Yeniden Doğuş

Müştehir Karakaya

Niye Bu Kadar

niye bu kadar yalnızlaşıyorum
bu ev benim değil mi
ya şu oda
şu üstüme devrilecek gibi duran duvar ya şu yaylı süslü yatak
benim değil mi yoksa
şu kendini beğenmiş masa
burnu büyük ayna
çıt kırıldım bir böcek gibi
arkasını önünü düşünmeden
ayaklarıyla sırtımı döven kapı

niye bu kadar çaresiz
eksiksiz yaşamın lüks cenderesinde kendimi arıyorum
kaçmak gibi, gitmek gibi, kaybolmak gibi

niye bu kadar sefilim
üzerimde yıllanmış elbiseler

yoksa yok mudur son model bir ceket ütüsü kırışmamış kıyak pantolon
o tişört markalıysa bu gömlek has ipekten
yeter ki istek olsun cebimdeki paranın varyemez gibi olmak haylazlık değilse ne
aslında işin özü
kendimle baş etmenin
en kestirme izahi
varla yokluk arası duran şu jandarmadır solumdaki kan gölü, sağımdaki atmosfer içinde irin akan bir cep dikmiş beynime

hepsi benim bilirim
hem varlık hem yokluktur
uzaklaşmak umudum içimde mekik dokur
niye bu kadar da albenili değilim
şu üç beş yıldır giydiğim
potinim bile ezik
gitmek için her sabah
yüzüme naz yapıyor
akşam olunca girdiği tabut
cesaret bulamayan sahibinin yüzünden hevesini bağcığında boğuyor




mart 2013