- Üyelik Tarihi
- 23 Ocak 2011
- Mesajlar
- 3,957
- Aldığı Beğeniler
- 1,393
Hayattaki amacımız ne?
Çoğunluğun vereceği cevap "mutlu olmak"tır. İyi hoş da, doğduğumuz andan itibaren bize bu neden hiç anlatılmaz? Evde ve ya okulda neden bundan hiç bahsedilmez? Bize okulda yaklaşık yirmi yıl boyunca lüzumlu lüzumsuz binlerce şey öğretildi, hattâ ezberletildi.
Çocuklara "büyüyünce ne olacaksın" diye sorarlar ya hani. Siz hiç bir çocuğun "ben mutlu olacağım" dediğini duydunuz mu? Çünkü çocuklara mutlu değil, başarılı olmak öğretilir. Her daim komşunun oğlundan yahut kızından bir adım önde olması. Bir yarış atı gibi yani. Ama çocuk daha fazla para, ün, şan, şöhret istiyor mu peki? Belki çobanlık yapmak istiyor, tabiatta hayvanlarla başbaşa, yapayalnız olmak onu mutlu ediyor. Çobanlık onun hayatının mutlu geçmesi için gayet güzel bir yol olamaz mı yani? Bunu kalkıp çevresindekilere söylese, herhalde başına saksı düştü zannederler. Asıl konuya gelecek olursak nasıl mutlu olacağız biz?
Öncelikle bildiğim şu: mutluluk bir şeylere sahip olunduğunda elde edilebilecek bir şey değil. Bir miktar para seni mutlu edecek sanıyorsan yanılıyorsun çünkü o miktar sahibi olduğunda sana yine yetmeyecektir emin olabilirsin.
Mutluluk asla bir varış noktası da değildir.
Dünyevi gayret neticesi geldiğin maddi noktayla mutlu oluyorsan, o nokta seni asla kesmeyecektir ve o haz seni yine dürtükleyecektir. Yani hep daha fazlasını isteyeceksin.
Bunu yapma. Eşyalarının tümü sende şu anda emanet ve nefesin durduğunda hepsini başkaları kullanacak yani sen kiracısın dostum bu hayatta.
Peki sonuç: Bunları yapmayalım da, nasıl mutlu olalım?
Evvel emir, sen vaz geçilmez değilsin. Bu dünyadan ne vazgeçilmezler geldi geçti. Ne güçlü ne zengin ne sultanlar öldü gitti sen hala yaşıyorsun ve ne kadar şanslı olduğunun farkında değilsin.
Dostluklar kurmalısın sağlam, samimi içten arkadaşların olmalı. Hayatının akıp gidişini beraber izlediğin ve keyif aldığın insanlar.
Son nefesini vereceğin dakika bir sayaç gibi saniyelerini sayarken ve sen sona ne kadar yaklaştığını bilmiyorsan eğer, her ânının kıymetini bilmelisin ve zindan etmemelisin kendine hayatı. Kaderine yön verirken şunu asla unutmamalısın: Rabbin önüne ne getiriyorsa onu sakinlikle ve sevgiyle kucaklamalısın.
Çok paran varsa bir çok kişinin hayatlarına dokun iyiliklerinle (maddi ve ya manevi). Ve işte senin paran bu sayede ölümsüz oldu..
Bedenimizin ihtiyaçları o kadar az ki; bedenimizden acıyı uzak tutalım, kendimize yeni manevi hazlar bulalım yeter. Tabiatımız bundan fazla bir şey istemez. Mesela bir dere kenarında, çimenlerin üstünde, koca bir ağacın gölgesi altında oturup onların güzelliğini içine sindirelim, o güzellikleri 'Yapan'ı düşünelim. Bakalım mutlu oluyor muyuz, olmuyor muyuz.
Çoğunluğun vereceği cevap "mutlu olmak"tır. İyi hoş da, doğduğumuz andan itibaren bize bu neden hiç anlatılmaz? Evde ve ya okulda neden bundan hiç bahsedilmez? Bize okulda yaklaşık yirmi yıl boyunca lüzumlu lüzumsuz binlerce şey öğretildi, hattâ ezberletildi.
Çocuklara "büyüyünce ne olacaksın" diye sorarlar ya hani. Siz hiç bir çocuğun "ben mutlu olacağım" dediğini duydunuz mu? Çünkü çocuklara mutlu değil, başarılı olmak öğretilir. Her daim komşunun oğlundan yahut kızından bir adım önde olması. Bir yarış atı gibi yani. Ama çocuk daha fazla para, ün, şan, şöhret istiyor mu peki? Belki çobanlık yapmak istiyor, tabiatta hayvanlarla başbaşa, yapayalnız olmak onu mutlu ediyor. Çobanlık onun hayatının mutlu geçmesi için gayet güzel bir yol olamaz mı yani? Bunu kalkıp çevresindekilere söylese, herhalde başına saksı düştü zannederler. Asıl konuya gelecek olursak nasıl mutlu olacağız biz?
Öncelikle bildiğim şu: mutluluk bir şeylere sahip olunduğunda elde edilebilecek bir şey değil. Bir miktar para seni mutlu edecek sanıyorsan yanılıyorsun çünkü o miktar sahibi olduğunda sana yine yetmeyecektir emin olabilirsin.
Mutluluk asla bir varış noktası da değildir.
Dünyevi gayret neticesi geldiğin maddi noktayla mutlu oluyorsan, o nokta seni asla kesmeyecektir ve o haz seni yine dürtükleyecektir. Yani hep daha fazlasını isteyeceksin.
Bunu yapma. Eşyalarının tümü sende şu anda emanet ve nefesin durduğunda hepsini başkaları kullanacak yani sen kiracısın dostum bu hayatta.
Peki sonuç: Bunları yapmayalım da, nasıl mutlu olalım?
Evvel emir, sen vaz geçilmez değilsin. Bu dünyadan ne vazgeçilmezler geldi geçti. Ne güçlü ne zengin ne sultanlar öldü gitti sen hala yaşıyorsun ve ne kadar şanslı olduğunun farkında değilsin.
Dostluklar kurmalısın sağlam, samimi içten arkadaşların olmalı. Hayatının akıp gidişini beraber izlediğin ve keyif aldığın insanlar.
Son nefesini vereceğin dakika bir sayaç gibi saniyelerini sayarken ve sen sona ne kadar yaklaştığını bilmiyorsan eğer, her ânının kıymetini bilmelisin ve zindan etmemelisin kendine hayatı. Kaderine yön verirken şunu asla unutmamalısın: Rabbin önüne ne getiriyorsa onu sakinlikle ve sevgiyle kucaklamalısın.
Çok paran varsa bir çok kişinin hayatlarına dokun iyiliklerinle (maddi ve ya manevi). Ve işte senin paran bu sayede ölümsüz oldu..
Bedenimizin ihtiyaçları o kadar az ki; bedenimizden acıyı uzak tutalım, kendimize yeni manevi hazlar bulalım yeter. Tabiatımız bundan fazla bir şey istemez. Mesela bir dere kenarında, çimenlerin üstünde, koca bir ağacın gölgesi altında oturup onların güzelliğini içine sindirelim, o güzellikleri 'Yapan'ı düşünelim. Bakalım mutlu oluyor muyuz, olmuyor muyuz.
ooo: