P
Pusarık
Guest
Korkarım ki öyleyiz!
Korkarım ki hepimiz, gidecek çok yolu olan ve fakat binecek atı olmayan süvarileriz.
Korkarım ki hepimiz, kendi söylediklerinden kendi nabız atışları telaş elenen söz tedirginleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, kendi tutuşturdugu yangından korkan kundakçı ürkekleriz.
Korkarım ki hepimiz, koparılmış bir çiçege solacagını söyleyemeyen kelebekleriz.
Korkarım ki hepimiz, bir fırtınanın ardında bıraktıgı yersiz yurtsuz kalıntılarız.
Korkarım ki hepimiz, tedbiri elden bırakıp yanlış bahara açan zavallı tomurcuklarız.
Korkarım ki hepimiz, gizemli deniz söylenceleriyle kendini avutan metruk yelkenlileriz.
Korkarım ki hepimiz, dalından yere düşmeyi bekleyen fazla olgunlaşmış meyveleriz.
Korkarım ki hepimiz, şiirler kilit altına alınırken dışarıda unutulmuş hüzünlü dizeleriz.
Korkarım ki hepimiz, gökyüzüne baktıkça kendi içinin maviliklerine düşen iflah olmaz gezginleriz.
Korkarım ki hepimiz, bozuk plaklar gibi hep aynı nakaratı söyleyen kısır döngüleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirine çarptıkça daha fazla ışıldayan rengârenk misketleriz.
Korkarım ki hepimiz, dereciklere atlayıp kendi güzünden kaçan sararmış yapraklarız.
Korkarım ki hepimiz, dakika dakika zaman ögüten uzak ve yalnız degirmenleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirimizin başında esen esrarlı ve tehlikeli kavak yelleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, açacak çiçegi olmadıgı halde topraga sımsıkı sarılan beyhude gövdeleriz.
Korkarım ki hepimiz, hayat kitabının bütün sırlarının çözüldügü en görünmez sayfalarıyız.
Korkarım ki hepimiz, en basit gerçegin içinde bile dügümlenebilen kendi halinde muammalarız.
Korkarım ki hepimiz, en küçük esintide kendi tarihine çarparak gıcırdayan kapılarız.
Korkarım ki hepimiz, çınladıkça kulaklardaki etkisi azalan kayda degmez yankılarız.
Korkarım ki hepimiz, çok kareli bir bulmacadaki soldan saga çok harfli bilinmez kelimeleriz.
Korkarım ki hepimiz, dingin suyun üstünde güneşle tokalaşan sessiz ve zarif nilüferleriz.
Korkarım ki hepimiz, savaş bittigi için canı çok sıkılan işe yaramaz cengaverleriz.
Korkarım ki hepimiz, karanlıkları ışıklı noktalamalarla bölünen kafiyesiz şehirleriz.
Korkarım ki hepimiz, sonuna kadar anlatılmamış ve ucuna kadar gidilmemiş heyecanlı hikâyeleriz.
Korkarım ki öyleyiz!
Korkarım ki öyleyiz!
Gökhan Özcan
Korkarım ki hepimiz, gidecek çok yolu olan ve fakat binecek atı olmayan süvarileriz.
Korkarım ki hepimiz, kendi söylediklerinden kendi nabız atışları telaş elenen söz tedirginleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, kendi tutuşturdugu yangından korkan kundakçı ürkekleriz.
Korkarım ki hepimiz, koparılmış bir çiçege solacagını söyleyemeyen kelebekleriz.
Korkarım ki hepimiz, bir fırtınanın ardında bıraktıgı yersiz yurtsuz kalıntılarız.
Korkarım ki hepimiz, tedbiri elden bırakıp yanlış bahara açan zavallı tomurcuklarız.
Korkarım ki hepimiz, gizemli deniz söylenceleriyle kendini avutan metruk yelkenlileriz.
Korkarım ki hepimiz, dalından yere düşmeyi bekleyen fazla olgunlaşmış meyveleriz.
Korkarım ki hepimiz, şiirler kilit altına alınırken dışarıda unutulmuş hüzünlü dizeleriz.
Korkarım ki hepimiz, gökyüzüne baktıkça kendi içinin maviliklerine düşen iflah olmaz gezginleriz.
Korkarım ki hepimiz, bozuk plaklar gibi hep aynı nakaratı söyleyen kısır döngüleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirine çarptıkça daha fazla ışıldayan rengârenk misketleriz.
Korkarım ki hepimiz, dereciklere atlayıp kendi güzünden kaçan sararmış yapraklarız.
Korkarım ki hepimiz, dakika dakika zaman ögüten uzak ve yalnız degirmenleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirimizin başında esen esrarlı ve tehlikeli kavak yelleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, açacak çiçegi olmadıgı halde topraga sımsıkı sarılan beyhude gövdeleriz.
Korkarım ki hepimiz, hayat kitabının bütün sırlarının çözüldügü en görünmez sayfalarıyız.
Korkarım ki hepimiz, en basit gerçegin içinde bile dügümlenebilen kendi halinde muammalarız.
Korkarım ki hepimiz, en küçük esintide kendi tarihine çarparak gıcırdayan kapılarız.
Korkarım ki hepimiz, çınladıkça kulaklardaki etkisi azalan kayda degmez yankılarız.
Korkarım ki hepimiz, çok kareli bir bulmacadaki soldan saga çok harfli bilinmez kelimeleriz.
Korkarım ki hepimiz, dingin suyun üstünde güneşle tokalaşan sessiz ve zarif nilüferleriz.
Korkarım ki hepimiz, savaş bittigi için canı çok sıkılan işe yaramaz cengaverleriz.
Korkarım ki hepimiz, karanlıkları ışıklı noktalamalarla bölünen kafiyesiz şehirleriz.
Korkarım ki hepimiz, sonuna kadar anlatılmamış ve ucuna kadar gidilmemiş heyecanlı hikâyeleriz.
Korkarım ki öyleyiz!
Korkarım ki öyleyiz!
Gökhan Özcan
