ALLAH-u Zülcelal bizlere; kendini zikretmemizi ve kalplerimizi O'na yönelterek, ahiret gününe gittiğimizde, tüm gerçekleri gördüğümüzde değil, daha bu dünyada iken o günleri düşünerek korkmamızı emretmektedir.
Peki, biz ALLAH-u Zülcelal'den ölünce mi korkacağız? O'ndan korkmamızın zamanı gelmedi mi? Daha vakit varken, ölümle burun buruna gelmeden, O'ndan biraz korkmamız lazımdır.
Anlatıldığına göre, Süfyan-ı Sevri (kaddesALLAHu sırrahu) bir gün annesine dedi ki:
─ Ey anne! Beni ALLAH-u Zülcelal’e hibe etmiyor musun? Beni O'na teslim et! Annesi de ona şöyle dedi:
─ Oğlum! Padişah'a köle verebilmek için o kölenin padişahın köleliğine layık olması lazımdır. Sen henüz ALLAH-u Zülcelal'e teslim edilmeye layık değilsin!
Bunun üzerine Süfyan-ı Sevri çok haya etti ve gidip evin bir odasına kapandı. Tam beş yıl zikir, ibadet yapmak suretiyle ALLAH-u Zülcelal’e ibadet yaptı. Bir gün annesi odasına girdiğinde gördü ki, ibadetin eseri, ALLAH-u Zülcelal'in nuru onun yüzünden fışkırıyor. Ve ona şöyle dedi:
"Ey oğlum! Sen ALLAH-u Zülcelal'in ibadeti ile meşgul ol. Ben seni unutmuyorum. Biz ALLAH-u Zülcelal'in huzurunda görüşeceğiz."
Bu nasıl anne, bu nasıl oğul!.. İşte bu şekilde olduğu zaman, insan kalben, ruhen, sırren çok seviniyor.
Çünkü onlar ebedü'l ebed olan hayatı istiyorlardı. Bu geçici olan dünyadan bir gün mutlaka ayrılacağız. Bunu hepimiz çok iyi biliyoruz. Tabi Süfyan-ı Sevri'nin annesi de manevi doktordu. Geçici olan hayatı hiç istemiyorlardı. İşte onlar da ALLAH-u Zülcelal'in kullarıydılar. Her kim olursa olsun samimi olarak isterse, ALLAH ona verecektir.
Peki, biz ALLAH-u Zülcelal'den ölünce mi korkacağız? O'ndan korkmamızın zamanı gelmedi mi? Daha vakit varken, ölümle burun buruna gelmeden, O'ndan biraz korkmamız lazımdır.
Anlatıldığına göre, Süfyan-ı Sevri (kaddesALLAHu sırrahu) bir gün annesine dedi ki:
─ Ey anne! Beni ALLAH-u Zülcelal’e hibe etmiyor musun? Beni O'na teslim et! Annesi de ona şöyle dedi:
─ Oğlum! Padişah'a köle verebilmek için o kölenin padişahın köleliğine layık olması lazımdır. Sen henüz ALLAH-u Zülcelal'e teslim edilmeye layık değilsin!
Bunun üzerine Süfyan-ı Sevri çok haya etti ve gidip evin bir odasına kapandı. Tam beş yıl zikir, ibadet yapmak suretiyle ALLAH-u Zülcelal’e ibadet yaptı. Bir gün annesi odasına girdiğinde gördü ki, ibadetin eseri, ALLAH-u Zülcelal'in nuru onun yüzünden fışkırıyor. Ve ona şöyle dedi:
"Ey oğlum! Sen ALLAH-u Zülcelal'in ibadeti ile meşgul ol. Ben seni unutmuyorum. Biz ALLAH-u Zülcelal'in huzurunda görüşeceğiz."
Bu nasıl anne, bu nasıl oğul!.. İşte bu şekilde olduğu zaman, insan kalben, ruhen, sırren çok seviniyor.
Çünkü onlar ebedü'l ebed olan hayatı istiyorlardı. Bu geçici olan dünyadan bir gün mutlaka ayrılacağız. Bunu hepimiz çok iyi biliyoruz. Tabi Süfyan-ı Sevri'nin annesi de manevi doktordu. Geçici olan hayatı hiç istemiyorlardı. İşte onlar da ALLAH-u Zülcelal'in kullarıydılar. Her kim olursa olsun samimi olarak isterse, ALLAH ona verecektir.
Son düzenleme:
