- Üyelik Tarihi
- 27 Tem 2010
- Mesajlar
- 1,584
- Aldığı Beğeniler
- 2,698
neden acaba insanlarda genel bir isteksizlik var.? acaba hiç bu konuda biraz ince eleyip sık dokuyarak kendi kendinize bir öz eleştiri yapıyor musunz.. ?
örneğin hayatınızda kaç kez günün ilk ışıklarını görmek için uykunuzdan fedakarlık yapıp, erken kalktınız.? güneşin doğuşunu ve o andaki, tan yerinin yangın yeri görüntüsünü izlediniz.?
kaç kez, işten sonra veya hafta sonlarında , grup vakti güzelliğini yaşadınız?
kaç kez ayın, özellikle dolunayda doğuşunu gözlemlediniz? akşamın karanlığını bir mızrak gibi delip çıkan , aydınlatan, o ateş kırmızısına baktınız?
yine hayatınızda kaç kez dolunayı hemen gün doğumu öncesinde yolcu ettiniz?
çok sıkıntılı olduğunuz zamanlarda, kaç kez (eğer deniz kenarında yaşıyorsanız) martıların çığlıklarını dinlediniz? bilir misiniz onların dünyanın en ünlü senfoni orkestralarından bile daha fazla dinginlik verici olduğunu.?
kışın hiç yaşadığınız yerde bir kuş pencerenize geldi mi? eğer sabah erken bir saatte ise, kalkıp ona baktınız mı? yoksa tembel tembel uykuya devam mı ettiniz?
martıların kanatlarına hiç takılıp kaldınız mı? onların nasıl umut ve aşk duygularıyla dolu olduğunu algıladınız mı?
ya bir simitçi çocuk yanınızdan geçerken, mendilci kız mendillerini satmak isterken, o küçücük yürekler nasıl heyecan doludur farkettiniz mi hiç?
ya o küçücük, dünyaya yeni gelmiş bebekleri "hoşgeldin bebek, yaşama sırası sende" diyerek büyük usta nazım'ın mısralarıyle sevdiniz mi ?
bunların kaç tanesine "evet", "ben bunları çok yaşadım, hala da yaşıyorum" diye yanıt verebiliyorsunuz?
farkedemezseniz karıncanın çalışma azmini, fark edemezseniz yavru kuşun uçma hevesini, fark edemezseniz küçük bebelerin "tay tay" etmek ve bir adım atabilmek için çabasını, hiç fazla düşünmeyin niye isteksiz ve yorgun olduğunuzu..
çünkü siz yaşamıyor, yaşıyor gibi yapıyorsunuz. tıpkı böcekler gibi. onlar da öyle yapıyorlarmış..
örneğin hayatınızda kaç kez günün ilk ışıklarını görmek için uykunuzdan fedakarlık yapıp, erken kalktınız.? güneşin doğuşunu ve o andaki, tan yerinin yangın yeri görüntüsünü izlediniz.?
kaç kez, işten sonra veya hafta sonlarında , grup vakti güzelliğini yaşadınız?
kaç kez ayın, özellikle dolunayda doğuşunu gözlemlediniz? akşamın karanlığını bir mızrak gibi delip çıkan , aydınlatan, o ateş kırmızısına baktınız?
yine hayatınızda kaç kez dolunayı hemen gün doğumu öncesinde yolcu ettiniz?
çok sıkıntılı olduğunuz zamanlarda, kaç kez (eğer deniz kenarında yaşıyorsanız) martıların çığlıklarını dinlediniz? bilir misiniz onların dünyanın en ünlü senfoni orkestralarından bile daha fazla dinginlik verici olduğunu.?
kışın hiç yaşadığınız yerde bir kuş pencerenize geldi mi? eğer sabah erken bir saatte ise, kalkıp ona baktınız mı? yoksa tembel tembel uykuya devam mı ettiniz?
martıların kanatlarına hiç takılıp kaldınız mı? onların nasıl umut ve aşk duygularıyla dolu olduğunu algıladınız mı?
ya bir simitçi çocuk yanınızdan geçerken, mendilci kız mendillerini satmak isterken, o küçücük yürekler nasıl heyecan doludur farkettiniz mi hiç?
ya o küçücük, dünyaya yeni gelmiş bebekleri "hoşgeldin bebek, yaşama sırası sende" diyerek büyük usta nazım'ın mısralarıyle sevdiniz mi ?
bunların kaç tanesine "evet", "ben bunları çok yaşadım, hala da yaşıyorum" diye yanıt verebiliyorsunuz?
farkedemezseniz karıncanın çalışma azmini, fark edemezseniz yavru kuşun uçma hevesini, fark edemezseniz küçük bebelerin "tay tay" etmek ve bir adım atabilmek için çabasını, hiç fazla düşünmeyin niye isteksiz ve yorgun olduğunuzu..
çünkü siz yaşamıyor, yaşıyor gibi yapıyorsunuz. tıpkı böcekler gibi. onlar da öyle yapıyorlarmış..
