Yeniden Doğuş

Muhammet aşkina bekletme beni

Sana selam olsun güller güzeli
Yakiyor aşkin ezelden beri
Seviyorum seni gördüm göreli
Muhammet aşkina yar eyle sen beni

Gözlerimi senden hiç alamiyorum
Aşk deryasına sevdaya daliyorum
Gerçek aşiklara şimdi hak veriyorum
Mevlana aşkina kendine yar eyle beni

Sen bu dünyaya gelen en güzel şeysin
Mevlam ömür boyu sana gülüm huzur versin
Ben sana geldim yarim sen nereye gidersin
Mevlanın aşkina terk etme bekle beni

Doldurdum kalbimi senin sevda suyunla
Hayran birakti beni gülüm temiz huyunla
Ben sana mecnun oldum sevgilim sen beni anla
Allah aşkina kendine yar eyle gülüm beni

Küçük şair can yürek

Sessiz


sessiz oturabilir miyiz seninle?
aramızda yaprakların hışırtısından,
ve ceylanların hayata çıkışından
başka bir ses olmadan.
beni sessiz de sevebilir misin?
yağmur almış toprağı
ve üşüyen kainatı dinlerken,
araya dünya sözleri karışmadan.
biliyor musun çekirgelerin,
unutulmuş ülkelerin,
kahrından kuruyan nehirlerin
diliyle konuşabilirim seninle!
duyabilirim seni hiç konuşmadan.
kalbinin atışlarını duyabilirim
içinde bir yaz gezmesine çıkan çocuğu
ve dudağın en uzak sokağında
biriken dilini hayatın
sökebilirim, öğrenebilirim
sözcükler bağırtılar klaksonlar
ona karışmadan.
ay sesiyle, gün sesiyle, gül sesiyle
tırmanırım kalbinin tepesine ve işte,
zakkumların diliyle konuşabilirim seninle.
rüzgarın ve acının bildiği dilde
acelesiz, hiç yarışmadan,
sessiz oturabilir miyiz seninle?

Kemal Sayar​

Mesafeler Engel Degildir Aska​

Simdi ne demeli? Ne yapmali? Kime neden kizmali?
Gozden irak olan, gonulden de irak olurdu hani,
yillarca yalan mi soylediler bize..?
Klavyenin ardinda da olsa ya da icinizde yanan korsa,
aska degince sozler, kelimeler gerisi teferruattir.
Ask acidir, acitir, kavusamamak, her gun defalarca olecegini
bildigin halde, koru korune yanmak.
Cemal Sureyanin bi yazisi vardi: Tamam mesafeler engel degil
ama ben b urda aglasam senin yanaklarin islanir mi orada..
Evet belki fiziksel olarak islanmayabilir ama yuregi derinden kanar.
Ya da gercekten sevdigine, Ona sadik kalacagina inanirsan
mesafeler onemini yitirir.
Oyle cok aci ile islaniyoruz ki mesafelere bile gerek yok,
birlikte yasadiklarin bile bu islakligi gormuyor kimi zaman,
belki siz bile goremiyorsunuzdur.!
Sevginin ayni yogunlukta yasanmasi ciddi bir engeldir ama
bu da asilabilecek zorluklar arasindadir.
Hicbir sey gercek aski oldurmez, olduremez.
Mesafeler bahanedir, yalandir..
Senin icin onemli olan sevmek ve karsindaki kisi tarafindan
sevilmek ise eger, evet engel degildir mesafeler.
Hatta ozlem seni Ona daha cok baglar. Asil sorun guvendir.
Onemli olan yurekte yasatabilmek, sadik kalabilmek ve sevgine
sahip cikabilmek degil midir zaten..?
Ask nerede ise gitmelisin pesinden.
Bazen zorlastiriyor belki de ama engel olmuyor..
Ve son olarak Mesafeler Engel Degildir Aska.
Ask basli basina bir mesafedir.
En cok Ondan uzak kalinca anlarsin Ona olan askini,
kavusamadikca sevgin daha da buyur icinde..!

