- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Ne inciniyor, ne incitiyor..
İnsan ise görmeden geçtiği için kırıyor kalb çiçeğini..
Bunu ANlayabilenler uyanıyor gaflet uykusundan.
Aslında UYanamayan gönül o kadar inliyor ki, ağlıyor ki, ve bir o kadarda huzursuz ki;
Kulağını tıkayanların inadını ANlayamıyoruz bu sefer de!..
Şimdi DÜŞündüm daha doğrusu HAYYal ettim..
Çiçekler topraktan ayrılıp, dolaşmaya başlasa yeryüzünde, insanlar arasında: ?Es Selâm sana Allah ADına!? ya da: ?İLAHÎ Muhabbetle!? diye diye dolaşırlardı..
HOŞ yaratılmış çiçek CAN: ?AYNısından sana da sana da: )
ALLAH celle celâluhu ADına merhaba!..? DErdik BİZde.
Zaten çiçekler bağlı oldukları toprakta bile bu hizmeti yapmaya devam etmekteler, YANlarından gelip geçenlere..
İçime BİR ANda öyle DÜŞtü işte..
Kalp çiçek gibi..
Suyu da, güneşi de, toprağı da ALLAH Sevgisi...
ALLAH Sevgisiyle YAŞA-YAN bir kalb, görünce HAKK?ı ANlatır ya!
Muhabett duyar insan, ALLAH'ı Hakikaten seven İnsan'a..
Sükûnete erer bir ANda, huzur duyarız, bir eminlik hissi yayılır kalbimize..
Sonra bir iç pazarlık başlar İÇ Âlemimizde: ?Bende seviyorum!? demeye çekinirİZ!
Ama çokk çokkkta isteriz diyebilmeyi!
?Ya bu sevdâ bildiğim gibi değilse!
Ya yalancı çıkarsam!
Ahhh konuşacak halmi var bende!
Susmayı da becerebilsem, pazarlıksız sevebilsem!
Ne cennet isteği nede cehennem korkusu beni Sana yönelten!? Desem bile:
?Mâdem öyle değil niye bunların sözünü edersin?!? Diyen BİR SES DUYuyorum taaaaa derinlerde..
Çünkü; ?SEVen, SEVdiğinin ateşinde öyle bir yanmıştır ki, başka birşey hatırlayamaz ki!? sözünü edebilsin!.
Hepsi YANmış kül olmuştur çünkü!..
Güzel ALLAH'ım derse: ?Kulum seni seviyorum!? diye.
İnsan belki o zamAN diyebilir: ?Bende!.. Bende!..? diye...
Buna da bu Mecazî Kalb dayanırmı?
Sözünü etmek bu kadar yakarken içi, yaşamak Nasıl OLur ki?.
BİR B-AŞK'a kalble OLur değil mi?..
O BİR şeye: ''KûN-OL!'' DEyince hemen ?feyeKûN-Oluver? ir?
İşte o zamana kadar'da resimdeki çiçek gibi, boynunu büküp beklemeli...
Yüzüne bakılıncaya kadar sabretmeli!.
Sevgi, hiç bir CANdan esirgenmiyor..
Her gün yeniden doğan güneş gibi, Şe?ÂNda-Her ANda tecellî devam ediyor!
Evlerin penceresi kadar güneş içeriye girebiliyor, gönüll pencereside ne kadar açıksa o kadar alabiliyor sevgiyi!..
Güneş buzları eritiyor, ve zamanla taşları da!..
BUZlar su oluyor, AKıp gittiği yere HAYYat götürüyor!
TAŞlarsa toz toprak oluyor!..
Bir ANda taşlara itiraz edecek gibi Oldum!!
Ama yook, YOKKK!
Anlıyorum ki hepsi gerekli!..
Kış günlerinde çiçekler olmaz pek çevremizde, bahar gelince coşar, neşelenir çiçekler..
Dünya Hayatı kış mevsimi gibi gelip geçiyor!
Açan çiçekler az sayıda olsa bile kışın zorluklarına rağmen, banamısın demeden açan çiçekler de oluyor,
Az sayıda AÇ-ÂN ÇiÇeklerdir, Dünya Kışında ALLAH celle celâluhu SEVgilileri!..
ÇOKKKKda değerli!..
MuhaMMedî MuHABBETle....
