Yeniden Doğuş

:G:Okuyabildikçe Tutunduğumuz Sayfalar


Her kar tanesini bir melek mi taşır anne?
Kar taneleriyle âyet âyet melekler mi iner üzerimize?
Kar hep yağsın, hep yağsın anne
Âyet âyet yağsın
Hayat, bu sayfadan ibâret değil
Âyet ayet her ön yeniden yazılan, yeniden inşa olan bir hayat var hayattan içeri
Görünenin, bilinenin ötesinde belki; belki elimizi uzatsak yakalıyoruz, yakalanıveriyoruz
Okumaya, duymaya, görmeye açık olduğumuz ölçüde açılıyor sayfalar, önümüze hayat icre bir hayat seriliyor
Gece gündüzün, gündüz gecenin içinden sıyrılıyor Karanlık bir âyetle üzerimize çöküyor, gün bir âyetle doğuyor
Gül bir âyetle açıyor, bir âyetle soluyor
Kar taneleri, güneş hüzmeleri âyet âyet iniyor
Yollarda, yıllarda, yıldızlarda izler var Kimsesiz bıraktığımız bize, bizi götürecek izler var Elimizi uzatsak izleri yakalayacak, tutacağız; izlere tutunacağız Dirilişimize ve toprak oluşumuza tutunacağız
Bir âyetle doğuyor bebek Bebeğin doğuşuna, ilk ağlayışlarına, yumuk yumuk ellerine tutunacağız Bir âyet düşüyor saçımıza aklar Yüzümüze çizilen çizgilere, artık az gören gözlerimize, ayak seslerimize karışan baston tıktıklarına tutunacağız
Rüzgârın bir akış içinde sürüklenişini, bulutları önüne katıp sürükleşişini, ölü toprağa yağmur damlalarıyla can gelişini izleyeceğiz Dirilsin ve toprak oluşun izlerini hangi satırlar gizler bileceğiz Dirilişimizi saklayan yağmur damlalarının ardına düşeceğiz
Lâkin yağmur tıpırtıları uzak kulaklarımıza Hayatın diğer yüzüne ait sayfalar hep kapalı
Doğu’ya ve Batı’yı, doğumu ve batımı okumuyoruz
Biz görünende, bilinende, duyulanda; hep, bu sayfadayken içimizde güneşler doğuyor, güneşler batıyor Bizi ışıtmadan, bize dokunamadan, dışımızda hayat akıyor Biz, kendimizin dışında yitiriyoruz Bize ait olmayan satırlarda, sayfalarda, kitaplarda, kütüphanelerde yitiriyoruz
Saatlerde zamanımız yitiyor
Kentlerde şehrimizi yitiriyoruz
Oysa, ne kadar kda yakınız o yuzak şehre İçimizde bir yerlerde şehir Lâkin şehre varmak yerine çölleri kaderimiz biliyoruz Yağmurlarda dirilmek, arınmak yerine kurağa boyun eğiriyoruz Aramaktansa bulunmuşlarla yetiriyoruz Kuşların kanat çırpışları kentlerimizdeki ölü yaprakları havalandıramıyor Yağmur damlaları toprağını yitirmiş kentlerimizi ıslatamıyor
Elimizde okunacak ve yazılacak, ne kalıyor?
Okyanısların ortasında kara dalgalarla boğuşsak sularda acziyetimizi okuruz Lâkin biz, karşı kıyıları merak etmiyoruz Dağları aşmaya kalkışsak koca dağların karşısında ufaklığımızı okuruz Fakat biz, dağların ardıyla ilgilenmiyoruz Yalnızca koca binalarımızın tepesinde tepeden inme bir gururumuz var İsyanlarış ortasında kağıttan gemilerimiz sığınıyoruz
Acziyetimizi, garipliğimizi, gurbetliğimizi yitirdikle öteleri yitirdik Sorulu bir sayfada hep minicimleleri yazıyoruz, aynı cümleleri yeniden yeniden okuyoruz Yolsuz kaldık, artık ne uzak ne yakın var
Oysa, yürüyebilene ne kadar çok yol, izleyebilme ne kadar çok iz var Bir karıncanın adımları önümüze ne yollar açar Bir güvercin kanat çırpar da yollarımızın üstündeki örtüler kalkar Bir örümcek ağına çizilir haritalar Emri okur da âyet âyet dökülür yapraklar, titrer ağaç dalları Emrin büyüklüğü titretir dalları, titretir arzı Ve kimbilir, dökülen sarı yapraklardan biri de bize konar Emir, sarı bir yaprakla sinemize nakşolur da kendimizi okuruz Hep, ilk emrin telaşı, ürperişiyle Kendimizi dağların ve dalgaların önünde buluruz
Anlarız ki aciziz
Bakarız Göçmen kuşlar bir iz bırakmıyor göklerde Yerde de bir izleri yok göçenlerin Virân bağlarda eski bağ sahiplerinin sesleri duyulmuyor Ehrâmlardan kölelerin çığlıkları gelmiyor Virân olmuş bağları, ehrâmları, harâbeleri okuruz Anlarız ki löniyiz
Gururumuzun bendi yıkılır, kâğıttan gemilerimiz birer birer erir Ve, tufan ortasında löniliğimize, acziyetimize tutunuruz Kendimize tutunuruz Görünenin bilinenin ötesinde bize ait bir sayfa açılır Okuruz ve yazarız Cümlelerimize tutunur her an yeniden yazılan, yeniden inşâ olan hayata katılırız Şehrimizin kapıları ardına kadar açılır ve hep kapıdan teker teker gireriz
Kar taneleri üzerimize âyet âyet iner
Gün, bir âyetle başlar:G: :G: :G:

