"Mü'min için Mü'min, birbirini kenetleyip perçinleyen binaların duvarları gibidir." Yani, Mü'minlerin her bir ferdi, İslam binasının levazımlarından bir ferd gibidir. Toplum olarak da müteferrik ırk, mezheb ve meşreblere rağmen, bir arada bölük bölük, mahalle mahalle halinde bulunan binalar gibidir. Yani her bir toplum kendi başına bir mahalledir. Binanın levazımından hiçbirisi diğerinden ihyacsız olmadığı gibi, hiçbir Mü'min de diğerinden asla müstağnî olamaz. Nitekim Buhâri-i Şerîf'in hadîsinde: Rasûl-u Muhterem
"Mü'min Mü'min için birbirini kenetleyip perçinleyen binaların duvarları gibidir." buyurması anında, parmaklarını birbirine geçirdi, elleriyle bu teşbihi beyan etti, denilmektedir.
Mü'minler nerede olurlarsa olsunlar, toptan birbirini tutmakta, yardımlaşmakta, duvarın tuğlaları gibidir; fikren ve fiilen birbirine bağlıdırlar. Her biri diğerini hayalinde tutar; küçükleri büyüklerine saygı gösterir; büyükleri küçüklerine şefkat eder, kucaklar. Avamları havaslarına öğrenci olur; her öğrenci muallimine, şeyhine, liderine, iş başındaki adama memur olur. Her büyük küçüğüne, rahmet, şefkat ve tevazu kanatlarını gerer,var gücüyle onu kucaklar ve korur. İşte rabıta budur... Bunun aksi birbirinden ğafil kalmalıdır Allah'ın resûlü bu Manayı da şu şekilde buyurup beyan eder:
"Birbirini sevmekte, birbirine acımakta ve birbirine şefkat etmek hususunda Mü'minlerin misali, bir cesedin misali gibidir. Ondan bir uzuv şikâyet ederse, cesedin sair azası uykusuzluk ve hummâ titreyişi ile çağrışırlar." Bu hadîs-i şerîfte, rabıta en genel manasıyla, çağırışla beyan buyrulmuştur. Müslümanlar, Asr-ı saadetten itibaren bu rabıta sayesinde dünyaya hâkim oldular. Ne vakit ki birbirleriyle alâkalanmayı kestiler ve birbirlerinden ğafil kaldılar, işte o zamandan itibaren mağlub oldular. Evet, istanbul'da keyfinde olan bir Müslümanın Afganistan'da öldürülen Müslümandan dolayı acıyı hissederek ateşinin yükselmesi şarttır. Gerek İstanbul'da gerek Mısır'da yaşayan beyaz ırklı bir Mü'minin, Amerika'da işkenceye girmiş zenci kardeşinden haberdar olması, aynı acıyı paylaşması lazımdır. Çünkü "Müslümanın misali bir tek cesedin misali gibidir."
Merhum İsmail Çetin
Rahimehullah.
Tevessül .S.63,64
"Mü'min Mü'min için birbirini kenetleyip perçinleyen binaların duvarları gibidir." buyurması anında, parmaklarını birbirine geçirdi, elleriyle bu teşbihi beyan etti, denilmektedir.
Mü'minler nerede olurlarsa olsunlar, toptan birbirini tutmakta, yardımlaşmakta, duvarın tuğlaları gibidir; fikren ve fiilen birbirine bağlıdırlar. Her biri diğerini hayalinde tutar; küçükleri büyüklerine saygı gösterir; büyükleri küçüklerine şefkat eder, kucaklar. Avamları havaslarına öğrenci olur; her öğrenci muallimine, şeyhine, liderine, iş başındaki adama memur olur. Her büyük küçüğüne, rahmet, şefkat ve tevazu kanatlarını gerer,var gücüyle onu kucaklar ve korur. İşte rabıta budur... Bunun aksi birbirinden ğafil kalmalıdır Allah'ın resûlü bu Manayı da şu şekilde buyurup beyan eder:
"Birbirini sevmekte, birbirine acımakta ve birbirine şefkat etmek hususunda Mü'minlerin misali, bir cesedin misali gibidir. Ondan bir uzuv şikâyet ederse, cesedin sair azası uykusuzluk ve hummâ titreyişi ile çağrışırlar." Bu hadîs-i şerîfte, rabıta en genel manasıyla, çağırışla beyan buyrulmuştur. Müslümanlar, Asr-ı saadetten itibaren bu rabıta sayesinde dünyaya hâkim oldular. Ne vakit ki birbirleriyle alâkalanmayı kestiler ve birbirlerinden ğafil kaldılar, işte o zamandan itibaren mağlub oldular. Evet, istanbul'da keyfinde olan bir Müslümanın Afganistan'da öldürülen Müslümandan dolayı acıyı hissederek ateşinin yükselmesi şarttır. Gerek İstanbul'da gerek Mısır'da yaşayan beyaz ırklı bir Mü'minin, Amerika'da işkenceye girmiş zenci kardeşinden haberdar olması, aynı acıyı paylaşması lazımdır. Çünkü "Müslümanın misali bir tek cesedin misali gibidir."
Merhum İsmail Çetin
Rahimehullah.
Tevessül .S.63,64
Son düzenleme: