Kesinlikle hayır demiştim teyzeme. Anneannemin yanına gidip onunla kalmaya başladık baya bir müddet. Hem anneannem hem ablam hem de nazlı benim sorumluluğumdaydılar.Bense daha 9 yaşındaydım...
Hayat bizi bir o yana bir bu yana sürüklüyordu. Bir yandan okuyor bir yandan çalışıyordum. Çok şükür ki ortaokul bitmişti.Ama anneannemi vefatı ağır gelmişti bize.İlkokul öğretmenim Mahmut hoca bana ve aileme sahip çıkmıştı.
Zaman böylece akıp gidiyor. Bir rüzgâr gibi bir o yana bir bu yana savruluyorduk.
Bir akşam hızlı ve acele bir şekilde kapımız çalınmaya başladı. Nazlı korkup ablamın yanına sığınmıştı. Bende korkuyordum ama evin erkeğiydim.Ve bu durumda kapıya benim bakmam gerekiyordu.Yavaş ve ürkek adımlarla kapıya doğru yöneldim.
-Kim o, dedim sesim titreyerek.
-Güral benim yavrum teyzen aç kapıyı.
Gecenin bir vaktinde teyzemin ne işi vardı burada. Tamam hoş gelmişti. Bundan şikayetçide değildik ama ne olmuştu ki.
Teyzem koşarak gelmiş olmalıydı yanımıza çünkü soluk alıp vermesi o kadar hızlıydı ki telaşlandırıyordu bizi. Ablam teyzeme bir bardak su getirmişti. Elleri titreyerek içmeye başladı teyzem. Sonra bize dönerek “Enişteniz alçak enişteniz yine içip gelmiş ama tek gelmemiş. Alçak herif” diyordu. Aslında alışılmamış bir durum değildi bu ama zavallı teyzem gençliğinin hatasını bir türlü kabullenmek istemediğinden hep sineye çekiyordu yaptıklarını. 4 kız verdi diye teyzemi suçluyordu sürekli.
-Boşanacağım, dedi teyzem. Aslında nasıl aşkla evlendiklerini duyardım hep çevreden. Ama Allah korkusu olmayan her şeyi yapardı.
Boşanmışlardı da 3 ay içerisinde. Eniştem de boşanır boşanmaz evlenmişti bir başka hanımla. Teyzem ve kızları 2 odalı anneannemden kalma evde yaşıyorduk. Teyzemin de bizimle birlikte kalmaya başlamasıyla durumumuz biraz daha düzelmeye başlamıştı. Hem teyzem, hem teyzemin büyük kızı Özlem abla ve ablam beraber çalışmaya başlamışlardı bir fabrikada.
Teyzemin ricası ile beni de işe almıştı Mustafa Bey. Ama ustabaşına beni çay dağıtayım diye aldığı söylemesine rağmen. Ustabaşı beni hamallık bölüme almıştı. Ve sırtladıklarım o kadar hafif şeyler değildi. Benim küçük sırtım o koca yükler arasında kaybolur giderdi.
Bir gün ‘kamyon geldi’ diye bağırdı ustabaşı. Onun bağırmasıyla içimde bir sıkıntı oluştu. Tam 1000 torba yükleyecektik kişi başına 125 torba. Bu ne demekti benim için. O torbaları nasıl sırtlayıp yükleyecektim. Eğer bunları taşımazsam Mustafa Beye şikâyet edeceğini söylemişti ustabaşım.
Mecbur yüklemeliydim sırtıma orada benim gibi 8 çocuk daha vardı 16 17 yaşlarında genç işçiler alıyorlardı ki ücretlerde uygun hesaba gelsin diye. Onlarında sayesinde yükledim sırtıma daha 1. torbada mecalim kalmamıştı bile…
Sırtımda ince bir tişört vardı. Çalışırken giyiyordum bunu. Yırtık bir tişört… Ve o yükleri sırtladıkça sırtımda dayanılmaz bir acı hissediyordum. Sanki sırtımda karıncalar geziyormuş gibi bir uyuşma hissettim. Murat ağabey birden yanıma usulca sokularak “Güral istersen biraz ben taşıyayım.Belli ki yoruldun ne dersin” demişti. Bende o kadar yorulmuştum ki gözlerimle olur der gibi baktım gözlerine…
Biraz kenara çekildim dinlenmek için o ara sırtımı çuvallara yaslayıp.
Murat ağabey :
-Güral bana bir bardak su getirir misin dedi.Ayaklanıp suyu götürdüm. Çömelerek içmeye başladı suyu.
