Sen Mihrimah kadar zarif, gülüşünle baş döndürecek kadar hoş, cennet kokusu kadar güzel kokansın. Göreceksin Ay ve güneş yedi tepede seni süzecek tüm gün. Ve İstanbul'u kuşatacaksın sen de birgün "MİHRİMAH" gibi...
Gün tükenirken saatin tiktaklarında, zaman tüneli taşımaz oluyor bu ağır yorgun sisli bulutları. Soğuk rüzgârlar sert ve fırtınalı eserken dallara tünemiş kimsesiz serçeler üşüyordu. Bir bekleyiş var küçük serçe yüreğimde. Gözlerim yollarda. Taşlara nakış nakış işlenmiş ismi okuyor bir cami avlusunda gözlerim. Vuslat artık bahara kaldı ayyüzlüm.
Her akşam daralan göğsümün üstünü örten feracenin altında titrek düşüncelerimle hayalini kururken, senin rüyana dalıyorum dört duvar arasında.Yorgunluktan bitap düşüyor gün akşama ve soluk soluğa kalıyor göğüs kafeslerim. Nefesim çoşkun su gibi akan gecenin zifiri karanlığının derinliklerine karışıp yok oluyor.
Güneş ve Ay her gece gözgöze gelmez. Ben Mimar Sinan değilim ki senin için yedi tepeli şehirde yedi eser yapayım ve birinde güneş batarken birinde ay doğsun ve ikisi göz göze gelsin. Ama ben sözlerimde sözlerini dizelere getiririm ayyüzlüm. Sen de "MİHRİMAH" değilsin, ama Ay ve Güneşsin. Ay ve Güneş kadar parlaksın. Sen saraylarda sultan olmasan da benim gönlümün vuslat sultanısın. Benim virane sarayımı aydınlatan Ay ve güneşimsin. Ben seninle kurdum gönül köprüsünü, senin gönül köpründen geçiyorum coşkun ırmakları, gönül ülkeni fethe koyuluyorum her gece. Ve sana sığınıyorum kalbimin sızılarında.
İçime düşen aşkının ateşi o kadar kuvvetli ki, yüreğim sızıları hiç duymuyor, sürekli seni düşünüyor. Düşlerim seni düşünürken damarlarımdaki kan coşuyor, yüzüme apayrı bir renk konuyor. Gökkuşağının renkleri düşüyor solgun yüzüme. Dudakların konuşmuyor, gözlerin görmüyor, kulakların duymuyor.
Aklımda sadece sen varsın "Mihrimah" taşlara aşkını yazan, taşlara aşkı öğreten mimar Mimar Sinan diyor ki "Aşk acısı, sabredene yeni ufuklar açar". Ve ben bütün sözlerimi coşkun akan nehre atıyorum, taşısın denizlere diye. Gözümün feri, hayatımın neşesi, hayallerimin prensesi, içimdeki sızının sahibi sensin. Sen "MİHRİMAH" sın.
Sen benim gecelerimin payitahtısın. Sen gönül şairimin sultanısın, has bahçemin has gülüsün. Gönül sarayına dönüp kuşlar gibi cıvıldayacaksın. Mutluluk şarkılarını dilinden düşüreceksin, bülbülün güle düşürdüğü serenad gibi. Ah, prensesim seni gördüğüm günden beridir içimde bir ateş yanıp durur.
Bugün değilse elbet yarın, sen konuşulacaksın "MİHRİMAH" gibi, birgün bütün kalemler Leyla ile Mecnun gibi, Yusuf ile Züleyha gibi seni yazacak sabret. Ne kaldı nehrin diğer kıyısına. Göreceksin sen mi daha parlak ve pak, yoksa ayyüzlü Mihrimah mı? Sen Mihrimah kadar zarif, gülüşünle baş döndürecek kadar hoş, cennet kokusu kadar güzel kokansın. Göreceksin Ay ve güneş yedi tepede seni süzecek tüm gün. Ve İstanbul'u kuşatacaksın sen de birgün "MİHRİMAH" gibi...Ve sen de göz göze geleceksin Ay ve Güneş gibi…
Ercan Gümüş
Resmi sitesi
Gün tükenirken saatin tiktaklarında, zaman tüneli taşımaz oluyor bu ağır yorgun sisli bulutları. Soğuk rüzgârlar sert ve fırtınalı eserken dallara tünemiş kimsesiz serçeler üşüyordu. Bir bekleyiş var küçük serçe yüreğimde. Gözlerim yollarda. Taşlara nakış nakış işlenmiş ismi okuyor bir cami avlusunda gözlerim. Vuslat artık bahara kaldı ayyüzlüm.
Her akşam daralan göğsümün üstünü örten feracenin altında titrek düşüncelerimle hayalini kururken, senin rüyana dalıyorum dört duvar arasında.Yorgunluktan bitap düşüyor gün akşama ve soluk soluğa kalıyor göğüs kafeslerim. Nefesim çoşkun su gibi akan gecenin zifiri karanlığının derinliklerine karışıp yok oluyor.
Güneş ve Ay her gece gözgöze gelmez. Ben Mimar Sinan değilim ki senin için yedi tepeli şehirde yedi eser yapayım ve birinde güneş batarken birinde ay doğsun ve ikisi göz göze gelsin. Ama ben sözlerimde sözlerini dizelere getiririm ayyüzlüm. Sen de "MİHRİMAH" değilsin, ama Ay ve Güneşsin. Ay ve Güneş kadar parlaksın. Sen saraylarda sultan olmasan da benim gönlümün vuslat sultanısın. Benim virane sarayımı aydınlatan Ay ve güneşimsin. Ben seninle kurdum gönül köprüsünü, senin gönül köpründen geçiyorum coşkun ırmakları, gönül ülkeni fethe koyuluyorum her gece. Ve sana sığınıyorum kalbimin sızılarında.
Aklımda sadece sen varsın "Mihrimah" taşlara aşkını yazan, taşlara aşkı öğreten mimar Mimar Sinan diyor ki "Aşk acısı, sabredene yeni ufuklar açar". Ve ben bütün sözlerimi coşkun akan nehre atıyorum, taşısın denizlere diye. Gözümün feri, hayatımın neşesi, hayallerimin prensesi, içimdeki sızının sahibi sensin. Sen "MİHRİMAH" sın.
Sen benim gecelerimin payitahtısın. Sen gönül şairimin sultanısın, has bahçemin has gülüsün. Gönül sarayına dönüp kuşlar gibi cıvıldayacaksın. Mutluluk şarkılarını dilinden düşüreceksin, bülbülün güle düşürdüğü serenad gibi. Ah, prensesim seni gördüğüm günden beridir içimde bir ateş yanıp durur.
Bugün değilse elbet yarın, sen konuşulacaksın "MİHRİMAH" gibi, birgün bütün kalemler Leyla ile Mecnun gibi, Yusuf ile Züleyha gibi seni yazacak sabret. Ne kaldı nehrin diğer kıyısına. Göreceksin sen mi daha parlak ve pak, yoksa ayyüzlü Mihrimah mı? Sen Mihrimah kadar zarif, gülüşünle baş döndürecek kadar hoş, cennet kokusu kadar güzel kokansın. Göreceksin Ay ve güneş yedi tepede seni süzecek tüm gün. Ve İstanbul'u kuşatacaksın sen de birgün "MİHRİMAH" gibi...Ve sen de göz göze geleceksin Ay ve Güneş gibi…
Ercan Gümüş
Resmi sitesi
