Uçsuz bucaksız bir ormanda azılı bir aslan yaşamaktadır. Ormandaki tüm hayvanlar, korku içindedirler. Böyle yaşamaktansa
Bir çare ararlar. Düşünür, taşınır, aralarında bir heyet seçerek aslana gönderirler:
-Ey ormanlar şahı aslan. Her gün içimizden birini yakalayıp, yiyorsun. Buna bir diyeceğimiz yok, fakat bu zahmet niye? Sen tahtında otur, biz, sana her gün içimizden birini yollarız, sen de rahatça yersin.
Böylece, biz de sen de huzur içinde ömrümüzü geçiririz, derler.
Bu teklif aslanın hoşuna gider. Kabul eder. Artık her sabah bir hayvan aslana teslim olmaktadır.
Günlerden bir gün, sıra tavşana gelir. Hayvanlar:
-Eh ne yapalım, kısmet böyle. Çoğumuzun rahatı için birimizin ölmesi gerek. Haydi vakit geçirmeden yola düş aslanı kızdırmayalım derlerse de tavşan işi ağıra alır, pek aldırmaz. Hayvanlar telaş içindedirler. Nihayet yalvara yakara tavşanı yola düşürürler.
Tavşan, kayıtsız, seke oynaya aslanın huzuruna gelir ama, vakit de bir hayli ilerlemiştir.
Açlıktan ateş püsküren aslan kükrer:
-Nerede kaldın? Bu gecikmene sebep ne?
Tavşan yalancı bir telaşla terlerini siler, boynunu büker:
-Aman efendim ben saygıda kusur etmedim. Sabah erken yola çıktım ama, diğer bir aslan yolumu kesti, elinden kurtuluncaya kadar neler çektim bilemezsiniz.
Aslanın öfkesi iyice başına vurur:
-Kim bu küstah? Bu ormanda yalnızca benim hükmüm geçer. Kimmiş o çabuk söyle?
Tavşan durumdan memnun, hep öteki aslanı över, böylece aslanın onurunu incitir, aslanda dayanamaz.
-Düş önüme göster bu alçağı. der. Yola düşerler. Tavşan aslanı bir kuyunun başına getirir:
-İşte sultanım yolumu kesen aslan bu kuyunun içinde. Bakınız nasıl da kurulmuş.
Aslan hırsla kuyunun içine bakar. Suda aksini görür. Hırlamaya başlar, kuyudaki aksi de hırlar. Tavşan fırsatı kaçırmaz:
-Görüyor musunuz efendim? Size nasıl da meydan okuyor.
Aslan büsbütün hiddetlenir, gözleri döner. (Bir diyarda iki sultan olmaz,
parçalamalıyım onu) diye mırıldanır, ardından da: Gümm.. diye kuyuya atlar.
Her şey bitmiştir artık.. Tavşan yemyeşil çayırlarda seke seke hayvanlara kurtuluşu müjdeler.
Bir çare ararlar. Düşünür, taşınır, aralarında bir heyet seçerek aslana gönderirler:
-Ey ormanlar şahı aslan. Her gün içimizden birini yakalayıp, yiyorsun. Buna bir diyeceğimiz yok, fakat bu zahmet niye? Sen tahtında otur, biz, sana her gün içimizden birini yollarız, sen de rahatça yersin.
Böylece, biz de sen de huzur içinde ömrümüzü geçiririz, derler.
Bu teklif aslanın hoşuna gider. Kabul eder. Artık her sabah bir hayvan aslana teslim olmaktadır.
Günlerden bir gün, sıra tavşana gelir. Hayvanlar:
-Eh ne yapalım, kısmet böyle. Çoğumuzun rahatı için birimizin ölmesi gerek. Haydi vakit geçirmeden yola düş aslanı kızdırmayalım derlerse de tavşan işi ağıra alır, pek aldırmaz. Hayvanlar telaş içindedirler. Nihayet yalvara yakara tavşanı yola düşürürler.
Tavşan, kayıtsız, seke oynaya aslanın huzuruna gelir ama, vakit de bir hayli ilerlemiştir.
Açlıktan ateş püsküren aslan kükrer:
-Nerede kaldın? Bu gecikmene sebep ne?
Tavşan yalancı bir telaşla terlerini siler, boynunu büker:
-Aman efendim ben saygıda kusur etmedim. Sabah erken yola çıktım ama, diğer bir aslan yolumu kesti, elinden kurtuluncaya kadar neler çektim bilemezsiniz.
Aslanın öfkesi iyice başına vurur:
-Kim bu küstah? Bu ormanda yalnızca benim hükmüm geçer. Kimmiş o çabuk söyle?
Tavşan durumdan memnun, hep öteki aslanı över, böylece aslanın onurunu incitir, aslanda dayanamaz.
-Düş önüme göster bu alçağı. der. Yola düşerler. Tavşan aslanı bir kuyunun başına getirir:
-İşte sultanım yolumu kesen aslan bu kuyunun içinde. Bakınız nasıl da kurulmuş.
Aslan hırsla kuyunun içine bakar. Suda aksini görür. Hırlamaya başlar, kuyudaki aksi de hırlar. Tavşan fırsatı kaçırmaz:
-Görüyor musunuz efendim? Size nasıl da meydan okuyor.
Aslan büsbütün hiddetlenir, gözleri döner. (Bir diyarda iki sultan olmaz,
parçalamalıyım onu) diye mırıldanır, ardından da: Gümm.. diye kuyuya atlar.
Her şey bitmiştir artık.. Tavşan yemyeşil çayırlarda seke seke hayvanlara kurtuluşu müjdeler.