Anlarız ki aciziz
Bakarız Göçmen kuşlar bir iz bırakmıyor göklerde Yerde de bir izleri yok göçenlerin Virân bağlarda eski bağ sahiplerinin sesleri duyulmuyor Ehrâmlardan kölelerin çığlıkları gelmiyor Virân olmuş bağları, ehrâmları, harâbeleri okuruz Anlarız ki ...
Gururumuzun bendi yıkılır, kâğıttan gemilerimiz birer birer erir Ve, tufan ortasında löniliğimize, acziyetimize tutunuruz Kendimize tutunuruz Görünenin bilinenin ötesinde bize ait bir sayfa açılır Okuruz ve yazarız Cümlelerimize tutunur her an yeniden yazılan, yeniden inşâ olan hayata katılırız Şehrimizin kapıları ardına kadar açılır ve hep kapıdan teker teker gireriz
Kar taneleri üzerimize âyet âyet iner



Allah razı olsun..Çok manidar bir paylaşım

Okuyabildikçe Tutunduğumuz Sayfalar


Zehra Korkmaz

Her kar tanesini bir melek mi taşır anne?

Kar taneleriyle ayet ayet melekler mi iner üzerimize?

Kar hep yağsın, hep yağsın anne.

Ayet ayet yağsın…

Hayat, bu sayfadan ibaret değil.

Ayet ayet her an yeniden yazılan, yeniden inşa olan bir hayat var hayattan içeri.

Görünenin, bilinenin ötesinde belki; belki elimizi uzatsak yakalıyoruz, yakalanıveriyoruz.

Okumaya, duymaya, görmeye açık olduğumuz ölçüde açılıyor sayfalar, önümüze hayat içre bir hayat seriliyor.

Gece gündüzün, gündüz gecenin içinden sıyrılıyor. Karanlık, bir ayetle üzerimize çöküyor, gün bir ayetle doğuyor.

Gül bir ayetle açıyor, bir ayetle soluyor.

Kar taneleri, güneş hüzmeleri ayet ayet iniyor.

Yollarda, yıllarda, yıldızlarda izler var. Kimsesiz bıraktığımız bize, bizi götürecek izler var. Elimizi uzatsak izleri yakalayacak, tutacağız; izlere tutunacağız. Dirilişimize ve toprak oluşumuza tutunacağız.

Bir ayetle doğuyor bebek. Bebeğin doğuşuna, ilk ağlayışına, yumuk yumuk ellerine tutunacağız. Bir ayetle düşüyor saçımıza aklar. Yüzümüze çizilen çizgilere, artık az gören gözlerimize, ayak seslerimize karışan baston tık-tıklarına tutunacağız.

Rüzgârın bir akış içinde sürüklenişini, bulutları önüne katıp sürükleyişini, ölü toprağa yağmur damlalarıyla can gelişini izleyeceğiz. Dirilişin ve toprak oluşun izlerini hangi satırlar gizler bileceğiz. Dirilişimizi saklayan yağmur damlalarının ardına düşeceğiz.

Lakin yağmur tıpırtıları uzak kulaklarımıza. Hayatın diğer yüzüne ait sayfalar hep kapalı.

Doğuyu ve batıyı, doğumu ve batımı okumuyoruz.

Biz görünende, bilinende, duyulanda; hep bu sayfadayken içimizde güneşler doğuyor, güneşler batıyor. Bizi ışıtamadan, bize dokunamadan, dışımızda hayat akıyor. Biz kendimizin dışında yitiyoruz. Bize ait olmayan satırlarda, sayfalarda, kitaplarda, kütüphanelerde yitiyoruz.

Saatlerde zamanımız yitiyor.

Kentlerde şehrimizi yitiriyoruz.

Oysa, ne kadar da yakınız o uzak şehre. İçimizde bir yerlerde şehir. Lakin şehre varmak yerine çölleri kaderimiz biliyoruz. Yağmurlarda dirilmek, arınmak yerine kurağa boyun eğiyoruz. Aramaktansa bulunmuşlarla yetiniyoruz. Kuşların kanat çırpışları kentlerimizdeki ölü yaprakları havalandıramıyor. Yağmur damlaları toprağını yitirmiş kentlerimizi ıslatamıyor.

Elimizde okunacak ve yazılacak ne kalıyor?

Okyanusların ortasında kara dalgalarla boğuşsak, sularda acziyetimizi okuruz. Lakin biz, karşı kıyıları merak etmiyoruz. Dağları aşmaya kalkışsak koca dağların karşısında ufaklığımızı okuruz. Fakat biz, dağların ardıyla ilgilenmiyoruz. Yalnızca koca binalarımızın tepesinde, tepeden inme bir gururumuz var. Tufanların ortasında kağıttan gemilerimize sığınıyoruz.

Acziyetimizi, garipliğimizi, gurbetliğimizi yitirdik. Öteleri yitirdik. Sonlu bir sayfada hep aynı cümleleri yazıyor, aynı cümleleri yeniden yeniden okuyoruz. Yolsuz kaldık, artık ne uzak var, ne yakın…

Oysa yürüyebilene ne kadar çok yol, izleyebilene ne kadar çok iz var. Bir karıncanın adımları önümüze ne yollar açar. Bir güvercin kanat çırpar da yollarımızın üstündeki örtüler kalkar. Bir örümcek ağına çizilir haritalar. Emri okur da ayet ayet dökülür yapraklar, titrer ağaç dalları. Emrin büyüklüğü titretir dalları, titretir arzı. Ve kimbilir, dökülen sarı yapraklardan biri de bize konar. Emir, sarı bir yaprakla sinemize nakşolur da kendimizi okuruz. Hep ilk emrin telaşı, ürperişiyle… Kendimizi dağların ve dalgaların önünde buluruz. Anlarız ki aciziz.

Bakarız. Göçmen kuşlar bir iz bırakmıyor göklerde. Yerde de bir izleri yok göçenlerin. Viran bağlarda eski bağ sahiplerinin sesleri duyulmuyor. Ehramlardan kölelerin çığlıkları gelmiyor. Viran olmuş bağları, ehramları, harabeleri okuruz. Anlarız ki faniyiz.

Gururumuzun bendi yıkılır, kağıttan gemilerimiz birer birer erir. Ve tufan ortasında faniliğimize, acziyetimize tutunuruz. Kendimize tutunuruz. Görünenin bilinenin ötesinde bize ait bir sayfa açılır. Okuruz ve yazarız. Cümlelerimize tutunur her an yeniden yazılan, yeniden inşa olan hayata katılırız. Şehrimizin kapıları ardına kadar açılır ve her kapıdan teker teker gireriz.

Kar taneleri üzerimize ayet ayet iner.

Gün, bir ayetle başlar…
​

Oysa yürüyebilene ne kadar çok yol, izleyebilene ne kadar çok iz var. Bir karıncanın adımları önümüze ne yollar açar. Bir güvercin kanat çırpar da yollarımızın üstündeki örtüler kalkar. Bir örümcek ağına çizilir haritalar. Emri okur da ayet ayet dökülür yapraklar, titrer ağaç dalları. Emrin büyüklüğü titretir dalları, titretir arzı. Ve kimbilir, dökülen sarı yapraklardan biri de bize konar. Emir, sarı bir yaprakla sinemize nakşolur da kendimizi okuruz. Hep ilk emrin telaşı, ürperişiyle… Kendimizi dağların ve dalgaların önünde buluruz. Anlarız ki aciziz.
.............
Gün, bir ayetle başlar

ALLAH cc razı olsun bir ayetle başlayan bu yaşam bir ayetlede son bulur.
RABBIM cc hayırlı bir ömür sonunda hayırlı bir ölüm nasip etsin cümlemize