"Fakirlik korkusu ile çocuklarınızı öldürmeyin!
Onları da sizi de biz rızıklandırırız.Şüphesiz onları öldürmek,büyük günahtır."(İSRA-31)
5 EKİM:
Bugün var edildim.Buradayım.Varım.Müthiş bir duygu bu.Varolduğumu henüz annem babam bilmiyor.Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm.Ama ne de olsa,ben benim.Varım ya!Bu bana yetiyor.Henüz bedenim belli belirsiz,yüzüm yok ama,varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum.Bir kız olucağım ve baharda çiçekleri çok seveceğim.
19 EKİM:
Biraz büyüdüm.Kımıldamam mümkün değil.Annem henüz farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum.Kalbini dolaşıp gelen sımsıcak kan bana geliyor.Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum.Annem beni çok sevicek.Annem için güzel süpriz olcağım.
23 EKİM:Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı.Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum.Bu elin dokunduğu yerler dudağım damağım oluyor.Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduğu yerde güller açacak,güleceğim.Dudağımdan ve dilimden sözler dökülücek.Heralde önce "Anne" diyeceğim.Anne duyuyor musun beni?Seninle konuşacağım.Sana güleceğim.Kimilerine göre hala daha var değilmişim...Nasıl olur?Varım ve gülücükler sunucak dudaklarım da olmak üzere ya...Hem sonra bir ekmek kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir.Öyle değil mi anneciğim?Ah bir konuşabilsem!
devamı sonra gelsin şimdilik bu kadr
Onları da sizi de biz rızıklandırırız.Şüphesiz onları öldürmek,büyük günahtır."(İSRA-31)
5 EKİM:
Bugün var edildim.Buradayım.Varım.Müthiş bir duygu bu.Varolduğumu henüz annem babam bilmiyor.Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm.Ama ne de olsa,ben benim.Varım ya!Bu bana yetiyor.Henüz bedenim belli belirsiz,yüzüm yok ama,varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum.Bir kız olucağım ve baharda çiçekleri çok seveceğim.
19 EKİM:
Biraz büyüdüm.Kımıldamam mümkün değil.Annem henüz farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum.Kalbini dolaşıp gelen sımsıcak kan bana geliyor.Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum.Annem beni çok sevicek.Annem için güzel süpriz olcağım.
23 EKİM:Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı.Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum.Bu elin dokunduğu yerler dudağım damağım oluyor.Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduğu yerde güller açacak,güleceğim.Dudağımdan ve dilimden sözler dökülücek.Heralde önce "Anne" diyeceğim.Anne duyuyor musun beni?Seninle konuşacağım.Sana güleceğim.Kimilerine göre hala daha var değilmişim...Nasıl olur?Varım ve gülücükler sunucak dudaklarım da olmak üzere ya...Hem sonra bir ekmek kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir.Öyle değil mi anneciğim?Ah bir konuşabilsem!
devamı sonra gelsin şimdilik bu kadr