Emel Seyhan​

Konular birleştirildi ; Edebiyat paylaşimlarinizi buradan devam edebilirsiniz.

Teşekkürler @Nur34 ablam????

Payıma hüzün düştü​

Selam sana ey Sevgili..
Uzun bir aradan sonra yine kalemime dayandım. Aşkımı kar tanesi beyazlığında olan sayfalara dökmeye geldim.
Yazmayalı bir hayli zaman oldu. Özlemişim sana yazmayı, seni sana anlatmayı, seninle dertleşip, belimi büken hicran yarasını arz etmeyi.
Dün gece rüyama geldin, sıkıntılı ve hüzünlüydün? Neyin vardı ki? Mutsuzluktan ziyade sağlığın endişelendirdi beni. Sağlığın ne durumda ey sevdiğim? Çok endişeli ve çaresizim. Dualarımın en güzelini gönderiyorum sana. Bu da senin imtihanındı. Ama sen kuvvetlisin zira Sıkıntılara göğüs germeyi senden öğrenmiş, başa gelen her musibetin Allah’tan geldiğini sen aşılamıştın bana. Yüreğindeki iman zerrecikleri yayılmıştı hücrelerime. Rüyamda olsa bile azıcık hasret giderdim diyebilirim ama sabahında yüreğimin acıdığını hissettim. Şuan tüm benliğim sende, seninle kalkıyor seninle oturuyorum. Doğrusu ben, artık ben değil, tamamı ile sen olmuş ve bu şekilde yaşamaya devam ediyorum.Her yazımda derim ya, takdir-i ilahtı senden ayrılışım, yüreğimin en büyük imtihanıydı.

Aylar, yıllar hatta asırlar geçse de yüreğimde var olan sevgin hep yanacak ve yandıkça canımı acıtacak.
Zaman geçtikçe hicran yarası daha çok büyümekte, özlem artmakta ve bu hasret beni günbegün eritmekte.
Sanma ki mutluyum, sadece mutluluk rolüne bürünmüş bir aktör gibi hayatımı sürdürmekteyim.Aşk’ın ne olduğunu sen öğrettin bana, karşılıksız sevmeyi, fedakâr olmayı ve daha birçok güzel hasletleri sen aşılamıştın bana. Seninle öğrendim Miraç’a çıkıp, O’nunlabaşbaşa kalmayı.
Ahh sevgili..ahh derken yüreğimin acı çığlıkları yankılanıyor semada. Sonbahar ağacının yaprakları misali katreleri damlatıyor gözlerim. Her yağmur sonrası olan gökkuşağı, bir gün gözlerimde de olur mu sevgili? Yüreğime ilkbahar ne zaman gelecek? Hazan mevsimim son bulmayacak mı?

Kelimeleri mi hangi Nehir’e akıtsam, sana ulaşır sevgili? Hangi sayfalarda fermanın olur? Sahi aşk yazılır mıydı sevgili?
Aşk yazılırsa, ne yazmalı? Hangi kelamları sıralamalı? Yazamıyorum sevgili, ben aşkımı dile getiremiyorum. Zira aşkı anlatacak kelamı bulamadım.
Sonu hüzün dolu bir aşk hikayesiydi bizimkisi. Sonu gelmeden ayrılan nice sevgililer gibi, bizimde adımız yazılmıştı sonbahar yapraklarına.D/üşüyorum sevgili. Sensizlikte d/üşüyorum.
Sahi dün rüyamda sana almış olduğum yüzüğü parmağına takıyordum. Acaba bu ilahi bir işaret mi?
Bilmiyorum sevgili sana olan sevgim bir gün seni bana getirecek mi? Hani uzatsan elini, gel desen her şeyi bırakır sana gelirdim. Alırdım seni giderdik bu diyarlardan. Ben, sen ve O (c.c) herkesten uzakta, insanlardan uzakta. Tüm sıkıntılarımıza kilit vurur koşar adımlarla giderdik Alemlerin Rabbine.

