Yürüyordu akşama dogru... Sokaklarda yaklaşan iftar telaşındaki insanları görmüyordu bile... Yalnızdı ve gönlüyle meşguldü. 'Bir yol bulsam ve yürüsem gecenin kalbine dogru ve hiç yorulmasam' diye düşünüyordu.
Derste konuşanlar büyüyordu içinde:'Müminler kardeştir'. Bir kardeşinin ayagı taşa degse incinirdi insan...Dünyanın bir ucunda bir çocuk ölse, kalbi yaralanırdı müminin.
Yürüyordu adeta o çocuklara dogru...Az sonra görüverecekti enkaz altından çıkarılan bir cesedi daha.. Tozlar gözünü kaplayacak, kokular genzini yakacaktı...
Elinde marketten çocuklarına aldıgı birkaç parça şeyi dagıtacaktı onlara...Adımları hızlandı.. Ama evinin kapısına götürdü ayakları onu... Pakistan Keşmir neresi, Manisa neresiydi?
Akşam evlerinin içindeydi görüntüleri yine perişan haldeki depremzedelerin... En çok çocukların öldügünü, bir neslin kayboldugunu söylüyordu haberleri sunan adam...
Bu gün toplanan yardım için elinde ne varsa vermişti. Ama yetmezdi. Yetmeyecegini düşündü: 'Ya ben olsaydım şimdi o enkazın başında aglayan? Ya da annesiz ve babasız kalan o çocuk benim çocugum olsaydı'. Yanakları ıslandı, kalbinin acısından..
'Verme ya Rabbi! Sen rahmet et, ma firet et, hıfzet ya Rabbi'
Ne sıkıntılıydı o gece uykuyu yakalamak...
Sabah ilk yaptıgı iş bankaya gitmek oldu: 'onların daha çok ihtiyacı var' diye düşünerek araba almak için biriktirdigine kadar parası varsa çekip gönderdi kardeşlerine&
O gece rüyasında parlaklıgı gözleri kamaştıran nurlu bir yüz gördü...Sırtını sıvazlayarak şöyle diyordu yaşlı adam:' Sen benim kardeşimsin, ben de Ebu Bekir'im'
Bu hediye alacagı arabadan daha degerli geldi ona...
Gecenin kalbinden yürüyordu şimdi sabaha dogru...Sokaklarda tek tük sahura kalkanların ışıkları vuruyordu kaldırımlara... Duydugu cümle büyüyordu içinde 'müminler kardeştir'
---------------verde---------------
Derste konuşanlar büyüyordu içinde:'Müminler kardeştir'. Bir kardeşinin ayagı taşa degse incinirdi insan...Dünyanın bir ucunda bir çocuk ölse, kalbi yaralanırdı müminin.
Yürüyordu adeta o çocuklara dogru...Az sonra görüverecekti enkaz altından çıkarılan bir cesedi daha.. Tozlar gözünü kaplayacak, kokular genzini yakacaktı...
Elinde marketten çocuklarına aldıgı birkaç parça şeyi dagıtacaktı onlara...Adımları hızlandı.. Ama evinin kapısına götürdü ayakları onu... Pakistan Keşmir neresi, Manisa neresiydi?
Akşam evlerinin içindeydi görüntüleri yine perişan haldeki depremzedelerin... En çok çocukların öldügünü, bir neslin kayboldugunu söylüyordu haberleri sunan adam...
Bu gün toplanan yardım için elinde ne varsa vermişti. Ama yetmezdi. Yetmeyecegini düşündü: 'Ya ben olsaydım şimdi o enkazın başında aglayan? Ya da annesiz ve babasız kalan o çocuk benim çocugum olsaydı'. Yanakları ıslandı, kalbinin acısından..
'Verme ya Rabbi! Sen rahmet et, ma firet et, hıfzet ya Rabbi'
Ne sıkıntılıydı o gece uykuyu yakalamak...
Sabah ilk yaptıgı iş bankaya gitmek oldu: 'onların daha çok ihtiyacı var' diye düşünerek araba almak için biriktirdigine kadar parası varsa çekip gönderdi kardeşlerine&
O gece rüyasında parlaklıgı gözleri kamaştıran nurlu bir yüz gördü...Sırtını sıvazlayarak şöyle diyordu yaşlı adam:' Sen benim kardeşimsin, ben de Ebu Bekir'im'
Bu hediye alacagı arabadan daha degerli geldi ona...
Gecenin kalbinden yürüyordu şimdi sabaha dogru...Sokaklarda tek tük sahura kalkanların ışıkları vuruyordu kaldırımlara... Duydugu cümle büyüyordu içinde 'müminler kardeştir'
---------------verde---------------