Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Güner
- Başlangıç tarihi
Ebû Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor:
"Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) hazretleri buyurdular ki: "Kim, malâyânî konuşmaların çok olduğu bir yere oturur da, oradan kalkmazdan önce şu duayı okursa bu yerde oturmaktan hasıl olan günahından arınmış olur:
Allahım! Seni hamdinle tesbih ederim. Senden başka ilah olmadığına şehâdet ederim. Senden mağfiret diliyorum, Sana tevbe ediyor (af taleb ediyorum)".
[Tirmizî, Daavât 39, (2329).]
İki dost, hayat üzerine konuşuyorlardı. Biri,
"Ben kendime hep şunu derim; 'her gününü, o gün hayattaki son gününmüş gibi yaşa' dedi.
Diğeri, "Çok güzel. Buna bir ilâvem olacak.
Karşılaştığın her insana, o insan, dünyada son gününü yaşıyormuş gibi davran" dedi.
Kışın o soğukta yokluklar içinde karlar arasından bir çiçek belirir..
Issızlık ve sessizlik içinde hem zarif hem de dimdik..
Yılmayan ve korkmayan ama yüreği yanıklara merhem olan bir çiçek.. Adı kardelen..
Karların arasından süzüle süzüle çıkan bir bahar müjdecisi..
Binlerce yıl önceymiş. Baharda açan çiçeklerden biri; beyaz olanı renkleriyle göz alan bir başkasına âşık olmuş.
Ama binlerce çiçeğin arasında sevgilisinin dikkatini çekememekten endişeliymiş. Üstelik onu diğer çiçeklerden fena halde kıskanıyormuş.
Demiş ki sevdiğine; kimselerin boy göstermeye cesaret edemediği bir mevsimde açalım kışın dondurucu soğuğunda...
Böylece aşkımızı baş başa yaşayalım.
Sözleşmişler ve gelecek kışı beklemişler.
Bahar bitmiş yaz geçmiş kış gelmiş.
Seven ve sevgisiyle yerinde durmak bilmeyen beyaz çiçek soğanını çatlatmış toprağı delmiş ve karların arasından boynunu uzatmış kış güneşine.
Karlar arasında renkleriyle göz kamaştırmasını beklediği sevdiğini aramış taramış bulamamış.
Yıkılmış boynu bükülmüş...
Bir yandan üzüntü bir yandan soğuk daha fazla dayanamamış ölmüş.
Efsane der ki o günden sonra o boynu bükük beyaz çiçeğe kardelen adı verilmiş. Sözünde durmayan sevdiğine ise hercai
KARDELEN ÇİÇEĞİM
Kuru bir Ayazın esen rüzgarında
Ben gibi yalnız uyuyor kardelen
Karları yorgan etmiş taşları yastık
Ben gibi terk edilmiş uyuyor kardelen
Ne güzel saçların var ne güzel edan
Ne dir seni üzen rahatsız eden
Kuşlarmı esen rügarmı yoksa sevdanmı
Baharı bekler ben gibi kardelen
Neden boynun bükük sendemi özledin
Sendemi hasretsin baharmı kastın
Yardenmi ayrısın banamı küstün
Sil Göz yaşlarını bekleme kardelen
Bahar senin neyine vefasız bir yar gibi
Boynunu büker kanatlarını kırak soldurur seni
Sen karlar altında yine açmaya devam et
Sen bari bekleme baharı kardelen
Sabrın güzelliğin vurmuş yüzüne
Bakma bana böyle aldırma sözüme
Ben hep böyleyim aldırma kardelen
Sil gözyaşlarını kaldır kaşını açmaya devam et
KARDeLEN ÇİÇEĞİM….
KARDELENLERİ SEVDİĞİMİ BİLEN BİR KARDEŞİMİN YAZDIĞI ŞİİR,,
KENDİSİNE TEŞEKKÜR EDİYORUM EMEĞİNE YÜREĞİNE SAĞLIK...