KALP,İLAHİ SEVGİYE AYNA OLUNCA
"Sevgi , derece derece midir?
Yoksa sevmek , tüm kalbini vermek mi?
Zerrelerince sevmek mi?
Sevdiğini sandığında kişi ,bu sadece sanı mıdır?
Zahiri mi,yoksa başlangıç mı?
Mecazi sevgili , gerçek sevgiye ayna olur mu? Yoksa gerçek sevgiliye olan sevgi midir ona yansıyan?
Sevmek, öğreti midir? Yoksa doğuştan, fıtri mi?
Kimi , kim için seviyoruz?
Sevgili için mi,sevmek için mi,kendimiz için mi?
O kadar çok yansıması var ki sevginin,
sebepler sonuca kilitli,sonuçlar sebebe dayanıyor.
Rahman , bize olan muhabbetinden bizi bir hiçken yaratıyor.
Biz ise ,O'nu sevdiğimiz için yarattığı her şeyi seviyoruz. Özümüze sevgiyi koyuyor ki
hem kendine sevgiyle yönelelim,
hem de sevgiyi evrene nakşedelim,yayalım.
Bize Rasulunu gönderiyor,hem onu seviyor,
hem de bizi sevdiği için onu bize gönderiyor,
rehber ediyor.
Biz ise O'nu canımızdan çok seviyoruz.
Çünkü O, Allah'ın sevgilisi,
O'nun sevgilisi bizim de sevgilimiz.
O da bizi çok seviyor,Rabbi ümmet kıldığı için bizi ona
O'nu da bize rahmet.
Bizi onunla şereflendirdiğinden,Rabbimize olan sevgimiz daha da artıyor.
Sevdikçe seviyor insan
Rabbini sevdikçe , her şeyi daha da çok seviyor.
Onlara Rahmani nazarla baktığında
Rabbinin kendine bakışını hissediyor sanki..
Onları sevdiğinde, Rabbinin kendine olan sevgisini..
Onları , Rabbi için seviyor
O'na yaklaştıracak her şeyi de seviyor.
Yaradanın tecellilerine aşıksa bir de
O'nun hatırına,kusurlar kusursuzlaşıyor.
Çünkü herkese taksim edilmiş bir tecelli görüyor..
Hoşgörüyü aslında o, Rabbinden öğreniyor.
Sevdiği şeylerin hepsinin , Rabbinin kendine bir ihsanı olduğunu,
sahibinin de O olduğunu ,
hepsinin fani,onları Yaradanın ise bâki olduğunu bilmek,
tüm sevgilerin üstünde bir sevgiyle biricik sevilmeye layık olanın da O olduğunu bilmek demektir.
İşte kalbi idrak budur.
Seveceğimiz şeyleri bizlere lütfettiğin için Sana sonsuz hamd-u senâlar olsun Rabbim..
Mecazi sevgi dediğimiz , Hak harici olana sevgimizi Rabbimize olan sevgimizden ayrı tutmak,
çölün ortasına fidan dikmeye benzer.
Besleneceği su kaynağı olmayan taze
nasıl ki kurumaya mahkumsa ,
özünü Allah sevgisinden alamayan her sevgi de mecaziliği aşamayıp,sonunda kuruyuveriyor.
Bu yüzden günümüzün en büyük sevgileri de
yerini nefretlere terk etmiyor mu zamanla?
Mecazi sevgileri ebedileştiren tek şey
Allah sevgisidir .
İnsan sevdikçe ve sevildikçe Allahu Teala'nın Vedud esmasını da yaşamış ve yansıtmış olur.
Allah'ın bir kulunu sevmesi de, onu alemlere sevdirmesiyledir.
Bazen Rabbimizin bize sevgisi ,başka birinin gönül diliyle, merhamet eliyle tezahür edebilir,
oysa seven de,merhamet eden de onun kalbiyle Allahtır.
Sevgi bir aktarım,iletimdir.
Rahman'dan kalbe,kalpten başka bir kalbe,
yeniden Rahman'a devri daim eden.
Bir esinti kadar serinletici ,
zirveye tırmanmak gibi heyecan verici ,
su kadar berrak ve hayat vericidir sevgi.
Gözlerin içine yansıyan,
olmazları olur kılan
kalıplara sığdırılmayan,
bedene hapsolmayan
tek şeydir
Can suyu dur sevgi.
Kanı,eti,kemiği dirilten
maddi boyutu manaya,
kişiyi hayata ve ukbaya
bağlayan güçlü bir bağ
manay-ı hakiki
lütf-u ilahidir sevgi
Kalp öyle büyülü bir aynadır ki,
hem tüm sevgileri toplayıp Rabbine yöneltir,kişi her şeyi Allah için sevdiğinden kalpte hep O'nun sevgisi kalır, hem de O'nun sevgisini yine O'nun adına tüm evrene yansıtır.
Severse Allah için sever ,sevilirse Allah için..
Sevginin şükrünü edâ eder böylece.
Kalp , Allah'ı sevmek için yaratılmıştır çünkü.
Bir ayette de belirtildiği üzere Kalpler ancak O'nu anarak,O'nu severek mutmain olup huzura erebilir.
Bu ise sevginin kemal noktasıdır.
Bu kadar ulvi bir duyguyu en üst mertebede hem yaşayıp hem yaşatan Rasullulah (sav),
işte bu sevgisinden dolayı insanların içinde en sevgili oluyor.
Paylaştıkça artan tek şey,
onu yaşayanların kalbinde çoğalıyor
Sevgi sonsuza akıyor
Ö. Zeyneb Ekinci
"Sevgi , derece derece midir?
