- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Ben kalbinin birinci katında oturuyordum. Hani sığınaksız, korunaksız, yağmurlu bir sonbahar günü, başıboş dolaşıyordum sokaklarda.Hani elimden tutacak kimsem yoktu. Hani, işte, tam o an sen çıkmıştın karşıma ve bana kalbinin birinci katını vermiştin.
''Orada güvendesin, ağlamak, üzülmek, yağmur yok, ıslanmak yok, huzur var.'' demiştin. Ben de senin kalbinin birinci katına yerleşmiştim. Elimden tutmuştun kaldırmıştın beni hayatın düştüğüm soğuk kaldırımlarından. Sıcacıktı kalbinin birinci katı. Huzur buldum orada, ısındı benim de yüreğim. Kalbin o kadar büyüktü ki binlerce kattı. Ama ben sadece birinci kattaydım. Sen bana orayı vermiştin. Ben senin kalbinin birinci katında oturuyordum.
Zaman ilerledikçe kalbinin birinci katı yetmedi bana, diğer katları merak etmeye başladım. Oralarda kimler, hangi duygular oturuyordu? Şöyle bir dışarı baktım. Binlerce giren çıkan vardı senin kalbine. Benim dışımda anne-baba, mal-mülk, eş-çocuk sevgin oturuyordu üst katlarda. Yerleşmişti bu sevgiler çıkmazcasına yüreğinin değişik katlarına. Sonra giren çıkan binlerce duygu vardı. Kin, nefret, huzur, mutluluk, dostluk, sevgi, düşmanlık... Bazen çok üst katlarda bazen alt katlarda oturuyordu bu duygular.
Ama en çok merak ettğim senin kalbinin en üst katında oturan ve bütün duyguların ve sevgilerin üstünde olandı. Senin kalbinin asıl sahibiydi merak ettiğim. Birgün sordum sana kim diye. Sen de O dedin. Sonra açıkladın; beni, kalbimi, seni, kalbini, bütün sevdiklerimi ve nefret ettiklerimi, sevgiyi, nefreti yaratan O dedin. Sanırım anlamıştım. O, beni yaratan ve senin kalbinin birinci katına yerleştiren. O, bana bu mutlulukları tattıran. O, yüce yaratıcı.
Ben O'nu tanıdıktan sonra senin kalbinin birinci katında daha güvende hissettim kendimi. O, senin kalbinin ve benim kalbimin asıl sahibi. O, senin kalbini ve benim kalbimi evirip çeviren. O, benim kalbimin de en üst katında olan. O, başka sevgi ve duygularla kıyaslanamayacak kadar yüce olan. O, beni senin kalbinin birinci katına yerleştiren.
...alinti...
''Orada güvendesin, ağlamak, üzülmek, yağmur yok, ıslanmak yok, huzur var.'' demiştin. Ben de senin kalbinin birinci katına yerleşmiştim. Elimden tutmuştun kaldırmıştın beni hayatın düştüğüm soğuk kaldırımlarından. Sıcacıktı kalbinin birinci katı. Huzur buldum orada, ısındı benim de yüreğim. Kalbin o kadar büyüktü ki binlerce kattı. Ama ben sadece birinci kattaydım. Sen bana orayı vermiştin. Ben senin kalbinin birinci katında oturuyordum.
Zaman ilerledikçe kalbinin birinci katı yetmedi bana, diğer katları merak etmeye başladım. Oralarda kimler, hangi duygular oturuyordu? Şöyle bir dışarı baktım. Binlerce giren çıkan vardı senin kalbine. Benim dışımda anne-baba, mal-mülk, eş-çocuk sevgin oturuyordu üst katlarda. Yerleşmişti bu sevgiler çıkmazcasına yüreğinin değişik katlarına. Sonra giren çıkan binlerce duygu vardı. Kin, nefret, huzur, mutluluk, dostluk, sevgi, düşmanlık... Bazen çok üst katlarda bazen alt katlarda oturuyordu bu duygular.
Ama en çok merak ettğim senin kalbinin en üst katında oturan ve bütün duyguların ve sevgilerin üstünde olandı. Senin kalbinin asıl sahibiydi merak ettiğim. Birgün sordum sana kim diye. Sen de O dedin. Sonra açıkladın; beni, kalbimi, seni, kalbini, bütün sevdiklerimi ve nefret ettiklerimi, sevgiyi, nefreti yaratan O dedin. Sanırım anlamıştım. O, beni yaratan ve senin kalbinin birinci katına yerleştiren. O, bana bu mutlulukları tattıran. O, yüce yaratıcı.
Ben O'nu tanıdıktan sonra senin kalbinin birinci katında daha güvende hissettim kendimi. O, senin kalbinin ve benim kalbimin asıl sahibi. O, senin kalbini ve benim kalbimi evirip çeviren. O, benim kalbimin de en üst katında olan. O, başka sevgi ve duygularla kıyaslanamayacak kadar yüce olan. O, beni senin kalbinin birinci katına yerleştiren.
...alinti...
