Rabbim…
Ben kapında bi/çare…
Aranıyorum…
Umut ve özlem...
Sağıma bakıyorum elimi kaldırıyorum…
Uzatıyorum “medet” diye…
Gözüme zulmetli bir karanlık ilişiyor…
Ürküyorum… Hüzünleniyorum…
Ve indiriyorum çare/siz…
Yine içimde umut doğuyor…
Soluma bakıyorum bu defa kaldırıyorum elimi…
Uzatıyorum uzatabildiğim kadar…
Safi bir nur, parıldıyor tüm ihtişamıyla…
Alıyor gözlerimi…
Ümidim ve özlemim çıkıyor en yükseklere…
En derin hislerime…
En temiz duygularıma…
Ve elimi uzatıyorum…
Nura, nurlanmak için…
Ama hüzün kaplıyor birden…
Sağımda geliyor benimle…
Kaçmaya çalışıyorum…
Uzattıkça elimi bırakmıyor peşimi…
Ne kadar çabalasam da…
Hüzünleniyorum…
Bi/çare dilimden şu ayet dökülüyor…
“İnnema Eş kubessi ve huzni ilallah…”
Başım önde içim buruk hüzün kaplamış içimi…
Birden bir ses geliyor…
İrkiliyorum…
“La Tahzen…”
Duruyorum…
İliklerime ilişiyor ama yine hüzün…
Yine ses geliyor…
“La tahzen innellahe meane…”
Yüzümde bir sevinç…
İçimde bir ihtizaz…
Kalbimde ümit…
Ellerimi birleştirmeye niyet ediyorum…
Açıyorum ellerimi…
Çünkü Rahmet affetmek ister…
Çünkü Merhamet şefkat eder…
Ve….
Ey Rabbim…
Gündüzü geceye- geceyi gündüze kalbeden Sen’sin…
Bütün karanlıkları nuruyla nurlandıran Sen’sin…
Geçmişim tüm karanlığıyla geleceğimi zulmete boğmak istiyor…
Oysa Sen’in nurun her şeyi nurlandırır..
Beni geçmişimin ta’zibinden ve zulmetinden kurtar…
Benim geleceğimi nurunla nurlandır, zira Sen’in nurunu hiçbir şey söndüremez ey Nur…
Ve ellerim yüzüme kavuşuyor…
Sıcaklık hissediyorum…
Dokundurdukça yüzüme rahatlıyorum…
Dağılıyor içimdeki hüzün ve karanlıklar…
Ve bir ses duyuyorum…
Umutlu…
Nurlu…
Şefkatli…
Merhametli…
“La Taknetu Min Rahmetillah…”alintidir
Ben kapında bi/çare…
Aranıyorum…
Umut ve özlem...
Sağıma bakıyorum elimi kaldırıyorum…
Uzatıyorum “medet” diye…
Gözüme zulmetli bir karanlık ilişiyor…
Ürküyorum… Hüzünleniyorum…
Ve indiriyorum çare/siz…
Yine içimde umut doğuyor…
Soluma bakıyorum bu defa kaldırıyorum elimi…
Uzatıyorum uzatabildiğim kadar…
Safi bir nur, parıldıyor tüm ihtişamıyla…
Alıyor gözlerimi…
Ümidim ve özlemim çıkıyor en yükseklere…
En derin hislerime…
En temiz duygularıma…
Ve elimi uzatıyorum…
Nura, nurlanmak için…
Ama hüzün kaplıyor birden…
Sağımda geliyor benimle…
Kaçmaya çalışıyorum…
Uzattıkça elimi bırakmıyor peşimi…
Ne kadar çabalasam da…
Hüzünleniyorum…
Bi/çare dilimden şu ayet dökülüyor…
“İnnema Eş kubessi ve huzni ilallah…”
Başım önde içim buruk hüzün kaplamış içimi…
Birden bir ses geliyor…
İrkiliyorum…
“La Tahzen…”
Duruyorum…
İliklerime ilişiyor ama yine hüzün…
Yine ses geliyor…
“La tahzen innellahe meane…”
Yüzümde bir sevinç…
İçimde bir ihtizaz…
Kalbimde ümit…
Ellerimi birleştirmeye niyet ediyorum…
Açıyorum ellerimi…
Çünkü Rahmet affetmek ister…
Çünkü Merhamet şefkat eder…
Ve….
Ey Rabbim…
Gündüzü geceye- geceyi gündüze kalbeden Sen’sin…
Bütün karanlıkları nuruyla nurlandıran Sen’sin…
Geçmişim tüm karanlığıyla geleceğimi zulmete boğmak istiyor…
Oysa Sen’in nurun her şeyi nurlandırır..
Beni geçmişimin ta’zibinden ve zulmetinden kurtar…
Benim geleceğimi nurunla nurlandır, zira Sen’in nurunu hiçbir şey söndüremez ey Nur…
Ve ellerim yüzüme kavuşuyor…
Sıcaklık hissediyorum…
Dokundurdukça yüzüme rahatlıyorum…
Dağılıyor içimdeki hüzün ve karanlıklar…
Ve bir ses duyuyorum…
Umutlu…
Nurlu…
Şefkatli…
Merhametli…
“La Taknetu Min Rahmetillah…”alintidir
