- Üyelik Tarihi
- 20 Ağu 2006
- Mesajlar
- 3,305
- Aldığı Beğeniler
- 26
- Takım
- Diğer
insanlar iki gruba ayrılır. Birinci grup sadıklardır. Allah Teala yüce kitabımızda onlar için "Müminlerden Allah'a verdikleri söze sadık kalan nice erler vardır." (Ahzab, 23) diye buyurmaktadır. insanların ikinci grubu ise, dünyayı talep edip, sıdk ve sadakatten, ahde vefadan uzak kalanlardır. Onlar için de; "Yapmayacağınız şeyleri niçin söylersiniz?" (Saf, 2) buyurulmaktadır.
Peki, biz bu ayeti nasıl anlayacağız ve bize yüklenen sorumluluk nedir? Yapmaya çalışıp yapamamakla, kasten yapmamak arasında bir fark var mıdır? Bizim dinden, tasavvuftan söz ederken dikkat etmemiz gereken ölçü nedir?
Ayetin tefsirinde, alimler ehl-i tasavvufla ilgili şunları söylemişlerdir: Tasavvuf sohbeti yapanlar, eğer tasavvuf ahlakı ile her gün nefslerini tezkiye ve kalplerini tasfiye ile uğraşıyorlar ve nefslerinden şikayetçi olarak onu ıslah etmek gayreti içinde oluyorlarsa, bu gayret sorumluluğun şiddetini azaltır. Fakat kendi nefsiyle bir mücadelesi olmayıp mücahede etmeyenler bu ayet-i celilenin sorumluluğu altına girerler.
Bu nedenle insan kendi haddini bilip nerede susması gerektiğini anlamalıdır. Hiç olmazsa şeytanın oyuncağı olmamak için böyle davranmalıdır. Sadıklardan olmadan onun hayırlara bile fitne karıştırmayacağından emin olunamaz. iblis ne diyordu: Ben onların önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından girerim; onlar da bana uyarlar. Bu, iblis'in ümit ve zannı idi. Ahdine vefa göstermeyenler de iblis'in bu zannını doğru çıkardılar. Kur'an'da da buyuruluyor ki: ':4ndolsun ki iblis onlar aleyhindeki zannını doğru çıkardı. içlerinde mümin bir topluluk dışında herkes ona uydu. " (Sebe, 20)
Müminlerden bir kısmı, bilerek bilmeyerek veya aldanarak şeytana ve nefse uyuyor. Bir kısmı da o kötü zannını boşa çıkarıyor. Bunlar Allah Teala'nın Kur'an-ı Kerim'de: "Şeytanin onlar üzerinde hiçbir gücü yoktur. Onlar Rablerine tevekkül etmişlerdir." (Nahı, 99) diye tarif ettiği kimselerdir.
Sıddıklar, salihler ve şehitler şeytana uymayarak onun ümidini boşa çıkarmışlardır. Bunlar refik, yol arkadaŞı, dost olarak en güzel insanlardır. Hakiki manada Allah'a tevekkül edenler bunlardır. Canlarını ve mallarını Mevla'ya gönül hoşluğuyla feda ederler.
Allah Teala, bu sadakati göstermeyenler için şöyle buyurmaktadır: "iman edip korunursamz Allah size mükafatını verir. Ve sizden mallarımzı tamamen sarf etmenizi de istemez. Eğer onlan tamamen isteseydi ve sizi zorlasaydı cimrilik eder ve kinlenirdiniz. (Muhammed,36-37) Bunlarla sadıklar bir olur mu?
Bütün bunlara rağmen hepimizde görülen bir durumdur: itaatimiz az iken çok ümitvarız; ihlasımız kusurlu, tevbemiz samimi değil, fakat bir büyüklenme içerisindeyiz. Kendimizi beğeniyor, söz ve davranışlarımızda durmamız gereken yeri bilemiyoruz. Halbuki ayet ve hadislerle bildiriliyor ki böyle yapmak mesuliyetimizi ağırlaştırıyor.
