Esselamu Aleyküm Kardeslerim....
Yazdiklarimiz önce kendi nefsimize kardeslerim,sizleri tenzih ederiz...
Insan emanetci iken emanet edilenleri kendi mali zannetti...Bunca nimeti verene sükür etmesi gerekirken sirtini döndü...Cünkü insan kendine ve dolayisiyla Rabbine yabancilasti...Insan, mahlukatin en sereflisi, yani biz...Evet insan halife olarak yaratilmisti yeryüzüne, varlik tesbihinin imamesi kabul edilmisti ve her sey onun emrine verilmisti...
Yagmuruyla günesiyle, agaciyla meyvesiyle tam bir düzen icinde yaratilan dünyaya bas aktör secilmisti...Her sey onun istifadesine sunulmustu...
Insan her seyden istifade edecek ve yararlanacakti... Zira o düsünen tek varlikti ve düsündügü ivin vardi; cünkü ancak düsüncesi ile var olabilirdi...Rabb'i insani görünür görünmez bunca nimetle donatmisti...Ve insan imtihandaydi...
Sabir, sükür ve dua insana en cok yakisandi; varlikta sükredecek, yoklukta sabredecek ve yüzünü daima Rabb'ine dönecekti...
Nimetlerden istifade edecek ama sahiplenmeden ve nimeti vereni unutmadan...
Nankör olmayacakti, hele zalim asla! Kendini bilecekti; cünkü nefsini bilen, Rabbini bilirdi....
Yaratilan her seyi sevecekti Yaratan'dan ötürü...Her seye merhamet gösterecek ve rahmet soluklayacakti...Allah'in kendisine bahsettigini Allah'tan saklamayacak ve O'nun yolunda sarf edecekti...
Bilecekti bir fani oldugunu ve ölümün yani basinda dolastigini ve bilecekti ecelinin emellerini cepecevre sardigini.... Hicbir sey kalici degildi bu alemde...
Her dogan ölürdü elbet... Unutmayacakti kul oldugunu... Peki ne olmustu da insan böylesine degismisti... Rabb'ine itaat edecekken Rablik iddiasina düsmüstü...
Yagmurunu yagdiramadigi, günesini dogduramadigi bir dünyada nasil yagmura ve günese, sahip olmadigi bunca esyaya sahiplik cüretinde bulunmustu...
Hele emanetci iken emanetleri kendi mali gibi bilip hak iddiasinda bulunmak da nereden cikmisti?
Degil mi ki daglar, taslar ve ucan kuslar o emaneti yüklenmekten kacinmisti...
Yine degil mi ki o yokken her sey vardi ve yok olduktan sonra da her sey var olacakti...
Yine nasil olur da insan yazilmis bir senaryoda yalnizca bir aktörken kalkip da senaristini (Rabb'ini) tanimaz...
Ve O'nun verdigi rolün ve görevin disina cikabilir... Hic düsünmez mi insan bir gün yaptiklari sebebiyle azledilebilecegini ve kapi disari edilecegini.
Ve insana en cok yakisan sabir varken bu öfke ve kin niye?
Görünür görünmez bunca nimetlere sükür gerekirken nimeti verene sirt dönüp nankörlük etmek nicin? Ve bu kadar aciz iken, fakirken ve ihtiyac icerisinde iken ve de cevremizde bircok olumsuzluklar belalar ve fitneler mevcutken her seye gücü yeten merhametlilerin en merhametlisi Rahman ve Rahim olan Allah'a dua dua yalvarip yakarmamak, kapisinda el pence olmamak niye?
Aclik,tokluk, fakirlik,zenginlik, iyilik,kötülük, yaşam,ölüm her an yanibasimizda iken bu pervasizlik ve vurdumduymazlik da ne oluyor?
Ve insan özünden uzaklasti...Kendine ve neticede Rabb'ine yabancilasti...
Allah'a hakki ile kul olmayinca nefsine ve onun efendisi seytana hizmetci oldu...Velhasil insanlikta topyekün bir yozlasma ve cigirtkanlik basgösterdi...
Savaslar aldi basini coluk,cocuk, yasli,aciz ayirt edilmez oldu...Terör bir veba gibi sardi ortaligi...
Zulmün kesafeti dünyanin aydinlik yüzünü karartti...
Yasamin her alanini yolsuzluklar ve yoksulluklar kusatti...Kimi nimetler icinde yüzerken kimileri acliktan hayata gözlerini yumdu...
Sabir, sükür ve dua yerini kine, öfkeye, nefrete ve zulme birakti...Sevgisizlik ve bencillik egemen oldu dünyaya...
Menfaatler her seyden ali tutuldu... Iyilikler ve güzelliklere ait ne varsa teker teker cikmaya basladi lügatlerimizden ve onlarin yerini insanin özüne yabanci kavramlar bos birakmadi...Siddet ve kavga ragbet görürken insanlik adina her ne varsa dibe vurdu...
Umudumuz, gecenin en karanlik oldugu anda ortaya cikan fecrin ilk pariltilarinin aydinlik gelecegin en büyük müjdecisi olmasidir...
Ufukta isigi görenlerden ve o isiga dogru hizla pervaz edenlerden olmaya calisalim bi iznillah...
...Salatu Selam Ile...