Ahh sevgili. Hz. Vahşi gibi uzaktan da olsa seyre dalsaydım seni. Ses çıkarmazdım, sadece bakardım sessizce gözyaşı eşliğinde.
Dokunamazdım sana, elini tutamazdım belki ama gözlerim gözlerine değerdi. O bile bana yeterliydi.
Hiç kimselere anlatamıyorum seni sevgili, beni anlayacak kim var ki? Biz birbirimizin dilini çözmüştük. Sükûtlarımızda bile binler hasbihal saklıydı.
Biliyor musun sevgili, her gece başımı yastığa koyduğum vakit, senli hayallere dalıyorum. Senden başkasıyla hayal kuramaz oldum. Her gece insan aynı hayali kurar mı? Her gece aynı özlemi yaşar mı?
Hani geleceğini bilsem, dayanırdım kapına, alıp götürürdüm seni. Bilmiyorum sevdiğim. Öylesine derin bir kuyudayım ki, bir gün Hz. Yusuf misali beni kuyudan çıkaracağın günü bekliyorum.
Ya bu kuyudan çıkarım ya da bir ömür mâhkûm edilirim.
Az önce arkadaşıma anlattım seni buğulu gözlerle. Gördüğüm rüyayı anlatırken yaşamış olduğum duygu yoğunluğunu o kadar yansıtmışım ki; gözlerimdeki seni gördü sevgili. Her an akılda kalır mı insan? Bir gün akılda olan silinir mi? Bir ömür bu böyle mi devam edecek sevgili? Özlüyorum! Kimseleri özle(ye)mediğim kadar özlüyorum. Bazen kalbimi söküp atasım geliyor ama sen varsın diye kalbime kıyamıyorum. Sahi sen kalbimde olmasan, nice olurdu halim? Ben razıyım yanımda olmasan da kalbimde olmana. Yeter ki sevgim bitmesin. Umut dünyası, olur ya bir gün gelirsin kalbimin tahtına oturursun. Umut olmasa yaşayabilir mi insan? Umutlarımız yaşatmıyor mu bizi zaten? Her gece bir umutla uyuyor her sabah da bin umutla akşamı ediyorum. Kader-i var eden, karıncanın ayak seslerini duyan Kadir-i Zülcelal, elbette bizim haleti ruhiyemizi de görüyor. O ne dilerse o olur ve bizler O’nun dilediğiyle yaşıyoruz.Ey sevdası kalbime ram olmuş yeşil gözlüm! Hasreti kalbime saplanmış sevda yüklüm! İnsan unutmuyor lakin alışıyor derler ya; ben ne unuttum ne de alıştım. Zira ben seni kendi dünyamda kaybetmedim. Kaybedişim benim de gidişim olur dünyadan.

Ey Sevdam! Sen bu satırları gözyaşınla tasdiklerken, bensiz uzaklarda mutlu olman için semaya kanatlanmış bir dua cümlesi olacağım adınla başlayıp soyadınla noktalanan. Adını anışımın her çığlığında kulakların çınlamalı yar. Bir gün sensiz ölmenin acısını bırakacağım satırlara.. Tabutum olacak gözbebeklerinden düşen gözyaşın. Kefenim olacak susmaların. Şimdi varlığın kepenklerini indirip sensizliğe uyumaya gidiyorum. Ve sabah kalktığımdan değişen bir şey olmayacak. Her zaman ki acılar düşecek paydalarıma ve uyandığımdan perdelerime hep yokluğun doğacak tıpkı gecelerimin alnına yalnızlığın soğuk çığlıkları örtüldüğü gibi. Yoksun işte Yeşil Gözlüm. Canım acıyor sadece. Ve şimdi sadece yalnızlığını dudaklarımdan parmaklarıma akıtıp satırlarımda tek başıma ağlıyorum. Ve sen diye karanlık duvarlara yaslanıp ve payıma düşen hüzünle beraber geceye kapatıyorum yorgun gözlerimi..