İnsan ise görmeden geçtiği için kırıyor kalb çiçeğini..
Bunu ANlayabilenler uyanıyor gaflet uykusundan.
Aslında UYanamayan gönül o kadar inliyor ki, ağlıyor ki, ve bir o kadarda huzursuz ki;
Kulağını tıkayanların inadını ANlayamıyoruz bu sefer de!..
Şimdi DÜŞündüm daha doğrusu HAYYal ettim..
Çiçekler topraktan ayrılıp, dolaşmaya başlasa yeryüzünde, insanlar arasında: ?Es Selâm sana Allah ADına!? ya da: ?İLAHÎ Muhabbetle!? diye diye dolaşırlardı..
HOŞ yaratılmış çiçek CAN: ?AYNısından sana da sana da: )
ALLAH celle celâluhu ADına merhaba!..? DErdik BİZde.
Zaten çiçekler bağlı oldukları toprakta bile bu hizmeti yapmaya devam etmekteler, YANlarından gelip geçenlere..
İçime BİR ANda öyle DÜŞtü işte..
Kalp çiçek gibi..
Suyu da, güneşi de, toprağı da ALLAH Sevgisi...
ALLAH Sevgisiyle YAŞA-YAN bir kalb, görünce HAKK?ı ANlatır ya!
Muhabett duyar insan, ALLAH'ı Hakikaten seven İnsan'a..
Sükûnete erer bir ANda, huzur duyarız, bir eminlik hissi yayılır kalbimize..
Sonra bir iç pazarlık başlar İÇ Âlemimizde: ?Bende seviyorum!? demeye çekinirİZ!
Ama çokk çokkkta isteriz diyebilmeyi!
?Ya bu sevdâ bildiğim gibi değilse!
Ya yalancı çıkarsam!
Ahhh konuşacak halmi var bende!
Susmayı da becerebilsem, pazarlıksız sevebilsem!
Ne cennet isteği nede cehennem korkusu beni Sana yönelten!? Desem bile:
?Mâdem öyle değil niye bunların sözünü edersin?!? Diyen BİR SES DUYuyorum taaaaa derinlerde..
Çünkü; ?SEVen, SEVdiğinin ateşinde öyle bir yanmıştır ki, başka birşey hatırlayamaz ki!? sözünü edebilsin!.
Hepsi YANmış kül olmuştur çünkü!..
Güzel ALLAH'ım derse: ?Kulum seni seviyorum!? diye.
İnsan belki o zamAN diyebilir: ?Bende!.. Bende!..? diye...
Buna da bu Mecazî Kalb dayanırmı?
Sözünü etmek bu kadar yakarken içi, yaşamak Nasıl OLur ki?.
BİR B-AŞK'a kalble OLur değil mi?..
O BİR şeye: ''KûN-OL!'' DEyince hemen ?feyeKûN-Oluver? ir?
İşte o zamana kadar'da resimdeki çiçek gibi, boynunu büküp beklemeli...
Yüzüne bakılıncaya kadar sabretmeli!.
Sevgi, hiç bir CANdan esirgenmiyor..
Her gün yeniden doğan güneş gibi, Şe?ÂNda-Her ANda tecellî devam ediyor!
Evlerin penceresi kadar güneş içeriye girebiliyor, gönüll pencereside ne kadar açıksa o kadar alabiliyor sevgiyi!..
Güneş buzları eritiyor, ve zamanla taşları da!..
BUZlar su oluyor, AKıp gittiği yere HAYYat götürüyor!
TAŞlarsa toz toprak oluyor!..
Bir ANda taşlara itiraz edecek gibi Oldum!!
Ama yook, YOKKK!
Anlıyorum ki hepsi gerekli!..
Kış günlerinde çiçekler olmaz pek çevremizde, bahar gelince coşar, neşelenir çiçekler..
Dünya Hayatı kış mevsimi gibi gelip geçiyor!
Açan çiçekler az sayıda olsa bile kışın zorluklarına rağmen, banamısın demeden açan çiçekler de oluyor,
Az sayıda AÇ-ÂN ÇiÇeklerdir, Dünya Kışında ALLAH celle celâluhu SEVgilileri!..
ÇOKKKKda değerli!..
MuhaMMedî MuHABBETle....
..Rabbim razı olsun ...
.gif "Smiley (3) :-;")
MuhaMMedî MuHABBETle....