...Fi Emanillah...
Yazdiklarimiz önce kendi nefsimize kardeslerim,sizleri tenzih ederiz...
Insan emanetci iken emanet edilenleri kendi mali zannetti...Bunca nimeti verene sükür etmesi gerekirken sirtini döndü...Cünkü insan kendine ve dolayisiyla Rabbine yabancilasti...Insan, mahlukatin en sereflisi, yani biz...Evet insan halife olarak yaratilmisti yeryüzüne, varlik tesbihinin imamesi kabul edilmisti ve her sey onun emrine verilmisti...
Yagmuruyla günesiyle, agaciyla meyvesiyle tam bir düzen icinde yaratilan dünyaya bas aktör secilmisti...Her sey onun istifadesine sunulmustu...
Insan her seyden istifade edecek ve yararlanacakti... Zira o düsünen tek varlikti ve düsündügü ivin vardi; cünkü ancak düsüncesi ile var olabilirdi...Rabb'i insani görünür görünmez bunca nimetle donatmisti...Ve insan imtihandaydi...
Sabir, sükür ve dua insana en cok yakisandi; varlikta sükredecek, yoklukta sabredecek ve yüzünü daima Rabb'ine dönecekti...
Nimetlerden istifade edecek ama sahiplenmeden ve nimeti vereni unutmadan...
Nankör olmayacakti, hele zalim asla! Kendini bilecekti; cünkü nefsini bilen, Rabbini bilirdi....
Yaratilan her seyi sevecekti Yaratan'dan ötürü...Her seye merhamet gösterecek ve rahmet soluklayacakti...Allah'in kendisine bahsettigini Allah'tan saklamayacak ve O'nun yolunda sarf edecekti...
Bilecekti bir fani oldugunu ve ölümün yani basinda dolastigini ve bilecekti ecelinin emellerini cepecevre sardigini.... Hicbir sey kalici degildi bu alemde...
Her dogan ölürdü elbet... Unutmayacakti kul oldugunu... Peki ne olmustu da insan böylesine degismisti... Rabb'ine itaat edecekken Rablik iddiasina düsmüstü...
Yagmurunu yagdiramadigi, günesini dogduramadigi bir dünyada nasil yagmura ve günese, sahip olmadigi bunca esyaya sahiplik cüretinde bulunmustu...
Hele emanetci iken emanetleri kendi mali gibi bilip hak iddiasinda bulunmak da nereden cikmisti?
Degil mi ki daglar, taslar ve ucan kuslar o emaneti yüklenmekten kacinmisti...
Yine degil mi ki o yokken her sey vardi ve yok olduktan sonra da her sey var olacakti...
Yine nasil olur da insan yazilmis bir senaryoda yalnizca bir aktörken kalkip da senaristini (Rabb'ini) tanimaz...
Ve O'nun verdigi rolün ve görevin disina cikabilir... Hic düsünmez mi insan bir gün yaptiklari sebebiyle azledilebilecegini ve kapi disari edilecegini.
Ve insana en cok yakisan sabir varken bu öfke ve kin niye?
Görünür görünmez bunca nimetlere sükür gerekirken nimeti verene sirt dönüp nankörlük etmek nicin? Ve bu kadar aciz iken, fakirken ve ihtiyac icerisinde iken ve de cevremizde bircok olumsuzluklar belalar ve fitneler mevcutken her seye gücü yeten merhametlilerin en merhametlisi Rahman ve Rahim olan Allah'a dua dua yalvarip yakarmamak, kapisinda el pence olmamak niye?
Aclik,tokluk, fakirlik,zenginlik, iyilik,kötülük, yaşam,ölüm her an yanibasimizda iken bu pervasizlik ve vurdumduymazlik da ne oluyor?
Ve insan özünden uzaklasti...Kendine ve neticede Rabb'ine yabancilasti...
Allah'a hakki ile kul olmayinca nefsine ve onun efendisi seytana hizmetci oldu...Velhasil insanlikta topyekün bir yozlasma ve cigirtkanlik basgösterdi...
Savaslar aldi basini coluk,cocuk, yasli,aciz ayirt edilmez oldu...Terör bir veba gibi sardi ortaligi...
Zulmün kesafeti dünyanin aydinlik yüzünü karartti...
Yasamin her alanini yolsuzluklar ve yoksulluklar kusatti...Kimi nimetler icinde yüzerken kimileri acliktan hayata gözlerini yumdu...
Sabir, sükür ve dua yerini kine, öfkeye, nefrete ve zulme birakti...Sevgisizlik ve bencillik egemen oldu dünyaya...
Menfaatler her seyden ali tutuldu... Iyilikler ve güzelliklere ait ne varsa teker teker cikmaya basladi lügatlerimizden ve onlarin yerini insanin özüne yabanci kavramlar bos birakmadi...Siddet ve kavga ragbet görürken insanlik adina her ne varsa dibe vurdu...
Umudumuz, gecenin en karanlik oldugu anda ortaya cikan fecrin ilk pariltilarinin aydinlik gelecegin en büyük müjdecisi olmasidir...
Ufukta isigi görenlerden ve o isiga dogru hizla pervaz edenlerden olmaya calisalim bi iznillah...
...Salatu Selam Ile...
...Fi Emanillah...
Son düzenleme:
