Mevlâna der ki:
“Vakit keskin kılıç gibidir, ömrü kesiyor; O seni kesmeden evvel sen onu kes!..
Kalbî zikre devam et!..
Dilin kapılarını kapat!.. Kalbin zikirle konuşsun, dilin hikmetle sussun..
Huzur buluncaya kadar öyle ol, üstün zekâ sükut etmektedir.
Az ye, az konuş, az uyu..
Ameli bırakmak ne kötü bir hal..
“İleride amel edeceğim” demek ondan daha beter bir haldir.”
.
İbn-u Atâullah İskenderî’den naklen Ebu Muhammed Eş-Şa’ranî:
“Tüm insanlar dört kelime ile aldanmıştır:
“EĞER” Birisi, eğer zengin olsaydım ibadet ederdim, der, Diğeri, eğer fakir olsaydım ibadet ederdim, der, Öbürü, eğer genç olsaydım ibadet ederdim, der, Başkası, eğer ihtiyar olsam ibadet edeceğim, der. İşte dilin bir fenalığı budur.
“NEDEN” İlim oku! Neden okuyayım? Sus! Neden susayım? Konuş! Neden konuşayım? Nedenle beden tembel olur, nedeni bırak!
“NASIL” İbadet et! Nasıl edeceğim? Çalış! Nasıl çalışacağım?.
“KEŞKE” Keşke ben zengin olsaydım, hacca giderdim.. Keşke ölseydim, suç işlemeseydim.. Bunlar hep dil illetidir.. İstikamet yolundan insanı çeviren sebeplerdir. Bunların tedavisi iki edebledir:
.
1-Ahireti dünyadan daha fazla tercih etmekle, tembellik zincirlerini koparmak ve kalbî zikretmek,
2-İşi zamanında yapmak, ertelememektir..
