Gün dönüyor ufka usulca. Yine ne hüzünler ne özlemler ne aşklar yaşandı topu topu şu kısa bir gün içinde.
İnsan bakınca yaşadıklarına, kızıyor içinden, diyor boş ver ölümlük dünya...;
Kısa ve belki de çoğumuz için değersiz. Bugün varız yarın yokuz. Değer mi yaşadığın kırgınlıklara..Ölüm...
Sevdiklerimizi gözünü kırpmadan alıp giden, bizi bizden alan, Mevla'ya ulaşma arzusuyla yanıp tutuşanlar için bir düğün, hayatını boyunca çile çekenler için bir kurtuluş ama hayatını doyasıya yaşayan, hani derler ya sevmenin dibine vuranlar için ölüm koskocaman bir acı. Bir daha sevdiğine dokunamama onu hissedememe...
Ona seslendiğinde sesini duyuramama...
Hiç gelmeyecekmiş gibi...
Sanki ölüm varmış ta ama beni ıskalayıp geçecekmiş gibi...
Yok, yok hiç hazırlıklı değilim.
Öbür tarafa boynum bükük gitmekten korkuyorum.
Rabbime mahcup olmaktan. Neden yapmadın diye sormasından, cevap verememekten, rızasını kazanamamaktan korkuyorum.
Böyle düşününce bir el tutuyor beni sessizce. Sakinleştiriyor. Eğiliyor kulağıma diyor ben varım korkma ben sana yardımcı olurum orada.
Bir bakıyorum hayatım boyunca çektiğim tespihler, salâvatlar, kıldığım namazlar, tuttuğum oruçlar, gözü yaşlı ettiğim dualar..
.Hepsi tek bir vücutta toplanmış Yusuf misali o masum ve saf haliyle gülümsüyor. İki arada bir derede kalıyorum. Ya ona inanıp umudumu son kez kullanarak kalkacağım ayağa doğrulacağım dimdik ya da; tasamla kalacağım tek başıma. Yiyip bitirecek beni endişe.
Etrafıma bakınıyorum kimsenin umurunda değil ölüm, hesap, kabir...Herkes bu günü karla kapatma derdinde, üzerinde tartışılması gereken konular belliyken, apaçık anlatılıyorken insanlara...Siyaset, moda, ,iş güç oluyor onların tek sorunları.
Ahlayıp vahlıyorlar başlarına gelen felaketlere, zararlara. Hâlbuki bilmiyorlar alan da veren de Allah.
Şükretmek nedir bilmiyorlar. Hayatlarında işini yaptırdıkları insanlara teşekkür etmek için neredeyse canını verecek gibi olurlar ama...Konu asıl verene teşekkür etmeye gelince işleri çıkar birden, ya da en basitinden vakitleri olmaz, dersleridir alıkoyan şükürden onları ya da bebeğidir, ya iş toplantısıdır ya da seyahatler.
[span=orange]Onlar bunu es geçiyorlar belki ama asıl hayat es geçiyor onlardan, ıskalıyor, haberleri yok. Ölüm var, hep vardı. Gencini de götürdü yaşlısını da. Fakirini de zengini de. Ama bu gün daha bitmedi. Hadi şükretmek için kolları sıvayalım[/span]...
İnsan bakınca yaşadıklarına, kızıyor içinden, diyor boş ver ölümlük dünya...;
Kısa ve belki de çoğumuz için değersiz. Bugün varız yarın yokuz. Değer mi yaşadığın kırgınlıklara..Ölüm...
Sevdiklerimizi gözünü kırpmadan alıp giden, bizi bizden alan, Mevla'ya ulaşma arzusuyla yanıp tutuşanlar için bir düğün, hayatını boyunca çile çekenler için bir kurtuluş ama hayatını doyasıya yaşayan, hani derler ya sevmenin dibine vuranlar için ölüm koskocaman bir acı. Bir daha sevdiğine dokunamama onu hissedememe...
Ona seslendiğinde sesini duyuramama...
Hiç gelmeyecekmiş gibi...
Sanki ölüm varmış ta ama beni ıskalayıp geçecekmiş gibi...
Yok, yok hiç hazırlıklı değilim.
Öbür tarafa boynum bükük gitmekten korkuyorum.
Rabbime mahcup olmaktan. Neden yapmadın diye sormasından, cevap verememekten, rızasını kazanamamaktan korkuyorum.
Böyle düşününce bir el tutuyor beni sessizce. Sakinleştiriyor. Eğiliyor kulağıma diyor ben varım korkma ben sana yardımcı olurum orada.
Bir bakıyorum hayatım boyunca çektiğim tespihler, salâvatlar, kıldığım namazlar, tuttuğum oruçlar, gözü yaşlı ettiğim dualar..
.Hepsi tek bir vücutta toplanmış Yusuf misali o masum ve saf haliyle gülümsüyor. İki arada bir derede kalıyorum. Ya ona inanıp umudumu son kez kullanarak kalkacağım ayağa doğrulacağım dimdik ya da; tasamla kalacağım tek başıma. Yiyip bitirecek beni endişe.
Etrafıma bakınıyorum kimsenin umurunda değil ölüm, hesap, kabir...Herkes bu günü karla kapatma derdinde, üzerinde tartışılması gereken konular belliyken, apaçık anlatılıyorken insanlara...Siyaset, moda, ,iş güç oluyor onların tek sorunları.
Ahlayıp vahlıyorlar başlarına gelen felaketlere, zararlara. Hâlbuki bilmiyorlar alan da veren de Allah.
Şükretmek nedir bilmiyorlar. Hayatlarında işini yaptırdıkları insanlara teşekkür etmek için neredeyse canını verecek gibi olurlar ama...Konu asıl verene teşekkür etmeye gelince işleri çıkar birden, ya da en basitinden vakitleri olmaz, dersleridir alıkoyan şükürden onları ya da bebeğidir, ya iş toplantısıdır ya da seyahatler.
[span=orange]Onlar bunu es geçiyorlar belki ama asıl hayat es geçiyor onlardan, ıskalıyor, haberleri yok. Ölüm var, hep vardı. Gencini de götürdü yaşlısını da. Fakirini de zengini de. Ama bu gün daha bitmedi. Hadi şükretmek için kolları sıvayalım[/span]...
