Yeniden Doğuş

Dünyadan el etek çekmek istediğimizde, karşımıza ilk çıkan yine dünya olur.

Genişletmek için tıkla ...

Saati dünyevileştirdiğimiz için, ne kadar erken kalkarsak kalkalım,

bir türlü yetişemiyoruz meleklerin dağıttığı rızka.

Genişletmek için tıkla ...

“Kimi vakitler, bir dalgınlıktan çıkarken yakalarım kendimi. Sanki bir süreliğine içimdeki bir başka ben, beni uyutmuş; ruhumu hiç bilmediğim bir alemin salıncağında sallayıp durmuştur. Ne bir haritası vardır daldığım yerin, ne bir pusulası, ne dili, ne töresi. Hissederim ki, dalgınlığımın beni alıp götürdüğü yer Ahmet Haşim’in “O Beldesi”nden’ de, Yahya Kemal’in akınlara çıkılan o rüya şehirlerinden de çok ötede bir yerdedir. Yolu da yoktur onun, izi de. Dalgınlığımın beni alıp götürdüğü puslu ülke bir boşluk mudur, yoksa başka bir hayatın gölgesi mi bilemem. Bütün bildiğim, bir anlık bir gafletin beni şuurumdan kopararak kendine konuk ettiği. Dalgınlığımdan kurtulup yeniden hayatın kucağına dönerken, düşünmeden edemem: Belki de dünya, içine konuk olduğum bir anlık gafletten ibarettir. Belki de ben, bir anlığına gaflete düşmüş bir başka ruhun dalgınlığından ibaretim burada…”

Genişletmek için tıkla ...

“Her şey bu kadar basit aslında” dedim kendi kendime;”dünya tozlanan bir yerdir.” Bütün insanlar toz almak için gelirler dünyaya.Kimisi bir ülkenin tozunu alır,kimisi bir sehpanın,kimisi bir ceketin. Ama bazen bir gözün tozunu almak gerekir dünyada, kabul etmek lazım en zoru budur.

Genişletmek için tıkla ...

Anlıyoruz ki, helak olmak için ille de gökten büyük bir cezanın inmesine gerek yokmuş.Hiç belli etmeden, küçük küçük de gelebilirmiş helak.Anlıyoruz ki, bizim helakimiz, kendimizden başkası değilmiş…

Genişletmek için tıkla ...

Kimse bir dünyanın bir tek “ân”ını içine sığdırmayı başaramıyor.Aşka düşenler hariç

Genişletmek için tıkla ...

Ruhumun bütün çarşılara sergi olacak kadar genişlemesi neden acaba ?
Her bir tarafını eşyalarla tahkim ettiğimiz çerden çöpten bir ruhumuz var çünkü!

Genişletmek için tıkla ...

İçimizden biri, en çekingen olanımız bir gün dedi ki: "Biliyor musunuz, benim hayatım hep insanların kıyısında durmakla geçti. Uzaktan seyrettim, bıkıp usanmadan gözlemledim onları, onlar hakkında kendilerinin bile bilmediği nice şey öğrendim. Bütün ayrıntıları kaydeden iri mercekli bir insanlık rasathanesine benziyorum ben. Ama bir gün bile çıkıp, şöyle cesaretle konuşamadım insanlarla. Buna ne zaman niyetlensem, birden içlerinde bir yabancı gibi hissettim kendimi, herkesin beni izlediğini düşündüm; alnıma kan sıçradı böyle vakitlerde, dudaklarıma bir titreme yayıldı. Oysa ne çok şey vardı anlatacağım, bir bileseniz ne çok şey." İçimizden biri yani en çekingen olanımız bir gün hiddetlendi fazlasıyla, dilinin bağı çözüldü ve her birimizin kalp fotoğrafını çıkartıp koydu ortaya. Mülayimimizin göğüs boşluğunda kindar bir nokta gördük; yanıp söndü yardım severimizin göz çukurlarındaki hesaplılık; akıllımızın alnında kurnaz bir bir çizgi belirdi. Hepimiz gerçekte onun gösterdiği fotoğraflardaki kişilerdik. Dünyanın en sahici resmini, çok istemesine rağmen o resme dahil olamayanımız çekmişti.

Genişletmek için tıkla ...

Herkes gibi benim içimde de hiçbir yere kaydedilmemiş bir günlük var.
Biliyorum ki insan,ölünceye kadar kendi cevapsız sorusunun çengelinde asılır,ölünceye kadar kendine mağlup olur.

Genişletmek için tıkla ...