ALİ BUDAK
Allah Rasulü (sas): Nice namaz kılanlar vardır ki, nasipleri sadece yorgunluk ve zahmettir. ve oruç hakkında da: Nice oruç tutanlar vardır ki, nasipleri sadece açlık ve susuzluktur. buyurmaktadır. Namazın ifade ettiği mana, bilhassa onun iç ifadesi, insanın iç derinliğiyle yakından alakalıdır. Kuranda da namazın anlatıldığı her yerde, onun bu iç derinliğine dikkat çekilmektedir. Mesela Müminûn Sûresinde, felah bulan insanlar anlatılırken; Namazlarında huşu duyan müminler kurtuluşa ermişlerdir. (Müminûn, 23/1-2 denilerek, namaz-huşû münasebeti nazara verilmektedir. Evet huşû gerçek manasını ancak namazda bulur. Öyleyse insan namazda, namazdan başka bir şey görmemeli, duymamalı ve düşünmemelidir. Namazla insan, muhtaç olduğu ve elinin yetişemediği ihtiyaçların temini için, fiilî ve kavlî duaya geçmiş, Allahın yüceliği karşısında büyük bir kulluk şuuru içinde durmuş demektir. Evet o, müminin en önemli meselesidir. Efendimiz (sas), bu meseleyi izah ederken; namazı, veda namazı kılıyor gibi kılın buyururlar. Veda namazı; şu kıldığım namaz, son namaz olabilir, bir kere daha belki namaz kılmaya muvaffak olamam.. düşüncesiyle kılınan namazdır. Namaz, kalbin gıdası, ruhun da miracıdır. Bütün sıkıntılara karşı o, ruhu dinlendirir ve kalbi kanatlandırır. Efendimiz (sas), dünyevî işlerinden sıkılınca, Erihnâ ya Bilal! Bizi bir ferahlandırıver ey Bilal! diyerek ondan namaza çağrıda bulunmasını isterdi. Namaz tembel ve uyuşuk insanın yapabileceği bir şey değildir. O, daima uyanık bir gönlün ve duyguların, Rabbin karşısında eda edeceği bir vazifedir. Namazda -ara sıra olsa bile- devamlı dünyaya ait işlerin muhasebesini yapan, onların riyaziyesiyle meşgul olan bir insan için, sadece namazın yorgunluğu yanına kâr kalacaktır. Rabbim, -sonsuz rahmetinden dileyelim- kimsenin yorgunluğunu yanına kâr bırakmasın. Kalbimizi, duygularımızı ona karşı daima hüşyâr ve huşû içinde kılsın!
Allah Rasulü (sas): Nice namaz kılanlar vardır ki, nasipleri sadece yorgunluk ve zahmettir. ve oruç hakkında da: Nice oruç tutanlar vardır ki, nasipleri sadece açlık ve susuzluktur. buyurmaktadır. Namazın ifade ettiği mana, bilhassa onun iç ifadesi, insanın iç derinliğiyle yakından alakalıdır. Kuranda da namazın anlatıldığı her yerde, onun bu iç derinliğine dikkat çekilmektedir. Mesela Müminûn Sûresinde, felah bulan insanlar anlatılırken; Namazlarında huşu duyan müminler kurtuluşa ermişlerdir. (Müminûn, 23/1-2 denilerek, namaz-huşû münasebeti nazara verilmektedir. Evet huşû gerçek manasını ancak namazda bulur. Öyleyse insan namazda, namazdan başka bir şey görmemeli, duymamalı ve düşünmemelidir. Namazla insan, muhtaç olduğu ve elinin yetişemediği ihtiyaçların temini için, fiilî ve kavlî duaya geçmiş, Allahın yüceliği karşısında büyük bir kulluk şuuru içinde durmuş demektir. Evet o, müminin en önemli meselesidir. Efendimiz (sas), bu meseleyi izah ederken; namazı, veda namazı kılıyor gibi kılın buyururlar. Veda namazı; şu kıldığım namaz, son namaz olabilir, bir kere daha belki namaz kılmaya muvaffak olamam.. düşüncesiyle kılınan namazdır. Namaz, kalbin gıdası, ruhun da miracıdır. Bütün sıkıntılara karşı o, ruhu dinlendirir ve kalbi kanatlandırır. Efendimiz (sas), dünyevî işlerinden sıkılınca, Erihnâ ya Bilal! Bizi bir ferahlandırıver ey Bilal! diyerek ondan namaza çağrıda bulunmasını isterdi. Namaz tembel ve uyuşuk insanın yapabileceği bir şey değildir. O, daima uyanık bir gönlün ve duyguların, Rabbin karşısında eda edeceği bir vazifedir. Namazda -ara sıra olsa bile- devamlı dünyaya ait işlerin muhasebesini yapan, onların riyaziyesiyle meşgul olan bir insan için, sadece namazın yorgunluğu yanına kâr kalacaktır. Rabbim, -sonsuz rahmetinden dileyelim- kimsenin yorgunluğunu yanına kâr bırakmasın. Kalbimizi, duygularımızı ona karşı daima hüşyâr ve huşû içinde kılsın!