Yoksa sevmek , tüm kalbini vermek mi?
Zerrelerince sevmek mi?
Sevdiğini sandığında kişi ,bu sadece sanı mıdır?
Zahiri mi,yoksa başlangıç mı?
Mecazi sevgili , gerçek sevgiye ayna olur mu? Yoksa gerçek sevgiliye olan sevgi midir ona yansıyan?
Sevmek, öğreti midir? Yoksa doğuştan, fıtri mi?
Kimi , kim için seviyoruz?
Sevgili için mi,sevmek için mi,kendimiz için mi?
O kadar çok yansıması var ki sevginin,
sebepler sonuca kilitli,sonuçlar sebebe dayanıyor.
Rahman , bize olan muhabbetinden bizi bir hiçken yaratıyor.
Biz ise ,O'nu sevdiğimiz için yarattığı her şeyi seviyoruz. Özümüze sevgiyi koyuyor ki
hem kendine sevgiyle yönelelim,
hem de sevgiyi evrene nakşedelim,yayalım.
Bize Rasulunu gönderiyor,hem onu seviyor,
hem de bizi sevdiği için onu bize gönderiyor,
rehber ediyor.
Biz ise O'nu canımızdan çok seviyoruz.
Çünkü O, Allah'ın sevgilisi,
O'nun sevgilisi bizim de sevgilimiz.
O da bizi çok seviyor,Rabbi ümmet kıldığı için bizi ona
O'nu da bize rahmet.
Bizi onunla şereflendirdiğinden,Rabbimize olan sevgimiz daha da artıyor.
Sevdikçe seviyor insan
Rabbini sevdikçe , her şeyi daha da çok seviyor.
Onlara Rahmani nazarla baktığında
Rabbinin kendine bakışını hissediyor sanki..
Onları sevdiğinde, Rabbinin kendine olan sevgisini..
Onları , Rabbi için seviyor
O'na yaklaştıracak her şeyi de seviyor.
Yaradanın tecellilerine aşıksa bir de
O'nun hatırına,kusurlar kusursuzlaşıyor.
Çünkü herkese taksim edilmiş bir tecelli görüyor..
Hoşgörüyü aslında o, Rabbinden öğreniyor.
Sevdiği şeylerin hepsinin , Rabbinin kendine bir ihsanı olduğunu,
sahibinin de O olduğunu ,
hepsinin fani,onları Yaradanın ise bâki olduğunu bilmek,
tüm sevgilerin üstünde bir sevgiyle biricik sevilmeye layık olanın da O olduğunu bilmek demektir.
İşte kalbi idrak budur.
Seveceğimiz şeyleri bizlere lütfettiğin için Sana sonsuz hamd-u senâlar olsun Rabbim..
Mecazi sevgi dediğimiz , Hak harici olana sevgimizi Rabbimize olan sevgimizden ayrı tutmak,
çölün ortasına fidan dikmeye benzer.
Besleneceği su kaynağı olmayan taze
nasıl ki kurumaya mahkumsa ,
özünü Allah sevgisinden alamayan her sevgi de mecaziliği aşamayıp,sonunda kuruyuveriyor.
Bu yüzden günümüzün en büyük sevgileri de
yerini nefretlere terk etmiyor mu zamanla?
Mecazi sevgileri ebedileştiren tek şey
Allah sevgisidir .
İnsan sevdikçe ve sevildikçe Allahu Teala'nın Vedud esmasını da yaşamış ve yansıtmış olur.
Allah'ın bir kulunu sevmesi de, onu alemlere sevdirmesiyledir.
Bazen Rabbimizin bize sevgisi ,başka birinin gönül diliyle, merhamet eliyle tezahür edebilir,
oysa seven de,merhamet eden de onun kalbiyle Allahtır.
Sevgi bir aktarım,iletimdir.
Rahman'dan kalbe,kalpten başka bir kalbe,
yeniden Rahman'a devri daim eden.
Bir esinti kadar serinletici ,
zirveye tırmanmak gibi heyecan verici ,
su kadar berrak ve hayat vericidir sevgi.
Gözlerin içine yansıyan,
olmazları olur kılan
kalıplara sığdırılmayan,
bedene hapsolmayan
tek şeydir
Can suyu dur sevgi.
Kanı,eti,kemiği dirilten
maddi boyutu manaya,
kişiyi hayata ve ukbaya
bağlayan güçlü bir bağ
manay-ı hakiki
lütf-u ilahidir sevgi
Kalp öyle büyülü bir aynadır ki,
hem tüm sevgileri toplayıp Rabbine yöneltir,kişi her şeyi Allah için sevdiğinden kalpte hep O'nun sevgisi kalır, hem de O'nun sevgisini yine O'nun adına tüm evrene yansıtır.
Severse Allah için sever ,sevilirse Allah için..
Sevginin şükrünü edâ eder böylece.
Kalp , Allah'ı sevmek için yaratılmıştır çünkü.
Bir ayette de belirtildiği üzere Kalpler ancak O'nu anarak,O'nu severek mutmain olup huzura erebilir.
Bu ise sevginin kemal noktasıdır.
Bu kadar ulvi bir duyguyu en üst mertebede hem yaşayıp hem yaşatan Rasullulah (sav),
işte bu sevgisinden dolayı insanların içinde en sevgili oluyor.
Paylaştıkça artan tek şey,
onu yaşayanların kalbinde çoğalıyor
Sevgi sonsuza akıyor
Ö. Zeyneb Ekinci
