Kırk yamalı bohça çiçekleri düşerhüznüme şimdiAh senin
bu benli bensiz gidişlerin
yok mu
boğulurken içimden içim,
açan çiçeklerim sana susar
Kanat çırpan kuşlarım
Kelebeklerim ölür
intihar şarkıları eşliğinde...
Sonra saman alevleri sarar
tepeden tırnak uçlarımı
bir çırpıda ölür
içimdeki mahsun çocuklar
Ve bendeki beni vurur
teker teker
kuşandığım bütün silahlar.
Sonra bir ordu çekilir içimden
Sınırlarım ihlal
aklım işgal edilir
göz hudutlarına varmadan
Ve ben
devrim görmüş
bir alfabe gibi yıkılırım
Kimsenin anlamadığı
bir dilin
Satır aralarına ...
Birgül Evren
