Yeniden Doğuş

GÖRMEDEN SEVMEK

Pervane acz içinde ışığa baktı.
Aczi olmasa eğer bu kadar aşık olmayacaktı.

Kişi gönlünü vermeden bir nesneye,
Önce hayran kalır.
Bir kendine bakar, bir de sevdiğine.
Gücüdür sevilenin üstün yanı.
Güç, belki sevilmekten kaynaklanır;
Belki de sevilmenin asıl nedenidir.
Yani ya karşımızdakini bizden,
Güçlü olduğu için severiz.
Ya da karşımızdaki tarafımızdan,
Sevildiği için bizden güçlüdür.

Pervane aşk içinde ışığa baktı.
Aşkı olmasa bu kadar aciz kalmayacaktı.

Başka çaresi yok görmeden sevenin.
Yanmak kaderidir nurdan bir varlığa gönül verenin.
Gönül iki kapılı bir saray, gece gündüz yaralanır.
Kapatsa bile bir kapısını,
Farkında olmadan diğeri aralanır.

Pervaneyi ışık değil, ,içindeki acz yaktı.
Eğer aczi olmasaydı bu kadar yanmayacaktı.

Çoğu kez sorarak bakarız evrene.
İçimizde bin bir soru...
Her biri görünürde birbirine benzemez.
Fakat hepsi bir diğerinin aynıdır.
Cevabı tek...
Gözlerimiz hem hayrandır, hem aşılmaz engel.
Bırakmaz ki bizi kalenin içinden,
Kalenin kendisine bakalım.

Pervaneyi ışık değil içindeki aşk yaktı.
Eğer aşk olmasaydı ne pervane ne de ışık olacaktı.

Dün, bugün, yarın,
Aynı anda doğan ve aynı anda ölen üç kardeş.
Ayrı ayrı koşarlar.
Fakat aynı anda varırlar menzile.
Menzilde gördükleri tek.
Zamanın peşindeyiz.
Farkında olmasak da ,
Aslında tam olarak zamanın içindeyiz.
Nefes nefese kalır, çoğu kez yoruluruz.

Pervane olup yanan, kendi etrafında dönen;
Yandıkça sönen, söndükçe yanan biz.
Şu kocaman evrende hepimiz birer pervaneyiz.

Hatice Eğilmez Kaya

SENİ ANMAK

Dünya masmavi ipekten bir nehir.
Fakat bir parça kana bulanmış.
Bu nehrin suları hüzünlü akar.
Ne zaman sana yansam külüm gül kokar.

Derttir gözlerimin parlak ışığı.
Aynada yansımam bu yüzden mutlu.
Zemheri ayında doğar hep bahar.
Ne zaman seni ansam dilim gül kokar.

Sevgiliye giden uzun yoldayım.
Ezel ile ebed arasındayım.
Hayrete düşenler semaya bakar.
Ne zaman sana dönsem yolum gül kokar.

Bir büyük uykuya salsam başımı.
Bırakır mı bilmem sırlar peşimi.
Kalbe doğunca kavuşmak hissi.
İnsanlar korkar ondan, ölüm gül kokar.

HATİCE EĞİLMEZ KAYA

GÜLE HASRETİMİZ VAR

Zaman elinden içti,
Sonsuzluk badesini.
Mekan seninle biçti,
Cennetin giysisini.

Bizim hasretimiz bir dikensiz güledir.
Rengi ışıktan, kokusu ışık.
Çağrısı Hak’tan, müjdesi doğru.

Adına armağandır âlem.
Hatrın ufuktan büyük.
Bir muhabbet iklimidir olduğun yerler.
Kervan bizi sana getirsin,
Sona erdiğinde yolculuk.

Ayrılık kordan bir eldi.
Bedenin nurdan bir güldü.
Hoyrat gülümsemesiyle,
Ölüm seni aldı.

Bir gece vakti ,
Verdiler bedenini toprağa.
Gün yoktu ağlasın,
Ay oradaydı.


Toprak güle hasretti.
Sevgiyle açtı kucağını.
Ay, yeryüzüne döktü gözyaşlarını.
Kabrin ışıklandı.

Kabrinin toprağı,
Yaralı gönüllere merhem.
Sancıyan her akıl,
Titreyen her vicdan
Senden şefaat bekler.

Nefesin ılık bir nisan yelidir.
Her şafak vakti,
Bir yetimin başını okşar gibi
Saçlarımıza değer.

Aşkın yürekte saklı.
Fikrin akılda.
İsmin hazinesi dillerin.
Korkunca karanlıktan,
Sabaha koşmak sen.

Beklemek azaptı,
Kavuşmak tuzaktı.
Varlığın olmasaydı.


Sevinçli bir haber verdin bize.
Korkuyu sildin.
Ümit etmeyi öğrettin.
Karanlık, aysız bir geceyi
Nur ile yıkayan sen

Uzun bir bekleyiştir ömür.
Gölgemiz inatla yürür,
Kan damlayan yeryüzünde.
Solmadan gider
Keder kara saplı bir hançer.
Oysa ölüm vuslatın eş anlamlısı.

Masum çocukların ışıltılı gözlerine dost.
Güldün sen bir nisan sabahı açan.
Yemyeşil ovaların,
Uçsuz bucaksız kırların tertemiz suyundan.
İnanmış gönüller parçadır senden.
Kokun âleme ondan yayıldı.

Hatice Eğilmez Kaya

buda serseri kardeşinizden