Arifler zikri, veliliğin diploması olarak tarif etmişlerdir. Zikirsiz, kalb uyanmaz, Allah dostu olunmaz. Gavs-ı Sânî Seyyid Abdulbaki (k.s) Hz.leri, bir sohbetlerinde zikir hakkında şöyle buyurdular:“Zikir kalbin gıdasıdır; gıdasını almayan kalp zayıflar, sonra ölür. Kalp ancak zikir ile beslenir, kuvvetlenir, tatlanır, manen hayat bulur. Haramlar ve işlenen günahlar ise, şeytanın gıdasıdır. İşlenen günahlar, insanın kalbini zayıflatır; onun düşmanı olan nefsi ve şeytanı kuvvetlendirir. Bu nedenle, insanın içinde kalp, nefis ve şeytan devamlı mücadele hâlindedir. Rabbü’l-Alemin: “Dikkat edin, uyanık olun; kalpler ancak Allah’ın zikriyle huzur bulur,” buyurmuştur
Kişinin, kalbi öldürecek şeylerden uzak durması lazımdır. Gıybet gibi yaramaz şeyleri konuşmak ve dinlemek kalbi öldürür. Çünkü, müslümanın daima kalbini ihya etmeye çalışması lazımdır.
Ebu Muhammed el-Kettani kuddise sırruh şöyle diyor: "Ben Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'i rüyamda gördüm: “Ya Resulallah! Bana dua et kalbim ölmesin.” dedim.
Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem de şöyle buyurdu: “Ya Ebu Muhammmed, her gün kırk sefer "Yâ hayyü yâ kayyüm La ilahe illâ ente sübhaneke inni küntü minezzalimin" de.”
Bu tesbihat sabah namazından önce okunursa, daha makbuldür.
