O gece...
O gece kendimi zor atmıştım odama...
İçimde burukluk, kalbimde büyük bir acı...
İçimde ki birikim, boğazımda düğümlenmişti..anlam veremiyordum...
Henuz bir kaç gün olmuştu seni tanıyalı. Nasıl oldu? Neden oldu?
Oda arkadaşım gelmeden, içimi boş odaya, soğuk duvarlara dökmek istedim..her zaman yaptığım gibi...oda, ben ve gözyaşlarım...
Hıçkırıklarımla ağlıyordum...öyle akıyorlardı ki, sanki birşeyin özlemiyle yıllarca yaşayıp, hatta yoktur inancına kapılmış bir haldeyken, seni bulmak ve bulduğum gibi kaybetmenin acısıyla, yağmur gibi akıyordu gözyaşlarım...
SEN GITMIŞTIN...
Seni uğurlamak o kadar zor oldu ki...sana gitme kal diyesim vardı, ama diyemedim. Gözlerine bakıyordum, içimi okuyabilesin diye..bir umut, belki kalırsın diye...Ama biliyorum gitmeliydin. Hem sana nasıl söyleyebilirdim ki, gitme diye...
Her hareketini gözlerimle takip ediyordum, her hareketini hatıralarıma yazmak istiyordum...artık içimin bulanıklığı, gözlerime vurmuştu...
ve sen gördün...ve sen anladın...
Ne gariptir ki, bende senin sessizliğinde gördüm hüznü...
Hiç birşey diyemeden sana, gittin...
Arkandan seyrettim seni...her adım atmanla, içim ağladı...Bir daha görebilecekmiydim seni? Ne acıydı senden veda etmek...
O gece oda'da ağlarken...yaşadığımız her an, gözümün önünden geçiyordu...anlam veremediğimle, orada kendime sesli bir şekilde ama bütün kalbimle birşey dedim:
'BEN SENİ İÇİME YAZDIM MEHMET! BEN SENI KALBIME YAZDIM!'
Daha doğru düzgün bir konuşmuşluğumuz yoktu, ama iyilik her halinden akıyordu. İyiliğinle, başkalarında göremediğimi sende gördüm...
Ben seni içime yazmıştım...
Şimde maziye dalıyorum...Herşey ne kadarda tatlıydı. Her an ayrı bir mutluluktu. Senin etrafında bulunmaktan neden bu kadar hoşlanıyordum...
Cevaplayabilsemde, cevaplayamıyordum...
Herşey şimdi o günlerde mi kalmıştı? Yaşananlar o kadarmıydı? Neden o duyguları unutmak, veya kendime unuttutturmak bu kadar kolaydı? Neden o zaman sorulacak olan soruya, kolaylıkla 'evet' diyebilecek durumdayken, geleceği düşünmeden, şimdi bir o kadarda zorlanıyorum?
Seninleyken, yani sen etrafımdayken hiç sorulara takılmıyordum. Geleceğe takılmıyordum. Sadece sen vardın aklımda...
Rabbim bize, bir birimizi tanımayı nasip etmişti. Şimdi öyle bir durumdayız ki, neredeyse her gün uzaktan olsada görüşebiliyoruz. Senin varlığın değilmiydi istediğim?
O zamanlarda bende oluşan duygular, sende de oluşmuştu. Şimdi tek fark, sen o duygulara hak verebiliyorsun, fakat ben o duyguları koruyamıyorum.
Hayat zamanında benimle, duygularımla ve sevdiklerimle o kadar çok oynadı ki, kendime unutmayı öğretmiştim. Acı duyguları içimde yok etmeyi öğrenmiştim. Öyle bir durum ki, artık güzelliğinde değerini veremiyorum. Acıyı unuttuğum gibi, sevinçleri de unutuyorum...her bir başlangıç artık bir korkuyla başlıyor...korkuyla kapatıyorum herşeyi...Korkusuz sevmeyi unutmuşum. Kendime ve insanlığa bir şans vermeyi unutmuşum.
Nasıllarla dolu düşüncelerlimle seni üzdüğüm için affet...Tahmin edemediğin kadar değer veriyorum sana...
Rabbim çıkmazlar içinde bizlere yol göstersin. Senin içinde, kendim içinde Rabbimden hayırlısını diliyorum...
[align=center][/align][align=center]'Bana hayata gülebilmeyi öğret Ya Rab'[/align]
O gece kendimi zor atmıştım odama...