RABBİM! BEN Kİ ACİZ BİR KULUNUM. SEN Kİ ALEMLERİN RABBİSİN. BİZİM YAKARIŞLARIMIZI BİR SEN DUYARSIN. YÜREĞİMDE VAR ETTİĞİN SEVGİ PINARINI BENDEN DAHA İYİ BİLENSİN. ALNIMA YAZDIĞIN KADERE RAZI OLDUM. BOYUN EĞDİM. HALİMİ GÖRÜYORSUN RABBİM. SEVDİĞİM İÇİN BİR ŞEY YAPAMIYORUM. EMANETLERİ ZAYİ ETMEYEN BİR TEK SENSİN RABBİM. ONU SANA EMANET EDİYORUM. BEN MUTSUZ OLSAMDA ONUN MUTLU OLACAĞI İNSANLARI ÇIKAR KARŞISINA. SENDEN NE DİLİYORSA SEN KABÜL BUYUR RABBİM. HER ŞEYİNİ SANA ADAMIŞ BU ACİZ KULUN, VEDUD İSMİNİN TECELLİSİ İLE SEVGİSİ KALBİME NAKŞEDİLEN BETÜL KULUNUN TÜM SIKINTILARINI GİDER VE KATINDAN BİR RAHMETLE YÜREĞİNE İNŞİRAH EYLE. ALLAHUMME AMİN…


Muhammed_Enes محمد أنس

Paylaşımlarınızda site adı reklam ve benzeri görseller kullanmayınız.Ayrıca konu cevaplarınızı görsel kullanmadan cevaplayınız.Kullandığınız görsellerin kalitesi kötü olduğundan direk silinecektir.Anlayışınız için şimdiden teşekkürler..

Bir gece,
Gecede bir uyku..
Uykunun içinde ben..
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen.

Uykumun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben..
Bir yere gidiyorum,
Delice..
Aklımda sen.
Ben seni seviyorum,
Gizlice..
El-pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden,
Tek hece.

Seni yitiriyorum
Çok karanlık bir anda..
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda.
Güzelce.
ÖZDEMİR ASAF

Rabbim Beni Sen Sevdin!!​

Rabbim gerçek manada beni sen sevdin... Niceleri ise sever gibi göründü... Ama daima, kendilerini sevdiler... Çünkü âcizdiler, fâniydiler... Kendilerine bile yetemediler ki, bana yetseler...

Hepsi Sana borçluydu varlığını. Hepsinin bir canı vardı... Ve onlar, kendi canları yanmadıkça, anlayamadılar acıyı... Anlayanlar da zaten, kendilerince bir mânâ çıkardı...

Sen varsın hakkıyla bilen beni... Her şeyimle bilen, her şeyimle seven, bir tek Sen... Sevdiğini biliyorum, zira sevmemiş olsaydın, o kadar kendinle meşgul etmezdin beni. Sevmemiş olsaydın, aratmazdın böylesi...

Sen sevmemiş olsaydın, sevebilir miydim ki Seni?

Sen canımın Cânânı... Sen'in sevginde vefâyı idrak ettim ben... O eşsiz vefâna, karşılık vermekten âciz oldum her zaman... Seni, Senin beni sevdiğin gibi sevmekten âcizim... Zira Sen yaratansın, ya ben? Ben, kul olmayı bile beceremeyen...

Yalnızca Sendeydi tatmin... Sadece Sende. Bir Sen yettin bana... Kimselerle yetinemedim...

Acı çekmeyi sever oldum Senin izninle. Dertlerin içinde gizlenmiş nice derman buldum...

Sevdirdiğince sevdim Seni... Buldurduğunca buldum... Bir Sen varsın Bâkî olan... Geride ne varsa fâni... Bütün varlıkların hepsi fâni... Kimi güzel, kimi çirkin, kimi vasat, ama işte her biri fâni... Dallardaki çiçekler, göklerdeki bulutlar, çöller, pınarlar hep fâni... Seraplar ve gölgeler fâni...

