Kalem kağıt üstünde kayıyordu
Kağıdı rengârenk boyuyordu
Meraklı birkaç karınca
Kâğıdın yanına varınca
işi gücü bıraktılar
Kalemi seyre daldılar
Hayretle baktı biri
gözleri iri iri
yorumladı kâğıttakileri:
— Kağıdı güzelleştiren kalemdir
Gül bahçelerine çeviren kalemdir
Diğer karınca itiraz etti:
— Hayır kalem değildir o şekilleri yapan
Parmaklardır kalemi sıkı tutan
Meraklı üçüncü karınca durur mu?
O da bir yorum yapmasa olur mu?
Onlarla âdeta yarıştı
Bilgiç, bilgiç söze karıştı:
— Hayır, yorumunuz akıllara zarar
Kol olmasa, parmak neye yarar?
Parmağa o gücü veren koldur
Şekilleri güzel yaptıran koldur
O ana kadar susan
Karıncaların en duyargalısı
içlerinde en akıllısı
Duramayıp konuştu
Konuştukça coştu:
— Akıl ve can olmadan
Vücut bunları yapamaz
Vücuda akıl, can, kan veren
Yaradan olmadan
Vücutta olmaz akıl ve can
Sözün Özü:
ALLAH sağlık, akıl versin; değmesin nazar
ALLAH izin vermezse, kalem nasıl yazar?
