- Üyelik Tarihi
- 30 Nis 2018
- Mesajlar
- 480
- Aldığı Beğeniler
- 2,157
İsviçreli dünyaca ünlü bir dansçı iken müslüman olan Rabia Brodbeck, Fakr'a Övgü isimli kitabının önsözünü şöyle bitiriyor:
"Kalbimin en içten dileği, "Kalbimin en içten dileği, Vahidül Ehad'le samimi olmak ve kulların mücevheri Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi vesselleme yakın olmaktır!.."
Kalbimin en içten dileği nedir? diye soruyorum kendime yukarıdaki cümleyi okuduğumdan beri ve anlamaya çalışıyorum.
Doğumumdan itibaren ömür heybemde biriken arzular, amaçlar, gayretler, sevmeler ve tercihler bir film şeridi gibi akıyor zihnimde.
Maddi çabalarımın her biri, şekli ve içeriği değişse de diğer can sahibi varlıklarda da aynı değil mi?
Beni onlardan ayıran nedir peki? Ezberlenmiş cümleler değil cevabı, ruhumun cevaplarına muhtacım.
Bıkmak bilmez bir çabayla uyanıp işe, okula gidiyor, çalışıyor ve tekrarlanan yorgunluklarla bedenimi dinlenmeye bırakıyorum.
Bilinçsizlik uykularında geçen her saat beni Allah'ın nurundan ve cemalinden uzaklaştıran, bir süre sonra karşı koyulamaz hale gelen bir girdabın içine hapsediyor.
Kalbim neyin ihtiyacıyla dolup taşıyor böyle, fâni olana mı düşüyorum yoksa ilahi olana mı tutunuyorum daha çok?
Nefes alıp verişlerimin, sıcak nefesiyle göğüs kafesi kabaran, koşmaktan terlemiş, yorulmuş, dişlerinde son avının kalıntıları olan bir hayvandan ne farkı var?
Rabbin kulu olma şerefine ermekten ve O'nun cemâline kavuşmayı gerçekten istediğimi ispatlamaktan başka çarem yok oysa.
"Tüketime, görselliğe, gürültüye, eğlenceye, hıza ve hazza" o kadar çok yaslanıyorum ki, "Kalbimin en içten dileği" cümlesi bile beni çarpıyor, yabancı geliyor ve anlayamıyorum birtürlü.
"Vahidül Ehad'le samimi olmak ve kulların mücevheri Hz. Muhammed Mustafa'ya ﷺ yakın olmak" cümlesini tekrar tekrar yazmaya çalışıyorum gönlüme, alfabeyi yeni öğrenen birinci sınıf öğrencisinin defterine harfleri sayfalarca yazması gibi.
Yetersizliklerimin farkına varmak o kadar huzursuz edici ki, ebedi hayatıma dair endişelerim dipsiz bir okyanus, ben de tam ortasında kulaç atıyor gibiyim...
Yine Rabia Brodbeck'in bir cümlesiyle bitireyim daha fazla uzatmadan:
"Allah'tan başka kim, O'na ihtiyaç duyduğumuzun idrakine vardırır bizi?"
Halil İbrahim
"Kalbimin en içten dileği, "Kalbimin en içten dileği, Vahidül Ehad'le samimi olmak ve kulların mücevheri Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi vesselleme yakın olmaktır!.."
Kalbimin en içten dileği nedir? diye soruyorum kendime yukarıdaki cümleyi okuduğumdan beri ve anlamaya çalışıyorum.
Doğumumdan itibaren ömür heybemde biriken arzular, amaçlar, gayretler, sevmeler ve tercihler bir film şeridi gibi akıyor zihnimde.
Maddi çabalarımın her biri, şekli ve içeriği değişse de diğer can sahibi varlıklarda da aynı değil mi?
Beni onlardan ayıran nedir peki? Ezberlenmiş cümleler değil cevabı, ruhumun cevaplarına muhtacım.
Bıkmak bilmez bir çabayla uyanıp işe, okula gidiyor, çalışıyor ve tekrarlanan yorgunluklarla bedenimi dinlenmeye bırakıyorum.
Bilinçsizlik uykularında geçen her saat beni Allah'ın nurundan ve cemalinden uzaklaştıran, bir süre sonra karşı koyulamaz hale gelen bir girdabın içine hapsediyor.
Kalbim neyin ihtiyacıyla dolup taşıyor böyle, fâni olana mı düşüyorum yoksa ilahi olana mı tutunuyorum daha çok?
Nefes alıp verişlerimin, sıcak nefesiyle göğüs kafesi kabaran, koşmaktan terlemiş, yorulmuş, dişlerinde son avının kalıntıları olan bir hayvandan ne farkı var?
Rabbin kulu olma şerefine ermekten ve O'nun cemâline kavuşmayı gerçekten istediğimi ispatlamaktan başka çarem yok oysa.
"Tüketime, görselliğe, gürültüye, eğlenceye, hıza ve hazza" o kadar çok yaslanıyorum ki, "Kalbimin en içten dileği" cümlesi bile beni çarpıyor, yabancı geliyor ve anlayamıyorum birtürlü.
"Vahidül Ehad'le samimi olmak ve kulların mücevheri Hz. Muhammed Mustafa'ya ﷺ yakın olmak" cümlesini tekrar tekrar yazmaya çalışıyorum gönlüme, alfabeyi yeni öğrenen birinci sınıf öğrencisinin defterine harfleri sayfalarca yazması gibi.
Yetersizliklerimin farkına varmak o kadar huzursuz edici ki, ebedi hayatıma dair endişelerim dipsiz bir okyanus, ben de tam ortasında kulaç atıyor gibiyim...
Yine Rabia Brodbeck'in bir cümlesiyle bitireyim daha fazla uzatmadan:
"Allah'tan başka kim, O'na ihtiyaç duyduğumuzun idrakine vardırır bizi?"
Halil İbrahim
