Nazlı bir tohum düştü, toprağın kucağına. Ürkek, narin bir tohum... Sert gibi görünen toprak, merhametiyle onu sıcacık bağrına bastı. Tohum, sevgiyle baktı toprağa. Sonra bulut rüzgârla buluştu. Rüzgâr esti, savurdu. Gökyüzünde bir hareketlilik hâsıl oldu. Gök gürledi, şimşekler çaktı. Tohum şaşırdı ve ürktü. Rahmet damlaları serpildi toprağın merhametli yüzüne. Gökyüzü döktü içini yeryüzüne. Tohum, semadan inen bu rahmet damlacıklarıyla coştu. Rahmet damlaları ile birlikte sevgi beliriverdi tohumda. O sevgi ile çatladı; kabuğunu kırdı; filizlendi ağaç oldu. Ağaç şefkatinden meyveye durdu. Meyvedeki merhamet, çekirdeklerinde tecelli etti. Ve tekrar o çekirdekler sevgi ile toprağın bağrında buluştu.
Sert görünümlü yer ve gök merhamet ağı ile sarmıştı küçücük tohumu. Koskoca gökyüzü şefkatli sinesini cisimce pek küçük bir tohuma açmıştı. Peki neydi onların bu birbirleriyle olan alâkadarlıklarının sırrı. Bir bağ vardı aralarında. Nasıl bir bağdı ki haşmetli gökyüzü, küçücük tohuma merhametli bir tebessümle bakmıştı. Güçlü yeryüzü, o cisimce pek küçük tohuma bir hanedan olmuştu. Hiç fahre, gurura kapılmadan tohumla aralarında bir teavün, güzel bir dostluk oluşmuştu. Neydi bu sır... Neydi...
Bir tılsım var kâinatta. Hem de kâinatın kalp meydanında. Kâinat insanın büyültülmüş halidir. Öyleyse kâinatın da bir kalbi vardır. O kalpte de bir tılsım saklıdır. Bu tılsım Muhabbet tılsımıdır.
Kâinat bu muhabbet tılsımı üzere yaratıldı. Kâinatın her yerine nakış nakış işlendi bu tılsım. Bu tılsım açılırsa insan mütevazi olur haşmetli gökyüzü gibi; kucaklar bütün insanları ve bütün mevcudatı gönülden, candan. Bu tılsım ile, insan candan bir dost olur kâinatla.
Kâinatın özündeki bu tılsımın ucu insana dayanıyor. Yani eşrefi mahlûkatın kalbine uzanıyor. Kalp merkez noktadır. Kalp mutlu olunca diğer azalar da mutlu olur, kalbe tabi olur. Eğer o kalp bir de muhabbet tılsımı ile atıyorsa bütün azalar katmerli mutludur. Ve her biri diğerinin hakkına saygılı; diğerine bir yardımcı, bir dost hükmündedir.
Bu tılsım zerreden şemse her yerde mevcut. Bu sır ile bülbül güle hayran olur. Ben, hem güle hem bülbüle. Bu tılsım ile bütün mahlûkat birbirine yardımcı olur. Tılsımı açtığımızda içinden sevgi, şefkat, merhamet çıkar. İnsanı mânâlı kılan bu lâtifeler diğer güzel latifeler gibi ,"Şahsi âlemin yıldızı hükmündedir."1
Şahsi âlemimizin yıldızlarının sönmemesi için kalbi kasavetten uzak kılmak ve onu muhabbetle yoğurmak gerek. Yani Allah sevgisi ve Peygamber aşkı ile doldurmak. Ve günah karanlıklarında, o kalbi biçare, başıboş bırakmamak.
"Muhabbet, şu kâinatın bir sebebi vücududur, hem şu kâinatın râbıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır. İnsan kâinatın en câmi" bir meyvesi olduğu için, kâinatı istilâ edecek bir muhabbet, o meyvenin çekirdeği olan kalbine derc edilmiştir. İşte şöyle nihayetsiz bir muhabbete lâyık olacak, nihayetsiz bir kemâl sahibi olabilir. "2
İnsanın ve onun büyültülmüş hali kâinatın kalbine giden yol işte bu muhabbet tılsımından geçiyor. Kâinatın ve insanın kalbi bu tılsım ile atıyor.
