- Üyelik Tarihi
- 7 Tem 2011
- Mesajlar
- 48
- Aldığı Beğeniler
- 1
Maddî musibetleri büyük gördükçe büyür, küçük
gördükçe küçülür. Meselâ, gecelerde insanın gözüne bir hayal ilişir. Ona
ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet verilmezse kaybolur. Hücum eden arılara
iliştikçe fazla tehâcüm göstermeleri, lâkayt kaldıkça dağılmaları gibi, maddî
musibetlere de büyük nazarıyla, ehemmiyetle baktıkça büyür. Merak vasıtasıyla o
musibet cesetten geçerek kalbde de kökleşir, bir mânevî musibeti dahi netice
verir, ona istinad eder, devam eder. Ne vakit o merakı, kazâya rıza ve tevekkül
vasıtasıyla izale etse, bir ağacın kökü kesilmesi gibi, maddî musibet hafifleşe
hafifleşe, kökü kesilmiş ağaç gibi kurur, gider. Bu hakikati ifade için bir
vakit böyle demiştim:
Bırak ey biçare feryadı belâdan kıl
tevekkül,
Zira feryat belâ ender hatâ ender belâdır bil.
Eğer belâ
vereni buldunsa, safâ ender atâ ender belâdır bil.
Eğer bulmazsan, bütün
dünya cefâ ender fenâ ender belâdır bil.
Cihan dolu belâ başında varken,
ne bağırırsın küçük bir belâdan? Gel, tevekkül kıl.
Tevekkülle belâ
yüzünde gül, tâ o da gülsün. O güldükçe küçülür, eder tebeddül.
Nasıl ki
mübarezede müthiş bir hasma karşı gülmekle, adâvet musalâhaya, husumet şakaya
döner, adâvet küçülür, mahvolur, tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahi
öyledir.
2. lem’a 5. Nükte
gördükçe küçülür. Meselâ, gecelerde insanın gözüne bir hayal ilişir. Ona
ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet verilmezse kaybolur. Hücum eden arılara
iliştikçe fazla tehâcüm göstermeleri, lâkayt kaldıkça dağılmaları gibi, maddî
musibetlere de büyük nazarıyla, ehemmiyetle baktıkça büyür. Merak vasıtasıyla o
musibet cesetten geçerek kalbde de kökleşir, bir mânevî musibeti dahi netice
verir, ona istinad eder, devam eder. Ne vakit o merakı, kazâya rıza ve tevekkül
vasıtasıyla izale etse, bir ağacın kökü kesilmesi gibi, maddî musibet hafifleşe
hafifleşe, kökü kesilmiş ağaç gibi kurur, gider. Bu hakikati ifade için bir
vakit böyle demiştim:
Bırak ey biçare feryadı belâdan kıl
tevekkül,
Zira feryat belâ ender hatâ ender belâdır bil.
Eğer belâ
vereni buldunsa, safâ ender atâ ender belâdır bil.
Eğer bulmazsan, bütün
dünya cefâ ender fenâ ender belâdır bil.
Cihan dolu belâ başında varken,
ne bağırırsın küçük bir belâdan? Gel, tevekkül kıl.
Tevekkülle belâ
yüzünde gül, tâ o da gülsün. O güldükçe küçülür, eder tebeddül.
Nasıl ki
mübarezede müthiş bir hasma karşı gülmekle, adâvet musalâhaya, husumet şakaya
döner, adâvet küçülür, mahvolur, tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahi
öyledir.
2. lem’a 5. Nükte