-Sağ ol Güral. Allah razı olsun, dedi gülümseyerek. Ben o sırada arkamı döndüm tekrar yerime geçmek için.Ama daha önce yaslandığım çuvaldaki kan izlerini görünce donup kalmıştım. Ben çuvala bakarken yanıma Murat ağabey gelip “Güral sırtın kan içinde“dedi. Ama bozuntuya vermemek için ‘biliyorum Ağabey dinlenince geçer çok bir şey yok oluyor bazen’ demiştim. Tekrar çuvala doğru ilerledim. Herhalde geçer diye.gözlerimi kapatıp hayallere dalmıştım.
Yemyeşil bir orman ve annem babam beraberiz. Bir ağacın altında oturmuşuz. Bende başımı annemin dizlerine koymuş babamı izliyorum. Babam karşımdaki evin duvarlarını gökyüzü gibi maviye boyuyor. Pencereleri kocaman. Kapısı çok süslü. Çatısında leylekler, içeriden ağabeyim çıkıyor geliyor bana doğru…
Ve o esnada usta başım:
-Hala götürmedin mi diye bağırdı sinirli bir ses tonuyla
Başımı eğdim.
-Sana diyorum dedi.
Utancımdan sesimi çıkaramıyordum.
-Sen ne vurdumduymaz birisin sorumluluklarını bilmelisin mademki kardeşlerine bakmak istiyorsun ve bu işe ihtiyacın var o halde bu yükü ıhılamadan taşımalısın, diyordu.
Nedenini anlatmak için kafamı kaldırdım. O donuk bakışlarına bakışlarımı ekleyerek gözlerine baktım. Hafif yan duruyordum belki başını çevirirde sırtımı görür kan toplamış yaralarımı ve kabuklarını diye. Ama o kadar pişkin bakıyordu ki bu durumu anlayacağını sanmıyordum. Gözlerim dolmuştu. Belki gözlerime bakarsa anlar diye de ümitlenmiştim. Gözlerime baktı ve pis bir gülümseme ile
-Küçüksün diye sana acıyacağımızı mı sandın, herkes senin gibi ama kimse nazlanmıyor eğer yapamayacaksan defol git. Fabrikatör Mustafa Bey rica etmeseydi seni burada çalıştırır mıydım dedi.
Nefretle baktım gözlerine nasıl bir insanlıktı bu. Daha doğrusu insanlık mıydı? Dudağını beceriksiz der gibi bükmüş. Kaşlarını çatmış. Burnu kibirli bir şekilde havada olan bu insan, insan olamazdı…
Hayat bizi bir o yana bir bu yana sürüklüyordu. Bir yandan okuyor bir yandan çalışıyordum. Çok şükür ki ortaokul bitmişti.Ama anneannemi vefatı ağır gelmişti bize.İlkokul öğretmenim Mahmut hoca bana ve aileme sahip çıkmıştı.
Zaman böylece akıp gidiyor. Bir rüzgâr gibi bir o yana bir bu yana savruluyorduk.
Bir akşam hızlı ve acele bir şekilde kapımız çalınmaya başladı. Nazlı korkup ablamın yanına sığınmıştı. Bende korkuyordum ama evin erkeğiydim.Ve bu durumda kapıya benim bakmam gerekiyordu.Yavaş ve ürkek adımlarla kapıya doğru yöneldim.
-Kim o, dedim sesim titreyerek.
-Güral benim yavrum teyzen aç kapıyı.
Gecenin bir vaktinde teyzemin ne işi vardı burada. Tamam hoş gelmişti. Bundan şikayetçide değildik ama ne olmuştu ki.
Teyzem koşarak gelmiş olmalıydı yanımıza çünkü soluk alıp vermesi o kadar hızlıydı ki telaşlandırıyordu bizi. Ablam teyzeme bir bardak su getirmişti. Elleri titreyerek içmeye başladı teyzem. Sonra bize dönerek “Enişteniz alçak enişteniz yine içip gelmiş ama tek gelmemiş. Alçak herif” diyordu. Aslında alışılmamış bir durum değildi bu ama zavallı teyzem gençliğinin hatasını bir türlü kabullenmek istemediğinden hep sineye çekiyordu yaptıklarını. 4 kız verdi diye teyzemi suçluyordu sürekli.
-Boşanacağım, dedi teyzem. Aslında nasıl aşkla evlendiklerini duyardım hep çevreden. Ama Allah korkusu olmayan her şeyi yapardı.
Boşanmışlardı da 3 ay içerisinde. Eniştem de boşanır boşanmaz evlenmişti bir başka hanımla. Teyzem ve kızları 2 odalı anneannemden kalma evde yaşıyorduk. Teyzemin de bizimle birlikte kalmaya başlamasıyla durumumuz biraz daha düzelmeye başlamıştı. Hem teyzem, hem teyzemin büyük kızı Özlem abla ve ablam beraber çalışmaya başlamışlardı bir fabrikada.
