Küçük balık, yiyecek bir şey sanıp, hızla atıldı çapariye önce müthiş bir acı duydu dudağında, gümbür gümbür oldu yüreği sonra hızla çekildi yukarıya…
Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü, neye benzerdi acep gökyüzü.
Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu…
“Dudağı yarıklar ” denir, şanslıdır onlar, hani görüp de gökyüzünü, insanı.
Oltadan son anda kurtulanlar…
Ne çare balıkçının parmakları, hoyratça kavradı onu.Küçük balık anladı yolun sonu.Koca denizlere sığmazdı yüreği.Oysa, şimdi yüzerken, küçücük yeşil leğende,cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci…
İnsanlar gelip geçtiler önünden duyarsız baktılar gözünün içine yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu.Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı bir de yeşil yosunu…
İşte tam o anda eğilip aldım onu.Yürüdüm deniz kenarına, bir öpücük kondurdum başına, iki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle, saldım denizin sularına…
Bir an öylece baka-kaldı.Sonra sevinçle dibe daldı.Gitti tüm kederimi söküp atarak,teşekkürü de ihmal etmemişti. Bir kaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak…
Balıkçı şaşkın baktı yüzüme.Sorar gibiydi, neden yaptın bunu niye?
Neden mi yaptım??
ÇÜNKÜ; BİR GÜN BULURSAM KENDİMİ, YEŞİL LEĞENDEKİ KÜÇÜK BALIK KADAR ÇARESİZ, SON ANA KADAR HEP BİR UMUDUM OLSUN DİYE…