Bâyezidi Bistâmî Hazretlerine k.s. bir gün bir kimse gelip; Efendim! Ben otuz senedir, gündüzleri oruç tutup, geceleri namaz kılıyorum. Ama, kendimde hiç bir ilerleme göremiyorum. Halbuki itikadım da düzgündür, dedi. Hazretleri; Sen bu hâlde üç yüz sene daha devam etsen bir şeye kavuşamazsın. Çünkü nefs engelin var, buyurdu. O kimse; Efendim,bunun bir çâresi yok mu, diye sordu. Bâyezîd-i Bistâmî hazretleri: Var ama sen kabul etmezsin, buyurdu. O kimse ısrar edip; Aman efendim, lütfen bildiriniz ve beni talebeliğe kabul ediniz. Ne emir ederseniz yaparım, dedi. Buyurdu ki: Öyle ise şimdi evine git. Bu kıymetli elbiseleri çıkarıp, adi ve eski bir elbise giy. Boynuna bir torba asıp içine ceviz doldur. Seni en iyi tanıyanların bulundukları sokağa git. Çocukları başına topla, Bana bir tokat vurana bir ceviz, iki tokat vurana iki ceviz veriyorum, diye söyle. O kimse bunları duyunca; Ben bunları yapamayacağım. Bana başka bir şey emir etseniz, dedi. Bâyezîd-i Bistâmî hazretleri; Senin ilacın ancak budur ve biz de baştan; Sen bunları kabul etmezsin, diye söylemiştik. Yolumuzun esası nefsi terbiye etmektir, buyurdu.
