Kardeşim dedim,
Acılarıma da kardeş olur musun?
Cahit Zarifoğlu
Kardeşim, benim; gözümün ışığı, canımın yarısı, hâldaşım, gönüldaşım, arkadaşım... Seninle aynı yerde merhaba dedik dünyaya... Bir anne ve bir babamız vardı... Biz bir bütündük, gözyaşımız ayrı akmaz, yüzümüz ayrı gülmezdi. Sevincimiz hiçbir zaman birimize ait olmamıştı, hüznümüz gibi... Sana hastalık dokunduğunda ben hâlsizleşir, sabahlara kadar uykusuz kalırdım. Ateşin beni de sarar, benim de iştahımı keserdi.
Ya şimdi?
Bazen yanyana olduğumuz hâlde, ben, bir ucundayım dünyanın sen bir ucunda... Feryadım sana ulaşmaz oldu, gözyaşım sana dokunmaz oldu, ateşim seni sarmaz, gönlüm seni ısıtmaz oldu. Nerdesin sen?
Ben dağbaşında, ayazda üşürken;
Ben, diğer kardeşlerimizi sırtlanmış ak karlar içine gömerken,
Ben, bacılarımıza musallat olmuş, kara sinekleri kovmaya çalışırken,
Annem-babam gözlerimizin önünde yerlere düşerken,
Kolum kanadım taşlarla kırılırken,
Üzerimize kan, bomba, nefret, düşman yağarken,
Ben, oğuklarda, izbelerde nöbet tutarken,
Gözyaşıyla yıkadığım, kapkara geceleri ağartmaya çalıştığım seherlerde boynum bükük beklerken,
Herkesin binler olup üzerime yağdığı anlarda, bir başıma, göğsümün en ulaşılmaz yeriyle onları karşılamaya çalışırken,
Nerdesin sen?
Komşun değil, kardeşin aç, nerdesin sen?
Bizden değilsen, kimdensin sen?
Kaskatı çağ, seni de mi yuttu? Göğü kaplayan çığlıklarım, sana mı ulaşamadı? Yüreğim lime lime olurken, senin üzerine de bir damla sıçramadı mı?
Binlerce masum kardeşinin boğazlandığı bir dünyada, senin eteklerin temiz mi kaldı?
Sen temiz misin?
Yoksa kardeşinin kanında boğuldun da habersiz misin?
Bütün düşmanlarım burada, sen nerdesin?
Acılarıma da kardeş olur musun?
Cahit Zarifoğlu
Kardeşim, benim; gözümün ışığı, canımın yarısı, hâldaşım, gönüldaşım, arkadaşım... Seninle aynı yerde merhaba dedik dünyaya... Bir anne ve bir babamız vardı... Biz bir bütündük, gözyaşımız ayrı akmaz, yüzümüz ayrı gülmezdi. Sevincimiz hiçbir zaman birimize ait olmamıştı, hüznümüz gibi... Sana hastalık dokunduğunda ben hâlsizleşir, sabahlara kadar uykusuz kalırdım. Ateşin beni de sarar, benim de iştahımı keserdi.
Ya şimdi?
Bazen yanyana olduğumuz hâlde, ben, bir ucundayım dünyanın sen bir ucunda... Feryadım sana ulaşmaz oldu, gözyaşım sana dokunmaz oldu, ateşim seni sarmaz, gönlüm seni ısıtmaz oldu. Nerdesin sen?
Ben dağbaşında, ayazda üşürken;
Ben, diğer kardeşlerimizi sırtlanmış ak karlar içine gömerken,
Ben, bacılarımıza musallat olmuş, kara sinekleri kovmaya çalışırken,
Annem-babam gözlerimizin önünde yerlere düşerken,
Kolum kanadım taşlarla kırılırken,
Üzerimize kan, bomba, nefret, düşman yağarken,
Ben, oğuklarda, izbelerde nöbet tutarken,
Gözyaşıyla yıkadığım, kapkara geceleri ağartmaya çalıştığım seherlerde boynum bükük beklerken,
Herkesin binler olup üzerime yağdığı anlarda, bir başıma, göğsümün en ulaşılmaz yeriyle onları karşılamaya çalışırken,
Nerdesin sen?
Komşun değil, kardeşin aç, nerdesin sen?
Bizden değilsen, kimdensin sen?
Kaskatı çağ, seni de mi yuttu? Göğü kaplayan çığlıklarım, sana mı ulaşamadı? Yüreğim lime lime olurken, senin üzerine de bir damla sıçramadı mı?
Binlerce masum kardeşinin boğazlandığı bir dünyada, senin eteklerin temiz mi kaldı?
Sen temiz misin?
Yoksa kardeşinin kanında boğuldun da habersiz misin?
Bütün düşmanlarım burada, sen nerdesin?
