- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
Komşu hakkı sigortası
Son devrin İslâm hukukçusu Ömer Nasuhi Bilmenin Osmanlıca eseri (Amelî ve Nazarî İslâm Ahlakı) kitabından özetliyorum tarihî olayı. Şöyle cereyan eder:
Komşu hakkı konusunda Rasûlullahtan çok tenbih almış olan Hazreti Ali Efendimizin kapısını bir gün biri çalar. Hemen koşup kapıyı açınca komşusunu karsısında görüp buyur eder. Ne var ki komşunun içeriye girmeye niyeti yoktur. Çünkü titrek sesle derdini anlatmaya çalışmaktadır. Der ki:
- Birine borcum vardı, gününde ödeyemedim, şimdi de sertsözlerle istiyor alacağını. Lütfetseniz de bir miktar yardımda bulunsanız, borcumu ödesem. Hemen elini cebine atan Rasûlullahın damadı, komşusuna istediği parayı hiç tereddüt etmeden verir. Komşu da hayır dua ederek alıp uzaklaşır.
Ancak bundan memnun olması gereken Hazreti Alide beklenen görülmez de başlar gözyaşı döküp ağlamaya. Bu defa merak eden hanımı sormaktan kendini alamaz da der ki:
- Sevineceğin yerde üzülüyorsun. Halbuki komşunun ihtiyacını karşıladın, görevini yerine
getirmiş oldun.
- Hayır, görevimi tam yerine getirmedim, diyen Hazreti Ali Efendimiz, tarihe geçecek şu yorumu yapar:
- Şayet ben komşuma karşı görevimi tam yapacak olsaydım o bana gelmeden önce ben ona gidecektim. İhtiyacını o istemeden ben verecektim. Demek ki ilgilenmemişim, günlerce ihtiyaç içinde kıvranmış, nihayet kendi ayağıyla gelip istemek zorunda kalmış. Bu, ağlanacak bir ihmaldir.
Ne dersiniz böyle komşuluk anlayışına? İslâm, komşuları birbirine böyle mi sigortalamış? Hayatın zorluklarına böyle mi karşı koyuyorlarmış? Zaman olur ki hayali cihan mı değer?
Ne muhteşem sosyal dayanışma anlayışı bu
Son devrin İslâm hukukçusu Ömer Nasuhi Bilmenin Osmanlıca eseri (Amelî ve Nazarî İslâm Ahlakı) kitabından özetliyorum tarihî olayı. Şöyle cereyan eder:
Komşu hakkı konusunda Rasûlullahtan çok tenbih almış olan Hazreti Ali Efendimizin kapısını bir gün biri çalar. Hemen koşup kapıyı açınca komşusunu karsısında görüp buyur eder. Ne var ki komşunun içeriye girmeye niyeti yoktur. Çünkü titrek sesle derdini anlatmaya çalışmaktadır. Der ki:
- Birine borcum vardı, gününde ödeyemedim, şimdi de sertsözlerle istiyor alacağını. Lütfetseniz de bir miktar yardımda bulunsanız, borcumu ödesem. Hemen elini cebine atan Rasûlullahın damadı, komşusuna istediği parayı hiç tereddüt etmeden verir. Komşu da hayır dua ederek alıp uzaklaşır.
Ancak bundan memnun olması gereken Hazreti Alide beklenen görülmez de başlar gözyaşı döküp ağlamaya. Bu defa merak eden hanımı sormaktan kendini alamaz da der ki:
- Sevineceğin yerde üzülüyorsun. Halbuki komşunun ihtiyacını karşıladın, görevini yerine
getirmiş oldun.
- Hayır, görevimi tam yerine getirmedim, diyen Hazreti Ali Efendimiz, tarihe geçecek şu yorumu yapar:
- Şayet ben komşuma karşı görevimi tam yapacak olsaydım o bana gelmeden önce ben ona gidecektim. İhtiyacını o istemeden ben verecektim. Demek ki ilgilenmemişim, günlerce ihtiyaç içinde kıvranmış, nihayet kendi ayağıyla gelip istemek zorunda kalmış. Bu, ağlanacak bir ihmaldir.
Ne dersiniz böyle komşuluk anlayışına? İslâm, komşuları birbirine böyle mi sigortalamış? Hayatın zorluklarına böyle mi karşı koyuyorlarmış? Zaman olur ki hayali cihan mı değer?
Ne muhteşem sosyal dayanışma anlayışı bu