İçimde burukluk, kalbimde büyük bir acı...
İçimde ki birikim, boğazımda düğümlenmişti..anlam veremiyordum...
Henuz bir kaç gün olmuştu seni tanıyalı. Nasıl oldu? Neden oldu?
Oda arkadaşım gelmeden, içimi boş odaya, soğuk duvarlara dökmek istedim..her zaman yaptığım gibi...oda, ben ve gözyaşlarım...
Hıçkırıklarımla ağlıyordum...öyle akıyorlardı ki, sanki birşeyin özlemiyle yıllarca yaşayıp, hatta yoktur inancına kapılmış bir haldeyken, seni bulmak ve bulduğum gibi kaybetmenin acısıyla, yağmur gibi akıyordu gözyaşlarım...
SEN GITMIŞTIN...
Seni uğurlamak o kadar zor oldu ki...sana gitme kal diyesim vardı, ama diyemedim. Gözlerine bakıyordum, içimi okuyabilesin diye..bir umut, belki kalırsın diye...Ama biliyorum gitmeliydin. Hem sana nasıl söyleyebilirdim ki, gitme diye...
Her hareketini gözlerimle takip ediyordum, her hareketini hatıralarıma yazmak istiyordum...artık içimin bulanıklığı, gözlerime vurmuştu...
ve sen gördün...ve sen anladın...
Ne gariptir ki, bende senin sessizliğinde gördüm hüznü...
Hiç birşey diyemeden sana, gittin...
Arkandan seyrettim seni...her adım atmanla, içim ağladı...Bir daha görebilecekmiydim seni? Ne acıydı senden veda etmek...
O gece oda'da ağlarken...yaşadığımız her an, gözümün önünden geçiyordu...anlam veremediğimle, orada kendime sesli bir şekilde ama bütün kalbimle birşey dedim:
'BEN SENİ İÇİME YAZDIM MEHMET! BEN SENI KALBIME YAZDIM!'
Daha doğru düzgün bir konuşmuşluğumuz yoktu, ama iyilik her halinden akıyordu. İyiliğinle, başkalarında göremediğimi sende gördüm...
Ben seni içime yazmıştım...
Şimde maziye dalıyorum...Herşey ne kadarda tatlıydı. Her an ayrı bir mutluluktu. Senin etrafında bulunmaktan neden bu kadar hoşlanıyordum...
Cevaplayabilsemde, cevaplayamıyordum...
Herşey şimdi o günlerde mi kalmıştı? Yaşananlar o kadarmıydı? Neden o duyguları unutmak, veya kendime unuttutturmak bu kadar kolaydı? Neden o zaman sorulacak olan soruya, kolaylıkla 'evet' diyebilecek durumdayken, geleceği düşünmeden, şimdi bir o kadarda zorlanıyorum?
Seninleyken, yani sen etrafımdayken hiç sorulara takılmıyordum. Geleceğe takılmıyordum. Sadece sen vardın aklımda...
Rabbim bize, bir birimizi tanımayı nasip etmişti. Şimdi öyle bir durumdayız ki, neredeyse her gün uzaktan olsada görüşebiliyoruz. Senin varlığın değilmiydi istediğim?
O zamanlarda bende oluşan duygular, sende de oluşmuştu. Şimdi tek fark, sen o duygulara hak verebiliyorsun, fakat ben o duyguları koruyamıyorum.
Hayat zamanında benimle, duygularımla ve sevdiklerimle o kadar çok oynadı ki, kendime unutmayı öğretmiştim. Acı duyguları içimde yok etmeyi öğrenmiştim. Öyle bir durum ki, artık güzelliğinde değerini veremiyorum. Acıyı unuttuğum gibi, sevinçleri de unutuyorum...her bir başlangıç artık bir korkuyla başlıyor...korkuyla kapatıyorum herşeyi...Korkusuz sevmeyi unutmuşum. Kendime ve insanlığa bir şans vermeyi unutmuşum.
Nasıllarla dolu düşüncelerlimle seni üzdüğüm için affet...Tahmin edemediğin kadar değer veriyorum sana...
Rabbim çıkmazlar içinde bizlere yol göstersin. Senin içinde, kendim içinde Rabbimden hayırlısını diliyorum...
[align=center][/align][align=center]'Bana hayata gülebilmeyi öğret Ya Rab'[/align]
