- Üyelik Tarihi
- 1 Ağu 2007
- Mesajlar
- 78
- Aldığı Beğeniler
- 85
Tozlu Raflar Arasındaki Ayet
Pirinç çıngırağın sesiyle beraber kapıyı hafifçe itti Deniz. İçerisi, dışarının gri soğuğuna inat, kehribar rengi bir sıcaklıkla sarmalanmıştı. Raflar, tavanlara kadar yükselen ve her biri ayrı bir hayatın yorgunluğunu taşıyan kitaplarla doluydu.
İçerideki yaşlı adam, gözlüklerinin üzerinden Deniz’e baktı. Adı Süleyman Efendi’ydi. Onu daha önce buralarda görmüştü ama hiç konuşmamışlardı. Süleyman Efendi, elindeki fırçayla eski bir cildin tozunu alırken gülümsedi.
"Hoş geldin kızım," dedi sesi kadife gibi yumuşak bir tonla. "Dışarının rüzgarı serttir, gel bir çayımızı iç de ruhun ısınsın."
Deniz, cevap vermekte zorlanarak dükkanın ortasındaki küçük masaya ilişti. Gözü, masanın üzerinde açık duran, kenarları yaldızlı eski bir kitaba takıldı. Sayfada sadece birkaç satır altı çizilmişti. Süleyman Efendi, Deniz’in nereye baktığını fark ederek çayı önüne bıraktı ve sanki zihnini okuyormuşçasına konuştu:
"Bakıyorsun ama gördüğün sadece kağıt ve mürekkep mi Deniz? Yoksa o yaprakların toprağa düşerken fısıldadığı o tek ismi mi arıyorsun?"
Deniz irkildi. Adını nereden biliyordu? Ya da daha önemlisi, dışarıda yapraklar hakkında düşündüklerini nasıl sezmişti?
"Ben... sadece biraz huzur arıyorum," diyebildi Deniz. Sesi, kendi kulaklarına bile yabancı gelmişti.
Süleyman Efendi, açık kitaba işaret etti: "Huzur, parçalarda değil bütündedir kızım. Biz dünyayı bin parçaya böldük; paramız, kariyerimiz, korkularımız, putlarımız... Hepsine ayrı bir anlam yükledik. O yüzden yoruluyoruz. Oysa tevhid, o bin parçayı tek bir noktada birleştirmektir. 'Lâ ilâhe' derken elindeki tüm sahte ışıkları söndürürsün ki, gerçek Güneş doğabilsin."
Deniz, hayatında ilk kez "Lâ ilâhe illallah" kelimesinin sadece bir zikir değil, bir ihtilal olduğunu hissediyordu. İçindeki tüm o gürültülü sesler bir anlığına sustu.
Pirinç çıngırağın sesiyle beraber kapıyı hafifçe itti Deniz. İçerisi, dışarının gri soğuğuna inat, kehribar rengi bir sıcaklıkla sarmalanmıştı. Raflar, tavanlara kadar yükselen ve her biri ayrı bir hayatın yorgunluğunu taşıyan kitaplarla doluydu.
İçerideki yaşlı adam, gözlüklerinin üzerinden Deniz’e baktı. Adı Süleyman Efendi’ydi. Onu daha önce buralarda görmüştü ama hiç konuşmamışlardı. Süleyman Efendi, elindeki fırçayla eski bir cildin tozunu alırken gülümsedi.
"Hoş geldin kızım," dedi sesi kadife gibi yumuşak bir tonla. "Dışarının rüzgarı serttir, gel bir çayımızı iç de ruhun ısınsın."
Deniz, cevap vermekte zorlanarak dükkanın ortasındaki küçük masaya ilişti. Gözü, masanın üzerinde açık duran, kenarları yaldızlı eski bir kitaba takıldı. Sayfada sadece birkaç satır altı çizilmişti. Süleyman Efendi, Deniz’in nereye baktığını fark ederek çayı önüne bıraktı ve sanki zihnini okuyormuşçasına konuştu:
"Bakıyorsun ama gördüğün sadece kağıt ve mürekkep mi Deniz? Yoksa o yaprakların toprağa düşerken fısıldadığı o tek ismi mi arıyorsun?"
Deniz irkildi. Adını nereden biliyordu? Ya da daha önemlisi, dışarıda yapraklar hakkında düşündüklerini nasıl sezmişti?
"Ben... sadece biraz huzur arıyorum," diyebildi Deniz. Sesi, kendi kulaklarına bile yabancı gelmişti.
Süleyman Efendi, açık kitaba işaret etti: "Huzur, parçalarda değil bütündedir kızım. Biz dünyayı bin parçaya böldük; paramız, kariyerimiz, korkularımız, putlarımız... Hepsine ayrı bir anlam yükledik. O yüzden yoruluyoruz. Oysa tevhid, o bin parçayı tek bir noktada birleştirmektir. 'Lâ ilâhe' derken elindeki tüm sahte ışıkları söndürürsün ki, gerçek Güneş doğabilsin."
Deniz, hayatında ilk kez "Lâ ilâhe illallah" kelimesinin sadece bir zikir değil, bir ihtilal olduğunu hissediyordu. İçindeki tüm o gürültülü sesler bir anlığına sustu.