Teyzemin ricası ile beni de işe almıştı Mustafa Bey. Ama ustabaşına beni çay dağıtayım diye aldığı söylemesine rağmen. Ustabaşı beni hamallık bölüme almıştı. Ve sırtladıklarım o kadar hafif şeyler değildi. Benim küçük sırtım o koca yükler arasında kaybolur giderdi.
Bir gün ‘kamyon geldi’ diye bağırdı ustabaşı. Onun bağırmasıyla içimde bir sıkıntı oluştu. Tam 1000 torba yükleyecektik kişi başına 125 torba. Bu ne demekti benim için. O torbaları nasıl sırtlayıp yükleyecektim. Eğer bunları taşımazsam Mustafa Beye şikâyet edeceğini söylemişti ustabaşım.
Mecbur yüklemeliydim sırtıma orada benim gibi 8 çocuk daha vardı 16 17 yaşlarında genç işçiler alıyorlardı ki ücretlerde uygun hesaba gelsin diye. Onlarında sayesinde yükledim sırtıma daha 1. torbada mecalim kalmamıştı bile…
Sırtımda ince bir tişört vardı. Çalışırken giyiyordum bunu. Yırtık bir tişört… Ve o yükleri sırtladıkça sırtımda dayanılmaz bir acı hissediyordum. Sanki sırtımda karıncalar geziyormuş gibi bir uyuşma hissettim. Murat ağabey birden yanıma usulca sokularak “Güral istersen biraz ben taşıyayım.Belli ki yoruldun ne dersin” demişti. Bende o kadar yorulmuştum ki gözlerimle olur der gibi baktım gözlerine…
Biraz kenara çekildim dinlenmek için o ara sırtımı çuvallara yaslayıp.
Murat ağabey :
-Güral bana bir bardak su getirir misin dedi.Ayaklanıp suyu götürdüm. Çömelerek içmeye başladı suyu.
-Sağ ol Güral. Allah razı olsun, dedi gülümseyerek. Ben o sırada arkamı döndüm tekrar yerime geçmek için.Ama daha önce yaslandığım çuvaldaki kan izlerini görünce donup kalmıştım. Ben çuvala bakarken yanıma Murat ağabey gelip “Güral sırtın kan içinde“dedi. Ama bozuntuya vermemek için ‘biliyorum Ağabey dinlenince geçer çok bir şey yok oluyor bazen’ demiştim. Tekrar çuvala doğru ilerledim. Herhalde geçer diye.gözlerimi kapatıp hayallere dalmıştım.
Yemyeşil bir orman ve annem babam beraberiz. Bir ağacın altında oturmuşuz. Bende başımı annemin dizlerine koymuş babamı izliyorum. Babam karşımdaki evin duvarlarını gökyüzü gibi maviye boyuyor. Pencereleri kocaman. Kapısı çok süslü. Çatısında leylekler, içeriden ağabeyim çıkıyor geliyor bana doğru…
Ve o esnada usta başım:
-Hala götürmedin mi diye bağırdı sinirli bir ses tonuyla
Başımı eğdim.
-Sana diyorum dedi.
Utancımdan sesimi çıkaramıyordum.
-Sen ne vurdumduymaz birisin sorumluluklarını bilmelisin mademki kardeşlerine bakmak istiyorsun ve bu işe ihtiyacın var o halde bu yükü ıhılamadan taşımalısın, diyordu.
Nedenini anlatmak için kafamı kaldırdım. O donuk bakışlarına bakışlarımı ekleyerek gözlerine baktım. Hafif yan duruyordum belki başını çevirirde sırtımı görür kan toplamış yaralarımı ve kabuklarını diye. Ama o kadar pişkin bakıyordu ki bu durumu anlayacağını sanmıyordum. Gözlerim dolmuştu. Belki gözlerime bakarsa anlar diye de ümitlenmiştim. Gözlerime baktı ve pis bir gülümseme ile
-Küçüksün diye sana acıyacağımızı mı sandın, herkes senin gibi ama kimse nazlanmıyor eğer yapamayacaksan defol git. Fabrikatör Mustafa Bey rica etmeseydi seni burada çalıştırır mıydım dedi.
Nefretle baktım gözlerine nasıl bir insanlıktı bu. Daha doğrusu insanlık mıydı? Dudağını beceriksiz der gibi bükmüş. Kaşlarını çatmış. Burnu kibirli bir şekilde havada olan bu insan, insan olamazdı…
