Namaz, suurlu bir tarzda, ahidlerini yenilemek için Allah’in huzuruna çikmak demek.
Her namaza durusta Rabbin huzuruna çikarken <<arinmislik>> hissini kusatabilmek gerekiyor. Yani kalbimizden emin olmak...
“Yüregim, Senin huzuruna çikarken ak-paklik içinde Rabbim, bak kalbime...” diyebilmek.
Ihdines-siradel müstaqim. Dünyada dogru yolda yürümeyi basarabilenler, ahirette siratta da yürümeyi basaracaklardir.
Müstaqim olmak iki seyi gerektirir;
Hududullah’in yani, Allah’in koydugu sinirlarin, ölçülerin çerçevenin, hayat yorumunun farkinda olmak,
Yasayan her seyi ayristirmak...
Müstaqim olmak, tuz yalatilmis bir sürüyü, derenin içinden su içmeden geçirmek gibi....
Ilk sart, Allah’in yeryüzünde nasil bir insan istedigin farkinda olmak... Bunun için de Rasulullah’in hayatini hece hece okumak gerekir.
Sonra gündelik hayatimizi ayristirmak... Ibadeti, siyaseti, is hayatini, insanlarla iliskileri, yazi yazmayi, aile iliskilerini, devlet sorumluluklarini... düsünceyi, imani ayristirip süzmek...
Hududullah’i asmanin çikis noktasi, Allah’i unutmamaktir hayatimizda...
Kalbimizde ve dimagimizda yasayan “Amentü çerçevesini” adeta yeniden iman ediyormus gibi ayristirmak gerekiyor. Bu, bizi, bizdeki dönüsümün farkina varmaya sevk edecektir. Dönüstügümüzün farkinda olmazsak, hiçbir zaman tevbe gerekliligini hissedemeyiz.
