıra dizilmiş dağları, etrafımdaki bitkileri, çiçekleri okurken, akan suyun şarıltısına da kulak veriyorum kendimce&
Kâinatı okuyorum sessizce...
Okumak ve yorumlayabilmek duâsıyla...
furkan demir
