Bizler beşeriz, dolayısıyla bir kısım kusurlarımızın olması gayet normaldir. İnsanları teker teker konuştursanız, bir psikanalize tâbi tutsanız, hemen herkesin kendi arkadaşlarına karşı neler neler döktürdüğünü görürsünüz. Bu beşer tabiatında vardır. Onun için, biraz sadrı geniş, sinesi yumuşak bir insan olmaya çalışmalı. Önüne çıkan ...dağları tepeleri aştığı gibi dost ve arkadaşlarının kusurlarını da kulluk yolundaki aşılması gereken tepeler olarak görmeli ve onları da sabır, hoşgörü ve hilmin kanatlarını kullanarak aşmaya gayret göstermelidir. Keşke insanların kusurlarından daha çok, iyi yanlarını görüp takdir edebilsek..
Keşke başkalarının hatalarına karşı gözsüz, kulaksız ve dilsiz olabilsek de o kusurları görmesek, duymasak ve dile dolayıp mukabelede bulunmasak.. ve ’ın bizi affettiği, Peygamber’in affa âmâde olduğu ve bazı has kulların affetmeyi tabiat haline getirdiği gibi bizler de herkesi affedebilsek. İslamiyet, insanların kusurlarını araştırmamayı, gayri ihtiyari gördüğümüz zaman da göz yummayı ve onları affetmeyi sadaka saymıştır.
Affı esas alan insanların vasıflarını sena makamında Kur’an-ı Kerim: “O takvâ sahipleri ki, bollukta da darlıkta da için harcarlar; öfkeyle yutkunur ve insanları affederler..” (Âl-i İmran, 3/134) diyerek bildirmiştir.
Semerkand Yayınları