Çöllerde kalmayı sevdim Seninle... Yalnızdım, kalabalıklar içinde... Her şeyde Senin sanatını görmeyi sevdim ben... Herkeste Senden bir tecelli bulmayı sevdim... Yıldızlarda nûrunu, güneşte nârını, ateşte hârını bulmayı sevdim.

Hiçbir şeye muhtaç olmayışını sevdim ben. Azîz oluşunu, Kâdir-i mutlak oluşunu sevdim. Settâr oluşunu sevdim. Öylesine güzel bir sırdaştın ki Sen, kimselere bir sırrımı vermedin. Günahıma rağmen yücelttin beni. Şeref ikram ettin. Ekrem-ül ekremînsin...

Kulunu sevmeni sevdim. Ey Rabbim! Ben unuttum, unutmadın. Ben, adını anmadım, yine de bırakmadın. Yüceler yücesi aşkına karşılık vermek varken, Seni bırakıp başkalarına yandım... Yine de vazgeçmedin benden.

Sevdin beni, oysa, ben Sana kul bile olamadım. Nankörlük ettim. Yine de nimetlerini esirgemedin.

Şikayet eden, sızlanan, dert yanan hep ben oldum. Sen, sabrettin. Sen sevdin beni... Bense vefâsız bir sevgiliydim. Kıymetini bilemedim.

Şimdi, cemâlinin hasretiyle yanıyorum. Ve Senin muhabbetin fâni hazları benden yok etti. O kadar ki, güneşin kavurucu sıcağında da, serinleten rüzgarda da, Senin hasretin içindeyim.

Senin sadece sanatını seyretmek yetmiyor artık! Şahdamarımdan daha yakın olmanı sevdim. Ama bu bile yetmedi bana. Korkuyorum perdeler arkasında kalmaktan. Korkuyorum, başkalarına görünüp de beni mahrum koymandan. Cemâlin... Tüm derdim bu ey Rabbim!

Cemâlin tüm derdim bu ey Rabbim.

Dayanamam Mevlâm! Ne olur Sensiz bırakma beni! Biliyorum ki, ne yaparsam yapayım, cemâlini hak edecek bir sermaye biriktiremem.

Seni hak edecek gücüm yok benim. Seni hak edecek amelim yok. Hiçbir şeyim yok ey en Güzel!

Sermayem yok Sevgili! Tüm sermayem, rahmetin... Lokmanın bile derman olamayacağı derdimin, dermanısın Sen!

Yârsın!

Cansın!

Şifâsın!

Lokmanda değil ey Yâr, Sendedir benim devâm!

Sana kavuşmadıkça, huzur da bana haram!

Sermayem rahmetin, ilâcım Cemâlindir,

vesselâm

Veronica Shoffstall, Bir Süre Sonra​

Bir süre sonra,
bir eli tutmakla, bir ruhu zincirlemek arasındaki
ince farkı öğrenirsin,
Ve aşkın yaşlanmak,
birlikte olmanın da güvende olmak
anlamına gelmediğini öğrenirsin.
Ve öpücüklerin sözleşme
ve hediyelerin de vaat olmadığını
öğrenmeye başlarsın.
Ve yenilgileri
başın dik ve gözlerin açık karşılamaya başlarsın,
bir çocuğun üzüntüsü ile değil,
bir yetişkinin zarafeti ile…
Ve herşeyi,
bugünü düşünerek yapmayı da öğrenirsin,
çünkü yarın ile ilgili herşey belirsizdir.
Bir süre sonra güneş ışığının
yakıcı olduğunu öğrenirsin,
eğer fazla maruz kalırsan.
Bu yüzden
başka birisinin sana çiçek getirmesini beklemeden
kendi bahçeni yarat
ve kendi ruhunu kendin süsle.
Ve göreceksin ki dayanıklısın
ve kuvvetlisin
ve değerlisin

Veronica Shoffstall

Genişletmek için tıkla ...