Deve kervanının yolculuğunun bitmesine az kalmıştı altı aydan beri süren yolculuk kervandakilerri yormuştu Fakat yolcular sevdiklerine kavuşmanın sevinciyle yorgunluklarını unutmuşlardı son mola verdikleri yer Beytülhalim şehriydi.Kervancı tüm yolcuların dinlenmesi alışveriş yapmaları için ikindi vaktine kadar izin verdi.Yolcular şehrin çarşısına doğru dağıldılar.
Veysi annesine bir ev hediyesi almak için çarşıya daldı.Hem çarşıyı geziyor hemde elimde kalan birkaç altınla kesesine uygun bir hediye arıyordu.
Girdiği dükkanda çok değerli vazolar kristal taşlar halılar giysiler vardı.Veysi dükkanın kösesini döndüğünde önünde duran çok değerli olduğu belli olan vazoya çarpmıştı.Vazoyu tutmaya kalmadan büyük bir gürültüyle parçalara ayırdı.Veysi üzüntü mahcubiyet endişe duygularının hepsini yaşıyor bir yandan da "pahalımıdır acaba şimdi banane diyecekler hepsini ödetirlermi?diye düşünerek kırılan parçaları toplamaya çalışıyordu.
Aniden yanına uzun cüppeli adam geldi.Gülümseyerek veysi ye;
"Geçmiş olsun yabancı dostum"
"Lütfen bırakın gelip toplarlar elinizi keseceksiniz"dedi
"Buyurun şöyle oturalım "diyerek Veysiyi odasına götürdü.Kendini tanıttıktan sonra uzak yoldan gelen misafirlerine soğuk bir içecek ikram etti
Veysi"Çok özür dilerim inanın çok değerli bir vazoyu kırdım"diyerek kesesinde bulunan birkaç altını masanın üzerine koydu.ve,
"Eğer yeterli değilse kervanda bulunan devemi de size getirebilirim devem değerlidir"
Dükkan sahibi Eliyle altınları alıp Veysinin avucunun içine koydu.
"Bak yolcu dostum bu bir kaza isteyerek yapmadın bu herkesin başına gelebilir.birşey ödemen gerekmiyor Şimdi kendini çok mahcup hissedecek ve buradan biran önce ayrılmak isteyeceksin lütfen kaldığın bölümden başlayarak gezmeye devam et"dedi
"Benim için önemli olan vazonun kırılması değil senin gibi yurdundan uzak misafirn kalbinin kırılmaması."Veysi minnet dolu bakışlarla baktı o kadar şehir gezmişti ama hiç onun gibi birisi ile karşılaşmamıştı düşündü zengin biriydi dükkan sahibi fakat gerçek zenginliği daha farklı yerde saklıydı.Alışverişini yaptı hemde kesesindeki tüm altınlar bitene kadar..alıntı
Veysi annesine bir ev hediyesi almak için çarşıya daldı.Hem çarşıyı geziyor hemde elimde kalan birkaç altınla kesesine uygun bir hediye arıyordu.
Girdiği dükkanda çok değerli vazolar kristal taşlar halılar giysiler vardı.Veysi dükkanın kösesini döndüğünde önünde duran çok değerli olduğu belli olan vazoya çarpmıştı.Vazoyu tutmaya kalmadan büyük bir gürültüyle parçalara ayırdı.Veysi üzüntü mahcubiyet endişe duygularının hepsini yaşıyor bir yandan da "pahalımıdır acaba şimdi banane diyecekler hepsini ödetirlermi?diye düşünerek kırılan parçaları toplamaya çalışıyordu.
Aniden yanına uzun cüppeli adam geldi.Gülümseyerek veysi ye;
"Geçmiş olsun yabancı dostum"
"Lütfen bırakın gelip toplarlar elinizi keseceksiniz"dedi
"Buyurun şöyle oturalım "diyerek Veysiyi odasına götürdü.Kendini tanıttıktan sonra uzak yoldan gelen misafirlerine soğuk bir içecek ikram etti
Veysi"Çok özür dilerim inanın çok değerli bir vazoyu kırdım"diyerek kesesinde bulunan birkaç altını masanın üzerine koydu.ve,
"Eğer yeterli değilse kervanda bulunan devemi de size getirebilirim devem değerlidir"
Dükkan sahibi Eliyle altınları alıp Veysinin avucunun içine koydu.
"Bak yolcu dostum bu bir kaza isteyerek yapmadın bu herkesin başına gelebilir.birşey ödemen gerekmiyor Şimdi kendini çok mahcup hissedecek ve buradan biran önce ayrılmak isteyeceksin lütfen kaldığın bölümden başlayarak gezmeye devam et"dedi
"Benim için önemli olan vazonun kırılması değil senin gibi yurdundan uzak misafirn kalbinin kırılmaması."Veysi minnet dolu bakışlarla baktı o kadar şehir gezmişti ama hiç onun gibi birisi ile karşılaşmamıştı düşündü zengin biriydi dükkan sahibi fakat gerçek zenginliği daha farklı yerde saklıydı.Alışverişini yaptı hemde kesesindeki tüm altınlar bitene kadar..alıntı
