Bülbül ne ses verir ve ne güllerden iz kalır
Bin-bir çiçekli dal, kırılır meyvesiz kalır
Vatkâ ki mey biter boşalır elde Câm-ı Cem
İnsan bu kâinat ta o ân kimsesiz kalır
Bir gün buhar olur avucundan şu varlığın
Hattâ kafan değil yüreğin gölgesiz kalır
Yüktür bir ömre bunca hayâl; kol-kanat düşer
Uçsuz mesâfelerde ayak, çâresiz kalır
Ey yolcu istikameti kaybetme. Şöyle bil:
Yollar uzar gider, şaşıran kıblesiz kalır
İdrâk gerek hayâtı, ulû bir çınar gibi
Durmazsa baş kıyâma, alınlar secdesiz kalır
Aldanma kirlidir feleğin süslü aynası
Bir gizli el değer silinir, ter-temiz kalır
Aslında bir müsâmameresin ey güzel hayat
Lâkin, bu köhne sahne çöker, perdesiz kalır
Er geç veda edip gideriz bizde dostlara
Ancak ölüm şudur ki: Adam gâyesiz kalır
Abdullah Çelebi
Kayıtlı