Dipnotlar:
1. Risâle-i Nur, Mesnevî-i Nuriye Bediüzzaman Said Nursî.
2. Risâle-i Nur, Sözler Bediüzzaman Said Nursî
Sert görünümlü yer ve gök merhamet ağı ile sarmıştı küçücük tohumu. Koskoca gökyüzü şefkatli sinesini cisimce pek küçük bir tohuma açmıştı. Peki neydi onların bu birbirleriyle olan alâkadarlıklarının sırrı. Bir bağ vardı aralarında. Nasıl bir bağdı ki haşmetli gökyüzü, küçücük tohuma merhametli bir tebessümle bakmıştı. Güçlü yeryüzü, o cisimce pek küçük tohuma bir hanedan olmuştu. Hiç fahre, gurura kapılmadan tohumla aralarında bir teavün, güzel bir dostluk oluşmuştu. Neydi bu sır... Neydi...
Bir tılsım var kâinatta. Hem de kâinatın kalp meydanında. Kâinat insanın büyültülmüş halidir. Öyleyse kâinatın da bir kalbi vardır. O kalpte de bir tılsım saklıdır. Bu tılsım Muhabbet tılsımıdır.
Kâinat bu muhabbet tılsımı üzere yaratıldı. Kâinatın her yerine nakış nakış işlendi bu tılsım. Bu tılsım açılırsa insan mütevazi olur haşmetli gökyüzü gibi; kucaklar bütün insanları ve bütün mevcudatı gönülden, candan. Bu tılsım ile, insan candan bir dost olur kâinatla.
Kâinatın özündeki bu tılsımın ucu insana dayanıyor. Yani eşrefi mahlûkatın kalbine uzanıyor. Kalp merkez noktadır. Kalp mutlu olunca diğer azalar da mutlu olur, kalbe tabi olur. Eğer o kalp bir de muhabbet tılsımı ile atıyorsa bütün azalar katmerli mutludur. Ve her biri diğerinin hakkına saygılı; diğerine bir yardımcı, bir dost hükmündedir.
Bu tılsım zerreden şemse her yerde mevcut. Bu sır ile bülbül güle hayran olur. Ben, hem güle hem bülbüle. Bu tılsım ile bütün mahlûkat birbirine yardımcı olur. Tılsımı açtığımızda içinden sevgi, şefkat, merhamet çıkar. İnsanı mânâlı kılan bu lâtifeler diğer güzel latifeler gibi ,"Şahsi âlemin yıldızı hükmündedir."1
Şahsi âlemimizin yıldızlarının sönmemesi için kalbi kasavetten uzak kılmak ve onu muhabbetle yoğurmak gerek. Yani Allah sevgisi ve Peygamber aşkı ile doldurmak. Ve günah karanlıklarında, o kalbi biçare, başıboş bırakmamak.
"Muhabbet, şu kâinatın bir sebebi vücududur, hem şu kâinatın râbıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır. İnsan kâinatın en câmi" bir meyvesi olduğu için, kâinatı istilâ edecek bir muhabbet, o meyvenin çekirdeği olan kalbine derc edilmiştir. İşte şöyle nihayetsiz bir muhabbete lâyık olacak, nihayetsiz bir kemâl sahibi olabilir. "2
İnsanın ve onun büyültülmüş hali kâinatın kalbine giden yol işte bu muhabbet tılsımından geçiyor. Kâinatın ve insanın kalbi bu tılsım ile atıyor.
Dipnotlar:
1. Risâle-i Nur, Mesnevî-i Nuriye Bediüzzaman Said Nursî.
2. Risâle-i Nur, Sözler Bediüzzaman Said Nursî