Olgunluğa ermek için uzun bir yol, pek çok mertebe ve merhale var. Onun için herkes kendini bilmelidir. Kimse büyüklenme ve kibire kapılmamalıdır. Allah Teala kendini beğenen kimseyi kendisinden uzaklaştırır ve araya perdeler çeker. Böyle bir ceza da mümin olana yeter.
insana düşen, kendisine sadıklardan bir zatla tanışmak lutfedildiğinde, kıymet bilip şükretmektir. Böyle bir dostun elinden tutup yoluna bakmaktır.
MEHMET ILDIRAR, SEMERKAND MART'07
Peki, biz bu ayeti nasıl anlayacağız ve bize yüklenen sorumluluk nedir? Yapmaya çalışıp yapamamakla, kasten yapmamak arasında bir fark var mıdır? Bizim dinden, tasavvuftan söz ederken dikkat etmemiz gereken ölçü nedir?
Ayetin tefsirinde, alimler ehl-i tasavvufla ilgili şunları söylemişlerdir: Tasavvuf sohbeti yapanlar, eğer tasavvuf ahlakı ile her gün nefslerini tezkiye ve kalplerini tasfiye ile uğraşıyorlar ve nefslerinden şikayetçi olarak onu ıslah etmek gayreti içinde oluyorlarsa, bu gayret sorumluluğun şiddetini azaltır. Fakat kendi nefsiyle bir mücadelesi olmayıp mücahede etmeyenler bu ayet-i celilenin sorumluluğu altına girerler.
Bu nedenle insan kendi haddini bilip nerede susması gerektiğini anlamalıdır. Hiç olmazsa şeytanın oyuncağı olmamak için böyle davranmalıdır. Sadıklardan olmadan onun hayırlara bile fitne karıştırmayacağından emin olunamaz. iblis ne diyordu: Ben onların önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından girerim; onlar da bana uyarlar. Bu, iblis'in ümit ve zannı idi. Ahdine vefa göstermeyenler de iblis'in bu zannını doğru çıkardılar. Kur'an'da da buyuruluyor ki: ':4ndolsun ki iblis onlar aleyhindeki zannını doğru çıkardı. içlerinde mümin bir topluluk dışında herkes ona uydu. " (Sebe, 20)
Müminlerden bir kısmı, bilerek bilmeyerek veya aldanarak şeytana ve nefse uyuyor. Bir kısmı da o kötü zannını boşa çıkarıyor. Bunlar Allah Teala'nın Kur'an-ı Kerim'de: "Şeytanin onlar üzerinde hiçbir gücü yoktur. Onlar Rablerine tevekkül etmişlerdir." (Nahı, 99) diye tarif ettiği kimselerdir.
Sıddıklar, salihler ve şehitler şeytana uymayarak onun ümidini boşa çıkarmışlardır. Bunlar refik, yol arkadaŞı, dost olarak en güzel insanlardır. Hakiki manada Allah'a tevekkül edenler bunlardır. Canlarını ve mallarını Mevla'ya gönül hoşluğuyla feda ederler.
Allah Teala, bu sadakati göstermeyenler için şöyle buyurmaktadır: "iman edip korunursamz Allah size mükafatını verir. Ve sizden mallarımzı tamamen sarf etmenizi de istemez. Eğer onlan tamamen isteseydi ve sizi zorlasaydı cimrilik eder ve kinlenirdiniz. (Muhammed,36-37) Bunlarla sadıklar bir olur mu?
Bütün bunlara rağmen hepimizde görülen bir durumdur: itaatimiz az iken çok ümitvarız; ihlasımız kusurlu, tevbemiz samimi değil, fakat bir büyüklenme içerisindeyiz. Kendimizi beğeniyor, söz ve davranışlarımızda durmamız gereken yeri bilemiyoruz. Halbuki ayet ve hadislerle bildiriliyor ki böyle yapmak mesuliyetimizi ağırlaştırıyor.
Olgunluğa ermek için uzun bir yol, pek çok mertebe ve merhale var. Onun için herkes kendini bilmelidir. Kimse büyüklenme ve kibire kapılmamalıdır. Allah Teala kendini beğenen kimseyi kendisinden uzaklaştırır ve araya perdeler çeker. Böyle bir ceza da mümin olana yeter.
insana düşen, kendisine sadıklardan bir zatla tanışmak lutfedildiğinde, kıymet bilip şükretmektir. Böyle bir dostun elinden tutup yoluna bakmaktır.
MEHMET ILDIRAR, SEMERKAND MART'07
