Dört Temel Esas
Ey bahtiyar kişi!
Size ve bize lazım olan şey, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat alimlerinin Kitap ve Sünnet’ten çıkardıkları esaslar doğrultusunda inancımızı düzeltmektir. Çünkü eğer bizim ve sizin anlayışınız bu büyüklerin belirledikleri esaslara uymuyorsa onun hiçbir değeri yoktur. Görmüyor musun tüm bid’atçı ve sapıklar bâtıl görüşlerini Kur’an ve Sünnet’ten aldıklarını ve bu iki kaynağa dayandıklarını iddia ediyorlar. Halbuki hak ve hakikat ile bunların uzaktan yakından bir ilgisi yoktur.
Sonra, ikinci olarak helal, haram, farz ve vacip gibi dinin bilinmesi gerekli hükümlerini öğrenmek gerekir.
Üçüncü olarak bu öğrenilenlerle amel etmelidir.
Dördüncü olarak da sûfilere mahsus olan tasfiye (kalbi saflaştırma) ve tezkiye (nefsi kötülüklerden arındırma) yoluna girmek icap eder.
İnancı düzeltmedikçe dinin hükümlerini bilmenin bir faydası yoktur. İtikadı düzeltip dinin bilinmesi gerekli hükümleri öğrenilmedikçe amelin de hiçbir anlamı olmaz. Bu üçüne ulaşılmadıkça da tasfiye ve tezkiyeyi elde etmek mümkün olmaz.
Bu dört esas dışında kalanların hepsi gereksiz fazlalıktır. Ancak bu dört esasın tam ve mükemmel olmasını sağlayan Sünnet’i burada saymadık. Bu sayılanların dışında kalanların hepsi de mâlâyani (gereksiz işler) kapsamına girmektedir. Oysa Peygamber Efendimiz şöyle buyurmaktadır:
“Kişinin kendisini ilgilendirmeyen şeyleri terk etmesi müslümanlığının güzelliğindendir.” (Tirmizî; İbn Mâce; Mâlik; Ahmed).
Demek ki müslümanın, kendisine yararlı işlerle meşgul olması gerekir.
Selam hidayete tâbi olanlara ve Hz. Muhammed Mustafa s.a.v.’in yoluna sımsıkı sarılanlara olsun.
Ey bahtiyar kişi!
Size ve bize lazım olan şey, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat alimlerinin Kitap ve Sünnet’ten çıkardıkları esaslar doğrultusunda inancımızı düzeltmektir. Çünkü eğer bizim ve sizin anlayışınız bu büyüklerin belirledikleri esaslara uymuyorsa onun hiçbir değeri yoktur. Görmüyor musun tüm bid’atçı ve sapıklar bâtıl görüşlerini Kur’an ve Sünnet’ten aldıklarını ve bu iki kaynağa dayandıklarını iddia ediyorlar. Halbuki hak ve hakikat ile bunların uzaktan yakından bir ilgisi yoktur.
Sonra, ikinci olarak helal, haram, farz ve vacip gibi dinin bilinmesi gerekli hükümlerini öğrenmek gerekir.
Üçüncü olarak bu öğrenilenlerle amel etmelidir.
Dördüncü olarak da sûfilere mahsus olan tasfiye (kalbi saflaştırma) ve tezkiye (nefsi kötülüklerden arındırma) yoluna girmek icap eder.
İnancı düzeltmedikçe dinin hükümlerini bilmenin bir faydası yoktur. İtikadı düzeltip dinin bilinmesi gerekli hükümleri öğrenilmedikçe amelin de hiçbir anlamı olmaz. Bu üçüne ulaşılmadıkça da tasfiye ve tezkiyeyi elde etmek mümkün olmaz.
Bu dört esas dışında kalanların hepsi gereksiz fazlalıktır. Ancak bu dört esasın tam ve mükemmel olmasını sağlayan Sünnet’i burada saymadık. Bu sayılanların dışında kalanların hepsi de mâlâyani (gereksiz işler) kapsamına girmektedir. Oysa Peygamber Efendimiz şöyle buyurmaktadır:
“Kişinin kendisini ilgilendirmeyen şeyleri terk etmesi müslümanlığının güzelliğindendir.” (Tirmizî; İbn Mâce; Mâlik; Ahmed).
Demek ki müslümanın, kendisine yararlı işlerle meşgul olması gerekir.
Selam hidayete tâbi olanlara ve Hz. Muhammed Mustafa s.a.v.’in yoluna sımsıkı sarılanlara olsun.