- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Tenden ayrı, gönle yakın bir hikâyenin
Kaçıncı perdesi bu beni divane eden…
Olmazı olduran,
Arının bal diye yazılan yazgısını bozduran,
Teni cana yabancı kılan bu hengâme nedir?
E.Batar
Kaçıncı perdesi bu beni divane eden…
Olmazı olduran,
Arının bal diye yazılan yazgısını bozduran,
Teni cana yabancı kılan bu hengâme nedir?
E.Batar
Mahra…
Bir düşten düştüm…
Seni gerçek sandım da,
Düşten düşünce çözdüm…
Kan gözden aşağı aktı…
Güvercinler iniltimden korkup kaçtı…
Tekilim; elif kadar, sır kadar.
Can kadar tekilim…
Göster de kendini.
Bileyim ne kadarım kaç taneyim… Kimim…
Kimim ben Mahra,
Kaç canım ki hala ölmedim
Asumana serpilmiş yıldızlar birbiriyle hasbıhaldedir… Ay onların uzaktan gelen sedalarına kulak kabartıp gülümser. Ne denli süslü de olsa gece gecedir, karanlığı gönle düşer. O vakit müzmin bir hastalık tutar beni ve hırpalar; yaşam diye taşıdığım hücreleri, hırpalar… İyiyi kötüyü unuturum. Düşmüşü kalkmışı, sevmişi kızmışı… Unuturum… Ben diye biri dolar içime. Saçları yüreğime değer, değdikçe kendimi unuturum…
Mahra, aç kalmışa tokluk ve gurbete sıla uzaktır. Peki, ben Mahra… Kim olduğunu, nasıl olduğunu, olup olmadığını bilmiyorken ölüm salıncaklarında düşüşüm, niye… Her sabah her sabah Mahra… Kendimi gelişine hazırlıyorum… Şeker dağıtıyorum çocuklara, bir yetimin başını okşuyorum… Susamışa su veriyorum…
Belki nasibim olur da gözüme düşersin, düşümde görürüm diye…
Daha sıcak değildi güneş, öğlene saat vurmamıştı ki iki ezan arası gelmiştin. Niye gelmiştin, niçin gelmiştin… Oysaki ben bir başıma düşüncenin koyu kıvamından geçmemiştim… Sen geldin de beni dağ dağ aşırdın… Deniz gezdirip, poyraza bıraktın… Bahtsız bir güvercin gibi rüzgârın aksine uçtum. Gücüm yetmedi Mahra, kanadım duvarlara çarptı, münzevi ruhun izi kaldı, inledim.
Şimdi bir istasyonda bir o yana bir bu yana koşup duruyorum… Bir kara tren de içimi ezsin, bu biçareliği un ufak etsin diye… Ezsin de toprağa karışsın, toprak bir kök tuttursun… İkna etsin de yeşeren umut olsun, yeşeren sen olsun ben olsun Mahra… Ne dedin sevdim seni… Ne ettin de… Gözümden yaşı mı sildin, önümdeki taşı mı ittin, bir yıldızda beni mi gördün, uykunda yarı uyanık adımı mı söyledin. Ne ettin de bunca sevdim seni…
Ağızlarından sahtelik dağıtan sokak lambaları asumanın incilerine gölge etti. Hüzün, sürura; tekillik aşka gölge etti. Seni bildiğimden beridir, ben diye bir gurbetin ortasında kalakaldım.
Ah Mahra, sana sensizlik gölge etti…
Hayat dediler, gül dediler, yar dediler, ben dediler… Saydılar, sıraladılar… Seni bilemediler… Ben bilemezken kim olduğunu… Söyle Mahra, seni nerden bilsinler,
Tırnak etten usanır mı? Dedim
Gündüz güneşten, gece ay dan usanır mı?
Çözemediler, neden senden usanmadığımı…
Yazdım, kazıdım… Varlığında ne sezdiysem, ne çözdüysem… Ta derine. Söksem yeri kanar encamı, bıraksam kanatır durmadan. Şeksiz kalıplarımdan sıyrılıp gelmeyi başaramadım. Durdum, sustum, düşündüm… Ah ne çok yoruldum Mahra, ne çok kendimden başkası oldum. Ne çok harcadım günü geceyi…
Sordular Mahra, sordular kaç yıl yaşadın diye… Hatırımda kalan bir lahza idi… suretini sisli bir pencerede gördüğüm bir lahza…
Dedim, bir an yaşadım
Seni ararken kayboldum Mahra… Beni sende kaybettim… Sular dinginliğe durmuş, devingen hallerinden vazgeçmişti…
Söyle Mahra… Git dersen giderim, kal dersen kalırım… Sus dersen susarım… Ama unutmak kör kuyuda su çekmek kadar zordur… Bakraç kırılır duvarlara her çarptıkça inim inim inler…
Ten tutamaz artık yüreği…
Aşkın firuzesinde saklıdır sonsuzluk. Bu ne mavidir ne yeşildir... Hem mavidir hem yeşildir… Aşkı bilen korkmaz teraziden…
Mahra
Aşkı bilmeyen, ziyadesiyle korkar ölümden…
Emine Batar
Körpe Kalemlerden alintidir...
