Hadi ba*na ce*vap ver:
Öle*rek se*ni terk et*mem ile;
Kü*se*rek be*ni terk et*men ara*sın*da ne fark var?..
Şu fark var, bu iki terk olu*nuş ara*sın*da:
Bi*ri, her iki*mi*zin de ira*de*miz dı*şın*da... Ya*ni elin*de ol*ma*dan ve ya*ni elim*de ol*ma*dan; de*ri*in ve git*tik*çe de*rin*le*şe*cek bir acı sö*küp alı*yor be*ni sen*den...
Di*ğe*rin*de ise;
Bi*le*rek... İs*te*ye*rek... İra*den dâ*hi*lin*de ve ak*lın ba*şın*da ol*du*ğu*nu id*di*a ede*rek;
Ol*ma*yı*şa atı*yor*sun, sa*vu*ru*yor*sun be*ni!..
Bu ka*dar mı ge*niş ha*ya*tın?..
Bu ka*dar mı bit*mez za*man*la*ra sa*hip ol*du*ğu*nu sa*nı*yor*sun?
Ha*yat, in*ce bir ip üze*rin*de yü*rü*mek gi*bi zor as*lın*da!
Bir cam*baz, ip üs*tün*de yü*rür*ken; değ*ne*ği*ne bir kuş kon*sa ve*ya kon*muş kuş*lar*dan bi*ri uç*sa dü*şü*yor, ye*re ça*kı*lı*yor!
Bir kuş ka*dar da mı ağır*lı*ğı yok*tur ha*ya*tın*da; küs*tü*ğün kim*se*nin?..
.....
Dü*şer*sin son*ra!
Ça*kı*lır*sın son*ra ve “söy*le*me*din” di*ye*mez*sin!
Be*nim için; “bir za*man*lar var*dı” de*men*le sa*na ne ka*zan*dı*ra*bi*li*rim?..
Ben, eğer sa*na bir şey*ler ka*ta*cak*sam; “iş*te va*rım” di*ye*bi*li*yor*ken ya*pa*bi*li*rim an*cak bu*nu!
Sa*na bir şey fı*sıl*da*ma*ma izin ver:
“İş*te, va*rım!..”
Küs*mek; ya*şa*ya*nı ölü ka*bul et*mek*tir!
Küs*mek; ara*mız*da*ki alış*ve*ri*şi öl*dür*mek*tir!
Ha*di şim*di ba*na ce*vap ver:
Öle*rek se*ni terk et*mem ile; kü*se*rek be*ni terk et*men ara*sın*da ne fark var?..
Öle*rek se*ni terk et*mem ile;
Kü*se*rek be*ni terk et*men ara*sın*da ne fark var?..
Şu fark var, bu iki terk olu*nuş ara*sın*da:
Bi*ri, her iki*mi*zin de ira*de*miz dı*şın*da... Ya*ni elin*de ol*ma*dan ve ya*ni elim*de ol*ma*dan; de*ri*in ve git*tik*çe de*rin*le*şe*cek bir acı sö*küp alı*yor be*ni sen*den...
Di*ğe*rin*de ise;
Bi*le*rek... İs*te*ye*rek... İra*den dâ*hi*lin*de ve ak*lın ba*şın*da ol*du*ğu*nu id*di*a ede*rek;
Ol*ma*yı*şa atı*yor*sun, sa*vu*ru*yor*sun be*ni!..
Bu ka*dar mı ge*niş ha*ya*tın?..
Bu ka*dar mı bit*mez za*man*la*ra sa*hip ol*du*ğu*nu sa*nı*yor*sun?
Ha*yat, in*ce bir ip üze*rin*de yü*rü*mek gi*bi zor as*lın*da!
Bir cam*baz, ip üs*tün*de yü*rür*ken; değ*ne*ği*ne bir kuş kon*sa ve*ya kon*muş kuş*lar*dan bi*ri uç*sa dü*şü*yor, ye*re ça*kı*lı*yor!
Bir kuş ka*dar da mı ağır*lı*ğı yok*tur ha*ya*tın*da; küs*tü*ğün kim*se*nin?..
.....
Dü*şer*sin son*ra!
Ça*kı*lır*sın son*ra ve “söy*le*me*din” di*ye*mez*sin!
Be*nim için; “bir za*man*lar var*dı” de*men*le sa*na ne ka*zan*dı*ra*bi*li*rim?..
Ben, eğer sa*na bir şey*ler ka*ta*cak*sam; “iş*te va*rım” di*ye*bi*li*yor*ken ya*pa*bi*li*rim an*cak bu*nu!
Sa*na bir şey fı*sıl*da*ma*ma izin ver:
“İş*te, va*rım!..”
Küs*mek; ya*şa*ya*nı ölü ka*bul et*mek*tir!
Küs*mek; ara*mız*da*ki alış*ve*ri*şi öl*dür*mek*tir!
Ha*di şim*di ba*na ce*vap ver:
Öle*rek se*ni terk et*mem ile; kü*se*rek be*ni terk et*men ara*sın*da ne fark var?..
